عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در روایتی از یکی از خاطرات خود، به حضور در ضیافت افطار رهبر شهید با جمعی از دانشگاهیان اشاره کرد و فضای آن دیدار را سرشار از صمیمیت، گفتوگوی علمی و انگیزهبخشی برای نسل جوان توصیف کرد.
دکتر فرزین هادیزاده در گفتوگو با وبدا با اشاره به اینکه دیدار با رهبر شهیدمان چندین سال پیش در جمعی از دانشجویان، اساتید دانشگاه و جمعی از مسئولان وقت کشور برگزار شد، اظهار کرد : فضای جلسه بسیار صمیمانه و دلنشین بود. از همان لحظات ابتدایی ورود مهمانان، روحیه تواضع، سادگی و صمیمیت در رفتار رهبر انقلاب کاملاً مشهود بود و ایشان با رویی گشاده پذیرای حاضران بودند.
دکتر هادیزاده، گفت: در طول این دیدار، فرصتی فراهم شد تا دانشجویان و اساتید دانشگاه به بیان دیدگاهها، دغدغهها و پیشنهادهای خود درباره مسائل علمی، فرهنگی و اجتماعی بپردازند. رهبر شهید انقلاب نیز با دقت و حوصله به سخنان حاضران گوش میدادند و در بخشهایی از جلسه، نکاتی مهم درباره جایگاه علم و دانش در پیشرفت کشور مطرح کردند.
وی افزود: یکی از بخشهای بهیادماندنی این دیدار، تأکید ایشان بر نقش کلیدی جوانان و جامعه دانشگاهی در ساخت آینده کشور بود. سخنان رهبر انقلاب سرشار از امید، انگیزه و اعتماد به توانمندی نسل جوان بود و ایشان بارها بر ضرورت تلاش علمی، خودباوری و حرکت در مسیر پیشرفت و تعالی کشور تأکید کردند.
دکتر هادیزاده همچنین به فضای ساده و صمیمی سفره افطار اشاره کرد و گفت: سفره افطار با خوراکیهایی ساده اما دلنشین آراسته شده بود. همین سادگی، صمیمیت خاصی به فضا بخشیده بود و فرصتی فراهم میکرد تا مهمانان در کنار یکدیگر به گفتوگو و تبادل نظر بپردازند. در این جمع، تعدادی از مسئولان وقت کشور نیز حضور داشتند و فضای گفتوگو میان دانشگاهیان و مسئولان، به شکل دوستانه و بیواسطه شکل گرفته بود.
وی ادامه داد: حضور در چنین فضایی برای بسیاری از دانشگاهیان فرصتی ارزشمند بود تا دغدغهها و دیدگاههای خود را مستقیم مطرح کنند و در عین حال از رهنمودهای رهبر انقلاب درباره مسیر پیشرفت علمی و نقش دانشگاهها بهرهمند شوند.
دکتر فرزین هادیزاده در پایان با بیان اینکه این دیدار برای او خاطرهای فراموشنشدنی است، خاطرنشان کرد: ترک آن جلسه با کولهباری از خاطرات شیرین، انگیزه و امید همراه بود. دیدار با رهبر انقلاب و شنیدن سخنان ایشان درباره علم، جوانان و آینده کشور، تجربهای بینظیر و ماندگار در ذهن من بر جای گذاشت؛ تجربهای که همچنان الهامبخش مسیر علمی و اجتماعی من است.