رئیس مرکز اورژانس پیشبیمارستانی و مدیریت حوادث دانشگاه علوم پزشکی مشهد نسبت به خطر مسمومیت با گاز مونوکسید کربن در روزهای پایانی تعطیلات نوروز هشدار داد و از مسافران و خانوادهها خواست هنگام استفاده از وسایل گرمایشی در سفر، نکات ایمنی را جدی بگیرند.
دکتر علی یزدانی در گفتوگو با خبرنگار وبدا اظهار کرد: مسافران نوروزی باید از روشن کردن وسایل گازسوز غیراستاندارد و فاقد دودکش در فضاهای بسته مانند چادرهای مسافرتی، کانکسها و داخل خودروها خودداری کنند، چرا که گاز مونوکسید کربن یکی از خطرناکترین گازهایی است که میتواند موجب مسمومیت تنفسی، آسیبهای شدید مغزی و حتی مرگ شود.
وی افزود: متأسفانه در برخی موارد مشاهده میشود مسافران برای گرم کردن محل استراحت خود در چادرها یا کانکسها از پیکنیک و زغال استفاده میکنند که این اقدام میتواند خطرات جدی برای سلامت آنان و اعضای خانواده به همراه داشته باشد.
رئیس مرکز اورژانس پیشبیمارستانی و مدیریت حوادث دانشگاه علوم پزشکی مشهد با اشاره به ویژگیهای این گاز گفت: مونوکسید کربن گازی بیرنگ، بیبو و بیمزه است که در اثر احتراق ناقص سوختهای آلی مانند بنزین، زغالسنگ، نفت سفید، چوب، پلاستیک و گاز طبیعی تولید میشود و به همین دلیل به «قاتل خاموش» شهرت دارد.
وی ادامه داد: منابع تولید این گاز شامل وسایل گرمایشی خانگی مانند بخاریها و شومینهها، دود خروجی اگزوز خودروها، دود سیگار، کبابپزهای ذغالی، فرهای آشپزخانه، تجهیزات روشنایی گازسوز، دستگاههای صنعتی با سوخت پروپان، آبگرمکنهای معیوب، بخاریهای نفتی و حتی استفاده از اجاق گاز یا پلوپز برای گرمایش محیط است که در فضاهای بسته میتواند خطر مسمومیت را افزایش دهد.
دکتر یزدانی درباره علائم مسمومیت با مونوکسید کربن نیز گفت: سردرد، سرگیجه، تهوع، استفراغ، خستگی، بیقراری، گیجی، خوابآلودگی، تنگی نفس، خمیازه کشیدن مکرر، کاهش دید، اختلال در حافظه، مشکل در راه رفتن، توهم، کبودی دستها و پاها و اطراف لبها، درد قفسه سینه و درد شکم از جمله نشانههای این مسمومیت است که در موارد شدید میتواند به تشنج، بیهوشی و مرگ منجر شود.
وی در پایان توصیه کرد: در صورت مشاهده یا شک به مسمومیت با مونوکسید کربن، بلافاصله با شماره ۱۱۵ تماس گرفته شود. همچنین لازم است فرد مصدوم سریعاً به هوای آزاد منتقل شود، یقه و کمربند او شل گردد، راه هوایی باز نگه داشته شود و وسیله گرمایشی خاموش و درها و پنجرهها برای تهویه باز شوند. در صورت بیهوشی بیمار باید تنفس وی بررسی شده و در صورت نبود تنفس، عملیات احیای قلبی – ریوی آغاز شود و در صورت دسترسی، از اکسیژن برای بیمار استفاده گردد.