وب دا: دکتر علی مینوچهر، متخصص بیهوشی و رتبه دهم بورد تخصصی کشور، مسیری را طی کرده که ترکیبی از تجربههای بالینی، مدیریت مراکز درمانی و تلاش علمی مستمر است. از خدمت به بیماران در شهرستانهای مرزی تا پژوهش و آموزش در دانشگاه علوم پزشکی مشهد، او نمونهای از پزشک متعهدی است که با پشتکار، حمایت خانواده و نگاه مسئولانه، قدم به قدم مسیر موفقیت را پیموده است.
دکتر علی مینوچهر، متولد سال ۱۳۶۱، اهل نیشابور و ساکن مشهد است. او در خانوادهای رشد یافت که آموزش و تربیت، جایگاهی جدی و غیرقابل چشمپوشی داشت. پدر و مادرش هر دو دبیر دبیرستانهای دولتی بودند و از همان سالهای ابتدایی تحصیل، حساسیت ویژهای نسبت به کیفیت آموزش فرزندشان نشان میدادند؛ حساسیتی که نه در کلاسهای خصوصی و فوقبرنامه، بلکه در انتخاب درست مدرسه و تشویق به مطالعه عمیق و شخصی معنا پیدا میکرد. بیشتر سالهای تحصیل او در مدارس دولتی و نمونه دولتی سپری شد و همین مسیر در نهایت به قبولی در دانشکده پزشکی دولتی مشهد با رتبه ۶۰۰ منطقه یک در سال ۱۳۷۹ انجامید.
خدمت به مردم در مناطق مرزی؛ تجربه پزشک خانواده
پس از پایان دوره پزشکی عمومی و گذراندن دوران سربازی در نیروی انتظامی تهران بزرگ و مشهد، او وارد عرصهای شد که خدمت مستقیم به مردم را در خود داشت. اوایل دهه نود، دکتر مینوچهر مدتی در شبکه بهداشت و درمان شهرستان کلات بهعنوان پزشک خانواده فعالیت کرد؛ دورهای که با تلاش برای برگزاری جلسات هیأت امنا، ارتباط با مسئولان محلی و پیگیری ارتقای وضعیت بهداشتی منطقه همراه بود. در همین دوران، پیگیری یک مورد خاص، یعنی اعزام مادر پرخطر بدحال، مورد تقدیر مدیریت وقت شبکه بهداشت قرار گرفت؛ تجربهای که اهمیت مسئولیتپذیری در طبابت را بیش از پیش برای او روشن کرد.
مسیر خدمت پزشک جوان سپس به شهرستانهای مرزی استان خراسان رضوی رسید. دو سال بهعنوان تنها پزشک و رئیس درمانگاه تأمین اجتماعی سرخس، به حدود ۵۰ هزار بیمهشده خدمات ارائه داد و پس از آن، ریاست درمانگاه تأمین اجتماعی قوچان را برعهده گرفت؛ سمتی که در سال ۱۳۹۴ عنوان مدیر نمونه استان را برایش به همراه داشت. با واگذاری مدیریت به نیروی بومی، راهی تربتجام شد و در اواخر دهه نود، ریاست پلیکلینیک تأمین اجتماعی این شهر مرزی را عهدهدار بود. انتخاب بهعنوان کارمند نمونه استان در سال ۱۳۹۷ و سپس انتقال به مراکز درمانی مشهد، ادامه همین مسیر پرتلاش بود. در میان افتخارات اجرایی او، کسب رتبه اول کشوری در نخستین دوره طرح فراخوان مدیران آینده سازمان تأمین اجتماعی در سال ۱۳۹۸ جایگاه ویژهای دارد.
بازگشت به دانشگاه؛ دستیاری تخصصی بیهوشی و برد برتر
با آغاز همهگیری کرونا و محدودیتهای اجتماعی، فرصتی برای بازنگری در مسیر حرفهای او فراهم شد. علاقه قدیمی به بیهوشی، او را به سمت آزمون تخصص پزشکی سوق داد و سرانجام در سال ۱۴۰۰ وارد دوره دستیاری تخصصی بیهوشی در دانشگاه علوم پزشکی مشهد شد. مسیری که چهار سال بعد، در سال ۱۴۰۴، با فارغالتحصیلی از این رشته و کسب رتبه دهم بورد تخصصی بیهوشی و قرار گرفتن در جمع ۱۰ درصد برتر کشور به نقطهای درخشان رسید.
حضور در دانشگاه، برای او تجربهای متفاوت از فضای صرفاً درمانی بود؛ جایی که حجم بالای بیماران، تنوع بیماریها و ارجاعات گسترده از سراسر کشور و حتی منطقه، فرصت کمنظیری برای آموزش عملی و پژوهش فراهم میکرد. در کنار این ظرفیت عظیم بالینی، حضور اساتید متبحر با گرایشهای فوقتخصصی و شکلگیری تیمهای پژوهشی فعال، زمینه رشد علمی را برای دانشجویان و دستیاران فراهم ساخت. به باور او، این تلفیق درمان، آموزش و پژوهش، یکی از مهمترین نقاط قوت دانشگاه علوم پزشکی مشهد است.
دکتر مینوچهر در نگاه به آینده، بهبود فضای دانشگاه و مراکز درمانی را در گرو توجه به رضایتمندی کادر درمان میداند؛ موضوعی که الزاماً نیازمند هزینههای سنگین نیست، بلکه بیش از هر چیز به نگاه مبتنی بر احترام و مشارکت وابسته است. جذب منابع از خیرین برای حمایت از بیماران نیازمند، تعامل مؤثر با بخشهای بیمهای برای تسریع پرداخت مطالبات و پرهیز از جایگزین شدن مستندسازی بهجای اجرای واقعی دستورالعملها، از دیگر دغدغههای اوست.
نقش اساتید و اهمیت حمایت از آموزش تخصصی
او نقش اساتید را در این مسیر کلیدی میداند؛ استادانی که با تعامل بینرشتهای، امکان انجام جراحیهای پیچیده و نوین را فراهم میکنند و با ترکیب تجربه نسلهای پیشین و انرژی و دانش بهروز اساتید جوان، زمینهساز پژوهشهای برجسته و حتی ثبت اختراعات میشوند. از نگاه او، حمایت از اساتید برای گذراندن دورههای تکمیلی و فوقتخصصی نوین، میتواند به استقرار رشتههای درمانی جدید و ارتقای سطح خدمات پزشکی استان منجر شود.
این مسیر البته بدون چالش نبوده است. حفظ تعادل میان زندگی شخصی، تحصیل، کار و مسائل معیشتی، یکی از دشوارترین بخشهای زندگی حرفهای او بوده؛ چالشی که با مدیریت فردی، برنامهریزی و همراهی خانواده قابل عبور شده است. شیفتهای طولانی، جابهجاییهای مکرر بین شهرها و فشارهای روحی و جسمی، بخشی جداییناپذیر از این مسیر بودهاند؛ مسیری که به باور او، نیازمند بازنگری و منطقیسازی شرایط کاری و تحصیلی، بهویژه در دورههای کارآموزی، طرح و دستیاری است.
خانواده، ورزش و تعادل؛ پشتوانه ادامه مسیر حرفهای
در تمام این سالها، نقش خانواده برای او پررنگ و تعیینکننده بوده است. حمایت عاطفی، فکری و اقتصادی خانواده، بهویژه در روزهایی که بهدلیل کشیکها یا آمادگی برای آزمونها فرصت دیدار با همسر، فرزند و والدینش را نداشته، پشتوانهای بوده که ادامه مسیر را ممکن کرده است.
در کنار همه مسئولیتها، او تلاش کرده تعادل زندگی را حفظ کند؛ با ورزشهایی مانند شنا و کوهنوردی و با اختصاص زمانی هرچند محدود برای بودن در کنار خانواده. شاید همین تعادل است که روایت زندگی حرفهای دکتر علی مینوچهر را به داستانی آرام اما ماندگار تبدیل کرده؛ داستان پزشکی که گامبهگام، با تعهد، تلاش و نگاه انسانی، مسیر افتخار را طی کرده است.
