نورولوژیست و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، با تشریح ابعاد مختلف این بیماری نورودژنراتیو، کاهش تولید دوپامین در قسمت فوقانی ساقه مغز (Mid Brain) را علت اصلی بروز این اختلال عنوان کرد.
دکتر هادی اسدپور به مناسبت روز جهانی پارکینسون در گفتوگو با وبدا اظهار کرد: در بیماران پارکینسون، سلولهای تولیدکننده دوپامین به کمتر از دو درصد میزان طبیعی کاهش مییابد و همین موضوع موجب بروز علائمی چون لرزش (عموماً در یک دست و در حالت استراحت)، کندی حرکات، سفتی عضلات، اختلال تعادل، کاهش حالت چهره و گاه تکرر ادرار میشود. او همچنین بروز علائم غیرحرکتی نظیر افسردگی، اضطراب، اختلال خواب و کاهش حس بویایی را از نشانههایی دانست که ممکن است پیش از علائم حرکتی بروز کنند.
دکتر اسدپور با اشاره به اینکه علت دقیق پارکینسون هنوز ناشناخته است، افزود: ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی میتواند در بروز این بیماری نقش داشته باشد. به گفته وی، سن بیش از ۶۰ سال، مواجهه با سموم و آفتکشها، ضربههای مکرر به سر، استرس اکسیداتیو، التهاب مزمن مغز، بیماریهای عروقی و برخی داروهای نورولپتیک از عوامل افزایشدهنده خطر ابتلا به پارکینسون و پارکینسونیسم هستند.
این متخصص مغز و اعصاب با اشاره به نقش وراثت گفت: گرچه اغلب موارد پارکینسون اسپورادیک است، اما حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد بیماران دارای عوامل ژنتیکی مرتبط با ژنهایی مانند LRRK2، PARK7، PINK1، SNCA و DJ-1 هستند. با این حال داشتن سابقه خانوادگی الزاماً به معنای انتقال بیماری به نسل بعد نیست.
به گفته این نورولوژیست، تشخیص پارکینسون بر پایه ارزیابی بالینی است و آزمایش خون یا تصویربرداری اختصاصی برای تشخیص قطعی وجود ندارد. با این حال، پاسخ درمانی به لوودوپا و همچنین تصویربرداری DaT Scan میتواند در تمایز پارکینسون از اختلالات مشابه نقش داشته باشد.
عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد با اشاره به نبود درمان قطعی برای پارکینسون تأکید کرد: درمانهای دارویی مانند لوودوپا/کاربیدوپا، آگونیستهای دوپامین و مهارکنندههای MAO-B و COMT در کنترل علائم مؤثرند. همچنین درمانهای غیر دارویی شامل تحریک عمقی مغز (DBS)، فیزیوتراپی، کاردرمانی و گفتاردرمانی در بهبود عملکرد بیماران نقش قابل توجهی دارد.
دکتر اسدپور، حمایت روانی و اجتماعی، اصلاح محیط زندگی، تغذیه سالم، فعالیت بدنی منظم و پایش توسط تیم درمان چندتخصصی را از عوامل تأثیرگذار بر بهبود کیفیت زندگی بیماران دانست و افزود: مطالعات نشان داده است ورزش منظم، رژیم غذایی سالم، مدیریت استرس و خواب مناسب میتواند روند پیشرفت بیماری را کند کند.
عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد بر اهمیت نقش خانواده تأکید کرده و آموزش، ایجاد محیط ایمن، حمایت عاطفی و تشویق به فعالیت اجتماعی را از اقدامات ضروری برای کمک به بیماران برشمرد.
این فلوشیپ پزشکی خواب از پیشرفت پژوهشها در حوزه درمانهای نوآورانه خبر داد و اظهار کرد: درمانهای ژنی، ایمونوتراپی برای حذف پروتئین آلفا-سینوکلئین، سلولدرمانی با سلولهای بنیادی، فناوریهای هوشمند در تحریک مغزی هدفمند و کاربرد هوش مصنوعی در پیشبینی روند بیماری، از امیدبخشترین حوزههای تحقیقاتی در پارکینسون به شمار میروند.