فوقتخصص جراحی کبد، پانکراس، مجاری صفراوی و پیوند اعضا و عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد اظهار کرد: کبد چرب درمان قطعی ندارد و سه اصل پیشگیری شامل کاهش وزن، فعالیت بدنی منظم و رژیم غذایی سالم بسیار حیاتیاند.
دکتر کیارش اشرفزاده در گفتوگو با وبدا با بیان اینکه کبد از حیاتیترین اعضای بدن است که وظایف مهمی همچون پالایش مواد مضر، ذخیره ویتامینها و مواد معدنی، تنظیم هورمونها و متابولیسم را بر عهده دارد خاطر نشان کرد: ابتلا به کبد چرب نتیجه سبک زندگی ناسالم است و اصلاح الگوهای زندگی، غربالگری و پیشگیری می تواند در پیشگیری و کنترل این بیماری موثر باشد.
عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد بهترین راهکار را فعالیت منظم ورزشی دانست و توضیح داد: ۳۰ دقیقه فعالیت روزانه به مدت پنج تا شش روز در هفته – معادل ۱۵۰ تا ۲۴۰ دقیقه – میتواند ضربان قلب را ۱۰ تا ۲۰ درصد بالاتر از حالت استراحت ببرد و در پیشگیری از کبد چرب مؤثر باشد. پیادهروی، شنا، دویدن و ورزشهای هوازی در کنار تمرینات قدرتی بهترین انتخاب هستند.
به گفته این متخصص، کبد چرب در سونوگرافی به سه گرید تقسیم میشود و هرچه گرید بالاتر باشد، تجمع چربی بیشتری در کبد وجود دارد. او افزود: کبد چرب غیرالتهابی و التهابی دو نوع اصلی بیماری هستند. نوع التهابی مرحله پیشرفتهتر و پرخطرتر است. بالا بودن آنزیمهای کبدی در سنین ۴۰ تا ۶۰ سالگی اغلب به کبد چرب مربوط میشود، هرچند در کودکان ۱۰ ساله هم دیده شده است.
دکتر اشرفزاده توضیح داد: دیابت نوع دو و مقاومت به انسولین میتوانند باعث تشدید کبد چرب شوند و برعکس، کبد چرب نیز این مقاومت را تقویت میکند. اگر یک فرد از اعضای خانواده دچار کبد چرب با گرید بالا باشد، سایر اعضا نیز باید غربالگری شوند، زیرا علاوه بر عوامل ژنتیکی، سبک زندگی مشترک نقش مهمی در ابتلا دارد.
این فوقتخصص هشدار داد: کبد چرب میتواند به سیروز، نارسایی کبدی و نهایتاً پیوند کبد منجر شود؛ جراحی سنگین و پرهزینهای که بیمار را تا پایان عمر ناگزیر به مصرف داروهای تضعیفکننده سیستم ایمنی میکند.
وی گفت: بر اساس پژوهش های انجام شده، فعالیت فیزیکی منظم علاوه بر بهبود کیفیت زندگی، باعث کاهش مقاومت به انسولین و کاهش مرگومیر ناشی از سندروم متابولیک و کبد چرب شده است؛ حتی جدا از بیماریهایی قلبی و عروقی که یکی از فاکتورهای مهم مرگ و میر است اما سبک زندگی با فعالیت فیزیکی منظم ریسک ابتلا به بیماریهای قلبی و عروقی را کاهش داد حتی در افرادی که سابقه بیماری قلبی عروقی نداشتند نیز کیفیت عمر را افزایش داد.