دکتر پریسا زارع، پزشک عمومی و دکتر ارمیا موسوی، عضو هیأت علمی گروه بیماریهای گوش، حلق و بینی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، زوجی هستند که مسیر تحصیلی و حرفهای خود را با علاقه و پشتکار طی کردهاند.
دکتر زارع متولد سال ۱۳۷۹ در مشهد است و تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در مدارس دولتی گذرانده و دوران دبیرستان را در مدرسه آرمینه مصلینژاد سپری کرده است. او پس از شرکت در دو دوره کنکور سراسری، موفق شد رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد را قبول شود و هماکنون چهار ماه تا پایان دوره اینترنی خود باقی مانده و در مرخصی به سر میبرد. علاقه او به پژوهش از دوران استاژری شکل گرفت و تاکنون چند مقاله در زمینه قلب و عروق منتشر کرده است.
دکتر موسوی متولد سال ۱۳۷۴ در مشهد است و از همان کودکی با فضای پزشکی آشنا شد، زیرا خانوادهاش پزشک بودند. او سال ۱۳۹۲ رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد را آغاز کرد و سال ۱۴۰۰ فارغالتحصیل شد. با رتبه برتر وارد آزمون دستیاری شد و رشته گوش، حلق و بینی را انتخاب کرد. در شهریور ۱۴۰۴ با کسب رتبه چهار کشوری در بورد تخصصی، به جمع پنج درصد برتر پیوست و به عنوان عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد مشغول به خدمت شد.هر دو به صورت مستقیم وارد رشته پزشکی شدند و دوره طرح نداشتند؛ دکتر موسوی در حال گذراندن خدمت ضریب K است.
اولویتها در آموزش، پژوهش و درمان
دکتر زارع معتقد است حوزه درمان برای دانشجویان و پزشکان اهمیت بیشتری دارد، زیرا درمان مستقیم بیماران رسالت اصلی پزشک است. او پژوهش را دومین اولویت میداند و آموزش را در کنار این دو حوزه مهم میداند، هرچند علاقه چندانی به آموزش ندارد.
دکتر موسوی میگوید که به عنوان عضو هیأت علمی، فعالیت در هر سه حوزه آموزش، پژوهش و درمان ضروری است، اما حجم کاری بیشتر در حوزه درمان است، زیرا مراکز دانشگاهی مشهد بار درمانی سنگینی را بر دوش دارند. او یادآوری میکند که آموزش و پژوهش نیز برای پیشرفت علم و انتقال تجربیات به نسل بعدی پزشکان اهمیت فراوان دارد.
چالشها و نیازهای محیط دانشگاه
دکتر زارع به کمبود تجهیزات و امکانات پزشکی اشاره میکند و معتقد است که تقویت زیرساختها و تجهیز مراکز درمانی دانشگاه به دستگاهها و فناوریهای روز، به بهبود خدمت رسانی کمک میکند.
دکتر موسوی نیز از افزایش ظرفیت دانشجویان پزشکی سخن میگوید که منجر به کاهش فرصتهای آموزشی برای هر دانشجو شده و تأثیر بر کیفیت آموزش دارد. او تأکید میکند که همکاری بین گروههای پژوهشی و دسترسی به تجهیزات کافی، از نیازهای اساسی دانشگاه است.
چالشهای شخصی و حرفهای
دکتر موسوی با حجم بالای کار و شیفتهای متعدد در دوران دستیاری مواجه بود که برای مدیریت آن، برنامهریزی دقیق و انگیزه شخصی در علاقه به رشتهاش نقش کلیدی داشت.
دکتر زارع نیز در دوران دانشجویی با سانحه تصادف شدیدی روبهرو شد که ستون مهرههایش را شکست، اما با عشق و انگیزه به رشته پزشکی، توانست مسیر تحصیلی خود را ادامه دهد.
نقش خانواده در مسیر حرفهای
هر دو نفر بر اهمیت حمایت خانواده تأکید دارند. دکتر موسوی خانواده و همسرش را عامل مهم موفقیت و پایداری در مسیر سخت تحصیل و دستیاری میداند. دکتر زارع نیز خانواده را پشتوانه اصلی خود میداند که از همان دوران دانشجویی تا کنون همراه او بودهاند.
نحوه آشنایی و ازدواج
این زوج در سال ۱۴۰۳ در بخش ENT یکی از درمانگاههای دانشگاه با یکدیگر آشنا شدند و ۶ ماه بعد ازدواج کردند.
اوقات فراغت
با توجه به مشغله کاری، هر دو اوقات فراغت کمی دارند. دکتر موسوی به طبیعتگردی، فیلم و سریال علاقه دارد و دکتر زارع پیش از شروع دستیاری به ورزش و فعالیتهای باشگاهی میپرداخت و همچنان وقتهایی را برای خانواده و سفر اختصاص میدهد.