عضو هیأت علمی گروه داخلی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و فوق تخصص بیماریهای ریوی و مراقبتهای ویژه (ICU) با گرامیداشت روز استاد، از نقش اساتید پیشکسوت در تربیت نسلهای پزشکی سخن گفت و تأکید کرد: پزشکی زمانی به رسالت واقعی خود میرسد که «تعهد و تخصص» در کنار یکدیگر قرار گیرند.
دکتر داوود عطاران، عضو هیأت علمی گروه داخلی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و فوق تخصص بیماریهای ریوی و آیسییو شاغل در بیمارستان قائم(عج)، در گفتوگو با وبدا به مناسبت روز استاد، با قدردانی از تلاشهای استادان و پیشکسوتان عرصه آموزش پزشکی، این روز را به همه اساتید و همکاران خود تبریک گفت و برای آنان آرزوی سلامتی و توفیق کرد
وی با اشاره به نقش تعیینکننده استادان در شکلگیری مسیر علمی و حرفهای دانشجویان پزشکی اظهار کرد: در دوران تحصیل، اساتید بسیار برجسته و دلسوزی داشتم که هر یک تأثیر عمیقی در آموزش علمی و تربیت حرفهای من گذاشتند و از محضر همه آنان بهرههای فراوان بردهام. با این حال اگر بخواهم از استادی که بیش از دیگران بر مسیر علمی و اخلاقی من تأثیر گذاشت نام ببرم، باید از استاد توحیدی، فوق تخصص ریه، یاد کنم؛ استادی که برای بسیاری از دانشجویان و همکاران، نمادی از علم، اخلاق و تعهد حرفهای هستند.
این فوق تخصص بیماریهای ریوی ادامه داد: استاد توحیدی نهتنها از نظر علمی از جایگاه برجستهای برخوردارند، بلکه در حوزه اخلاق حرفهای نیز همواره الگویی کمنظیر بودهاند. نظم در کار، مسئولیتپذیری در قبال بیماران و توجه ویژه به آموزش دانشجویان از ویژگیهای بارز ایشان است. بسیاری از دانشجویان پزشکی از راندهای بالینی ایشان بهره فراوان بردهاند و دقت مثالزدنی ایشان در معاینه بیماران و توجه به جزئیات معاینه فیزیکی، همواره برای ما آموزنده بوده است. به باور من، ایشان از جمله استادانی هستند که تعهد و تخصص را به بهترین شکل در کنار یکدیگر دارند.
دکتر عطاران در ادامه به نقش اساتید پیشکسوت در توسعه رشته بیماریهای ریوی در دانشگاه علوم پزشکی مشهد اشاره کرد و گفت: شکلگیری و توسعه این رشته در دانشگاه مرهون تلاش و زحمات استادان بزرگی است. از جمله مرحوم دکتر اصفهانیزاده که یاد و خاطرهشان همواره در ذهن همکاران باقی مانده است، همچنین دکتر کشمیری که با بازگشت از آمریکا و کانادا نقش مهمی در راهاندازی رشته فوق تخصصی ریه و پذیرش دستیاران این رشته ایفا کردند. در واقع، رشته فوق تخصصی ریه از نخستین رشتههای فوق تخصصی بود که در دانشگاه علوم پزشکی مشهد راهاندازی شد. در کنار این بزرگان، استاد واحدی، دکتر فرید حسینی و بسیاری دیگر از اساتید گرانقدر نیز در شکلگیری و ارتقای این حوزه نقش مهمی داشتهاند.
وی درباره انگیزه خود برای انتخاب رشته بیماریهای ریوی توضیح داد: علاقه من به این حوزه به سالهای دانشجویی در دهه ۶۰ بازمیگردد. در آن زمان در کنفرانسهای مشترک داخلی، ریه و جراحی ریه شرکت میکردم. این جلسات علمی بسیار منظم، پویا و پرچالش بودند و در آنها موارد پیچیده بیماران توسط اساتید مطرح میشد و درباره روشهای تشخیص و درمان بحث و تبادل نظر صورت میگرفت. فضای علمی این نشستها و حضور اساتید برجسته باعث شد علاقه من به این رشته شکل بگیرد و در نهایت مسیر حرفهای خود را در طب داخلی و سپس فوق تخصص ریه و مراقبتهای ویژه ادامه دهم.
این عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد با اشاره به فقدان برخی اساتید برجسته در سالهای اخیر گفت: از دست دادن هر یک از اساتید برای جامعه علمی ضایعهای بزرگ است، اما در سالهای اخیر بهویژه در دوران همهگیری کرونا، فقدان برخی از استادان برای جامعه پزشکی بسیار دردناک بود. درگذشت استاد خسروی و همچنین استاد شیردل از جمله اتفاقاتی بود که برای من و بسیاری از همکاران بسیار تأثربرانگیز بود و یاد و خاطره آنان همواره در ذهن جامعه علمی باقی خواهد ماند.
دکتر عطاران در پاسخ به این پرسش که اگر به گذشته بازگردد آیا همین مسیر علمی را انتخاب خواهد کرد، گفت: بدون تردید دوباره همین مسیر را انتخاب میکنم. من رشته داخلی و سپس فوق تخصص ریه و مراقبتهای ویژه را با علاقه انتخاب کردم. طب داخلی را همواره «مادر رشتههای پزشکی» میدانم و معتقدم پایه بسیاری از تصمیمهای بالینی در این رشته شکل میگیرد. خدمت به بیماران و آموزش دانشجویان در این حوزه برای من همواره مایه رضایت و افتخار بوده است.
وی در ادامه با بیان توصیههایی به دانشجویان پزشکی تأکید کرد: دانشجویان باید توجه داشته باشند که پزشکی صرفاً کسب دانش علمی نیست، بلکه مسئولیتی بزرگ در قبال بیماران و جامعه است. بنابراین لازم است همزمان با تقویت دانش علمی و بهروز نگه داشتن اطلاعات خود، به بیماران با دقت، صبر و احترام توجه کنند. بسیاری از بیماران مسافتهای طولانی طی میکنند تا بتوانند توسط پزشک ویزیت شوند؛ بنابراین گوش دادن به مشکلات آنان و ارائه بهترین تصمیم تشخیصی و درمانی با کمترین هزینه، از مهمترین وظایف پزشکان است.
این استاد دانشگاه همچنین خطاب به اعضای هیأت علمی جوان گفت: استادان جوان باید نقش آموزشی خود را بسیار جدّی بگیرند. حضور منظم در محیطهای آموزشی، برگزاری راندهای بالینی، ارتباط نزدیک با دانشجویان و توجه به دغدغهها و مشکلات آنان اهمیت زیادی دارد. استادان علاوه بر انتقال دانش، باید نقش راهنمای اخلاقی را نیز برای دانشجویان ایفا کنند و همچون چراغی روشن مسیر علمی و حرفهای آنان را روشن سازند.
دکتر عطاران در پایان با اشاره به تجربه سالهای دشوار همهگیری کرونا خاطرنشان کرد: دوران کرونا یکی از سختترین مقاطع برای کادر درمان بود، بهویژه برای همکاران گروه داخلی و رشته ریه که با حجم بالایی از بیماران بدحال مواجه بودند. یادآوری آن روزها هنوز هم برای بسیاری از ما همراه با تلخی و فشار روحی است. با این حال، در کنار همه سختیها، آنچه از آن دوران در ذهن باقی مانده همدلی و همکاری مثالزدنی میان اعضای کادر درمان بود؛ از پزشکان و پرستاران گرفته تا بهیاران، نیروهای خدماتی و دانشجویان پزشکی که همگی دست به دست هم دادند تا به بیماران خدمت کنند و به لطف خدا توانستند از این بحران بزرگ سربلند بیرون بیایند.
