روانپزشک بیمارستان شهید هاشمینژاد، ضمن توصیف طبیعت به عنوان «درمانگر خاموش» ذهن انسان، بر لزوم گنجاندن طبیعتگردی در برنامه هفتگی شهروندان تأکید کرد و اظهار داشت که حضور در فضاهای سبز و محیطهای طبیعی نه یک فعالیت تفریحی و لوکس، بلکه ضرورتی درمانی برای مقابله با تنشهای زندگی مدرن و بازیابی توان دفاعی سیستم عصبی است.
دکتر ارجمند در گفتگو با وب دا با اشاره به اینکه زندگی در محاصره ابزارهای دیجیتال و محیطهای پرسرعت شهری، ذهن را در حالت «آمادهباش دائم برای استرس» قرار داده است، تصریح کرد که حضور در کوهستان، فضاهای سبز یا در کنار جریان آب، سیستم عصبی را به سمت آرامش سوق داده و بهطور مستقیم سطح هورمون کورتیزول را در بدن کاهش میدهد.
این متخصص روانپزشکی همچنین نور خورشید را عاملی کلیدی در تنظیم سروتونین و افزایش سطح ویتامین D برشمرد که نقش مستقیمی در بهبود خلقوخو و پیشگیری از افسردگی ایفا میکند و خاطرنشان کرد که دور شدن از آلودگیهای صوتی و محیطی، فرصتی طلایی برای بازسازی ذهن فراهم میآورد تا مغز بتواند تمرکز از دست رفته خود را بازیافته و خلاقیت را دوباره شکوفا کند.
دکتر ارجمند در ادامه به کارکردهای اجتماعی و فیزیکی طبیعتگردی پرداخت و با بیان اینکه این فعالیت در بسترهای گروهی منجر به ترمیم گسستهای ناشی از دنیای دیجیتال و تقویت تعاملات واقعی میان اعضای خانواده و دوستان میشود، افزود که افزایش احساس تعلق و حمایت اجتماعی در کنار ترشح اندورفین ناشی از تحرک جسمانی، ضامن سلامت همزمان جسم و روان است.
وی در پایان با توصیه به متولیان حوزه سلامت برای تسهیل دسترسی عمومی به فضاهای طبیعی و توسعه فرهنگ طبیعتگردی، تأکید کرد که حتی یک پیادهروی کوتاه در پارک یا فضای سبز محله میتواند به عنوان یک نسخه درمانی مؤثر عمل کند، چرا که جامعهای که با طبیعت پیوند نزدیکتری داشته باشد، بهمراتب سالمتر، خلاقتر و بانشاطتر خواهد بود.