آموزش بالینی و پژوهشهای کاربردی، مسیر ارتقای کیفیت درمان است
دکتر امید خسروی، متخصص قلب و عروق و استادیار دانشگاه علوم پزشکی مشهد، با تأکید بر نقش محوری آموزش بالینی و پژوهشهای کاربردی در ارتقای نظام سلامت، معتقد است تقویت مهارتهای عملی دانشجویان، حمایت از ایدههای پژوهشی و ایجاد ساختارهای منسجم برای اجرای طرحهای علمی، میتواند هم کیفیت خدمات درمانی را افزایش دهد و هم انگیزه فعالیت علمی را در اعضای هیأت علمی تقویت کند.
دکتر خسروی متولد ۲۵ دیماه ۱۳۷۰ در سبزوار است. او پس از قبولی در کنکور سراسری سال ۱۳۸۹، تحصیلات پزشکی عمومی خود را در دانشگاه علوم پزشکی مشهد آغاز کرد و تمامی مراحل تحصیلی، از پزشکی عمومی تا دستیاری تخصصی قلب و عروق، را در این دانشگاه گذراند. وی در سال ۱۴۰۲ موفق به کسب رتبه برتر در آزمون بورد تخصصی کاردیولوژی شد.
از پژوهش در بیماریهای قلبی تا توسعه تحقیقات بالینی
این عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد از دوران پزشکی عمومی فعالیت پژوهشی خود را آغاز کرد و در این دوره سه مقاله علمی معتبر در حوزه بیماریهای کرونر قلب منتشر کرد. همچنین پایاننامه وی در زمینه نارسایی قلبی به مقاله علمی تبدیل شد.
دکتر خسروی در دوران دستیاری تخصصی نیز پژوهشهایی را در زمینه بررسی نتایج بالینی بیماران تحت آنژیوپلاستی و اثرات مصرف آمفتامین بر عملکرد قلب انجام داد؛ موضوعاتی که نشاندهنده تمرکز او بر پیوند پژوهشهای علمی با مسائل و نیازهای حوزه درمان است.
وی هماکنون ریاست بخش قلب بیمارستان قائم(عج) مشهد را بر عهده دارد و در کنار فعالیتهای درمانی، بر ارتقای کیفیت آموزش بالینی دانشجویان و دستیاران تخصصی نیز تمرکز دارد.
ضرورت حمایت از ایدههای پژوهشی و شکلگیری تیمهای علمی
این استادیار دانشگاه علوم پزشکی مشهد، پژوهش بالینی را یکی از ظرفیتهای مهم برای ارتقای عملکرد دانشگاههای علوم پزشکی میداند و معتقد است این حوزه به حمایت و برنامهریزی بیشتری نیاز دارد.
به گفته وی، بسیاری از اعضای هیأت علمی و دانشجویان ایدههای پژوهشی ارزشمندی دارند، اما نبود تیمهای اجرایی و ساختارهای حمایتی، گاهی مانع تبدیل این ایدهها به طرحهای عملی میشود. از این رو، تشکیل گروههای پژوهشی سازمانیافته و پیشبینی مشوقهای علمی و مالی میتواند زمینه مشارکت بیشتر اعضای دانشگاه در فعالیتهای پژوهشی را فراهم کند.
آموزش بالینی؛ اولویت تربیت پزشکان توانمند
دکتر خسروی با تأکید بر اینکه مهارت در معاینه، استدلال و تشخیص بالینی از مهمترین بخشهای تربیت پزشک است، اظهار میکند: آموزش پزشکی نباید صرفاً به انتقال مباحث نظری محدود شود، بلکه دانشجویان باید فرصت کافی برای یادگیری عملی و حضور مؤثر در فرآیند ارزیابی و درمان بیماران داشته باشند.
وی بهرهگیری از استادانی را که در آموزش معاینه و ارزیابی بالینی بیماران مهارت و تجربه دارند، عاملی مؤثر در جذابتر شدن آموزش و ارتقای توانمندی واقعی دانشجویان میداند.
این عضو هیأت علمی، آموزش، پژوهش و درمان را سه محور مکمل فعالیت دانشگاهی توصیف میکند که در تعامل با یکدیگر پیش میروند؛ با این حال، معتقد است در بیمارستانهای آموزشی باید به آموزش و پژوهش توجه ویژهای شود، چراکه ارتقای این دو حوزه، زمینه بهبود کیفیت خدمات درمانی را نیز فراهم میکند و درمان صحیح بر پایه دانش علمی و شواهد معتبر شکل میگیرد.
استاد موفق؛ برخوردار از دانش، اخلاق و مهارت انتقال مفاهیم
از نگاه دکتر خسروی، تسلط علمی بر مباحث علوم پایه و بالینی، بهتنهایی برای موفقیت در جایگاه استادی کافی نیست؛ بلکه صبوری، متانت، اخلاق حرفهای و توانایی ایجاد فضایی امن برای پرسشگری و تفکر دانشجویان نیز از ویژگیهای ضروری یک استاد توانمند به شمار میرود.
وی همچنین بر اهمیت مهارت تدریس و توانایی انتقال روشن و مؤثر مفاهیم علمی تأکید دارد و معتقد است استاد باید بتواند دانش تخصصی خود را به شکلی ارائه کند که زمینه یادگیری عمیقتر و پرورش تفکر بالینی در دانشجویان فراهم شود.
این استاد دانشگاه، یکنواخت نبودن سطح کیفی آموزش و ضرورت بازنگری در منابع و رفرنسهای آموزشی را از جمله چالشهای این حوزه میداند و بر این باور است که با ارزیابی مستمر و اصلاح منابع آموزشی میتوان کیفیت فرآیند آموزش را بهبود بخشید.
خانواده و علایق فرهنگی؛ پشتوانه مسیر علمی و حرفهای
دکتر خسروی در کنار فعالیتهای آموزشی، پژوهشی و درمانی، خانواده را مهمترین پشتوانه خود در مسیر تحصیل و فعالیت حرفهای میداند و از حمایتهای پدر، مادر و همسرش در ایجاد آرامش و همراهی روحی قدردانی میکند. او در سال ۱۴۰۳ ازدواج کرده و فرزندش، ماهلین، حدود هفت ماه دارد.
مطالعه آزاد، فعالیتهای فرهنگی و علاقه به نجوم و ادبیات کلاسیک نیز از علایق شخصی او در اوقات فراغت است؛ فعالیتهایی که به گفته وی، در حفظ انگیزه و پویایی فکری و حرفهای نقش دارند.
درج نظر