برخی نامها فقط یک اسم نیستند؛ بخشی از حافظه علمی و انسانی یک دانشگاهاند. خبر درگذشت دکتر نصرت لطفی، استاد پیشکسوت گروه نوزادان دانشگاه علوم پزشکی مشهد، جامعه پزشکی را در اندوهی عمیق فرو برد؛ استادی که سالها نهتنها نوزادان، بلکه آینده پزشکی این سرزمین را با دانش، صبر و اخلاق خود پرورش داد.
به گزارش وب دا، در تاریخ دانشگاه علوم پزشکی مشهد، نام دکتر نصرت لطفی بهعنوان نخستین متخصص نوزادان و از پیشگامان این حوزه در کشور، جایگاهی ماندگار دارد. استادی که از دهه ۴۰ خورشیدی فعالیت حرفهای خود را آغاز کرد و نزدیک به نیم قرن از عمر خویش را وقف حساسترین و حیاتیترین دوره زندگی انسان؛ یعنی نوزادی، کرد.
دکتر لطفی در سال ۱۳۱۷ در بیرجند متولد شد و در سال ۱۳۳۶ وارد دانشگاه پزشکی مشهد شد. تجربه تلخ از دست دادن دو برادر در کودکی، تأثیری عمیق بر روح و مسیر زندگی او گذاشت و این فقدان، انگیزهای ماندگار برای انتخاب مسیر پزشکی کودکان و نوزادان در او ایجاد کرد؛ مسیری که بعدها به یکی از نقاط عطف تاریخ نوزادان کشور تبدیل شد.
او برای تکمیل دانش تخصصی خود راهی انگلستان شد، اما بازگشت به ایران برایش تصمیمی قطعی بود. دکتر لطفی در گفتوگو با وبدا تصریح کرده بود:هیچگاه قصد نداشتم در خارج بمانم؛ ایران عشق من است. بازگشتم تا برای مردمم خدمت کنم.
بازگشت او همزمان با دورانی بود که مرگومیر نوزادان و بیماریهایی نظیر زردی، یرقان و دیفتری، از چالشهای جدی نظام سلامت به شمار میرفت. به توصیه استادش، دکتر سامیراد، تمرکز اصلی فعالیتهای علمی و بالینی او بر توسعه خدمات نوزادان قرار گرفت. در همین مسیر، دکتر لطفی با انجام تحقیقات کاربردی و ارائه روشهای نوین، نقش مؤثری در بهبود درمان زردی نوزادان و کاهش عوارض آن ایفا کرد.
وی سالها ریاست بخش نوزادان دانشگاه علوم پزشکی مشهد را بر عهده داشت و سردبیری فصلنامه تخصصی نوزادان کشور را نیز عهدهدار بود. این مسئولیتها، در کنار حضور مستمر بالینی و آموزشی، نقش تعیینکنندهای در ارتقای استانداردهای مراقبت از نوزادان و تربیت نسلهای متعدد پزشکان و متخصصان این حوزه در کشور داشت.
از نگاه دکتر لطفی، پزشکی صرفاً یک دانش فنی نبود، بلکه رابطهای مبتنی بر اعتماد و احترام متقابل به شمار میرفت. او همواره تأکید میکرد:
«اگر بیمار به پزشک اعتماد کند، نیمی از راه بهبودی را پیموده است.»
احترام به بیمار برای او نه یک اصل حرفهای، بلکه باوری عمیق و انسانی بود که در تمام سالهای فعالیتش نمود داشت.
این استاد پیشکسوت در واپسین سالهای عمر خود نیز بر ضرورت قدردانی و همدلی در جامعه پزشکی تأکید میکرد و میگفت:«قدرشناس همدیگر باشیم؛ پزشکان، بیماران و جامعه. این قدردانی چراغ راه ما در تاریکیها خواهد بود.»
بیتردید، میراث علمی، آموزشی و انسانی دکتر نصرت لطفی، نهتنها در تاریخ دانشگاه علوم پزشکی مشهد، بلکه در حافظه نظام سلامت کشور و در جان نوزادانی که به یاری دانش و تعهد او زندگی یافتند، برای همیشه ماندگار خواهد بود.
