از مسابقات دانشآموزی تا جشنواره ملی قرآن؛ روایت استاد دانشگاه علوم پزشکی مشهد از یک مسیر قرآنی
دکتر محمدحسین احمدی، عضو هیأت علمی دانشکده پیراپزشکی و گروه علوم آزمایشگاهی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، سالهاست در کنار فعالیتهای آموزشی و دانشگاهی، مسیر قرآنی خود را نیز دنبال میکند؛ مسیری که از دوران مدرسه و حضور در مسابقات دانشآموزی آغاز شد و امروز به حضور مستمر در جشنواره قرآن و عترت دانشگاههای علوم پزشکی کشور رسیده است.
این استاد دانشگاه امسال در سیامین جشنواره قرآن و عترت دانشگاههای علوم پزشکی کشور که به میزبانی شاهرود برگزار شد، در رشته دعاخوانی شرکت کرد و موفق به کسب رتبه شد؛ موفقیتی که برای او نه یک اتفاق مقطعی، بلکه بخشی از مسیری چندینساله است.
مسیری که از مدرسه آغاز شد
دکتر احمدی درباره آغاز فعالیتهای قرآنی خود میگوید: «زمانی که دانشآموز بودم، در مسابقات قرآن شرکت میکردم و این مسیر را از مرحله مدرسه تا شهرستان، استان و کشور ادامه دادم.»
این ارتباط در دوران دانشجویی نیز ادامه پیدا کرد و او در رشتههایی همچون ترتیل و دعاخوانی به رقابت پرداخت. پس از ورود به دانشگاه علوم پزشکی مشهد به عنوان عضو هیأت علمی نیز فعالیتهای قرآنی خود را متوقف نکرد و به گفته خودش، در تمام شش سال عضویت در هیئت علمی، در مرحله کشوری جشنواره قرآن و عترت حضور داشته است.
او در طول این سالها در رشتههای مختلفی از جمله ترتیل، دعاخوانی و اذان شرکت کرده و حتی تجربه حضور در رشتههای گروهی مانند تواشیح را نیز در کارنامه فعالیتهای قرآنی خود دارد.
مسابقهای برای تمرین دوباره و پیشرفت
برای دکتر احمدی، مسابقات قرآنی صرفاً عرصهای برای کسب رتبه نیست، بلکه فرصتی برای بازگشت دوباره به تمرین، تقویت توانمندیها و برطرف کردن نقاط ضعف است.
او با اشاره به تجربه سالهای حضور در این مسابقات میگوید: «تنوع رشتهها باعث میشود هر مسابقه برای من بهانه خوبی باشد تا پیشرفت کنم و داشتههایم را ارتقا بدهم. حتی اگر مسابقه استرس خودش را داشته باشد، فضای رقابت باعث میشود آدم خودش را بیشتر تقویت کند.»
به اعتقاد این استاد دانشگاه، همین انگیزه برای تمرین و آماده شدن، یکی از مهمترین کارکردهای مسابقات است؛ چرا که فرد را وادار میکند ارتباط خود را با آموختههای قرآنی حفظ کرده و برای بهتر شدن تلاش کند.
دعاخوانی؛ پیوند صوت، لحن و معنا
دعاخوانی شاید در نگاه نخست تنها قرائت یک متن دعا به نظر برسد، اما به گفته دکتر احمدی، این رشته نیز نیازمند مجموعهای از مهارتهای تخصصی است.
وی توضیح میدهد: دعاهای مختلفی برای مسابقات در نظر گرفته میشود و شرکتکننده باید آنها را با صوت و لحن مناسب اجرا کند. در ارزیابی نیز صحت خوانش، صوت، لحن و نحوه اجرای دعا مورد توجه قرار میگیرد.
به گفته او، آشنایی با دستگاههای موسیقی و توانایی استفاده صحیح از آنها از جمله مهارتهای مورد نیاز در این رشته است؛ با این حال، تکنیک به تنهایی کافی نیست و فرد باید در کنار تسلط بر صوت و لحن، قرائت صحیح متن عربی و معنای فرازهای دعا را نیز بداند.
دکتر احمدی تأکید میکند که هر فراز از دعا، مفهوم و حال و هوای خاص خود را دارد و اجرای آن باید متناسب با همان مفهوم باشد. از نگاه او، همین پیوند میان معنا و اجراست که دعاخوانی را از یک خوانش ساده متن جدا میکند.
استمرار؛ رمز حفظ آمادگی
عضویت در هیئت علمی و انجام فعالیتهای آموزشی، پژوهشی و اجرایی، بخش قابل توجهی از زمان یک استاد دانشگاه را به خود اختصاص میدهد، اما دکتر احمدی معتقد است ارتباط با قرآن نباید به روزهای نزدیک به مسابقات محدود شود.
وی میگوید: «نمیشود یک هفته قبل از مسابقات شروع کرد و انتظار داشت که در مسابقه موفق بود. کسی که در فضای قرآن است، باید در طول سال ارتباطش را حفظ کند.»
به گفته او، تمرین و ارتباط با قرآن به بخشی از زندگی روزمرهاش تبدیل شده است؛ گاهی با تلاوت قرآن و گاهی با گوش دادن به تلاوت قاریان مختلف. برای حفظ متون دعا نیز مرور و تمرین مستمر را ضروری میداند.
او معتقد است استمرار، بیش از تمرینهای مقطعی میتواند به پیشرفت در رشتههای قرآنی کمک کند.
وقتی قرآن، فراتر از مسابقه معنا پیدا میکند
برای دکتر احمدی، ارتباط با قرآن تنها به حضور در مسابقات و تقویت مهارتهای فنی محدود نمیشود. او قرآن را یکی از منابع مهم آرامش در زندگی خود میداند و معتقد است در شرایط دشوار، تلاوت قرآن یا شنیدن صدای قاریان برجسته میتواند آرامشبخش باشد.
وی با اشاره به تجربه شخصی خود میگوید: «هر وقت در زندگی به مشکل یا شرایط سخت روحی برخورد کردم، خواندن قرآن یا شنیدن تلاوت قاریان برجسته به من آرامش داده است. واقعاً قدرتی بزرگتر از قدرت خدا و کلام خدا برای آرام کردن انسان وجود ندارد.»
دکتر احمدی بر این باور است که آثار و برکات قرآن را باید در زندگی تجربه کرد و تنها به بیان آن اکتفا نکرد.
او میگوید: «هرچه دارم، از قرآن دارم. هرجا که احساس کردم خدا دستم را گرفته، به واسطه قرآن بوده است. اگر هم جایی از قرآن فاصله گرفتهام، ضعف از خودم بوده، اما هر وقت به آن نزدیک شدهام، برکاتش را دیدهام.»
از نگاه این استاد دانشگاه، ارتباط با قرآن در عین حال که زمینه رشد مهارتهای قرآنی را فراهم میکند، میتواند پشتوانهای معنوی برای زندگی فرد نیز باشد.
جشنوارهای فراتر از رقابت
دکتر احمدی درباره سیامین جشنواره قرآن و عترت دانشگاههای علوم پزشکی کشور نیز استمرار برگزاری این رویداد را یکی از نقاط مهم آن میداند.
وی برگزاری حضوری جشنواره را بهویژه در شرایطی که بسیاری از رویدادهای ملی و فرهنگی به شکل مجازی برگزار میشوند، دارای اهمیت میداند و معتقد است فضای حضوری و تعامل میان شرکتکنندگان، بخش مهمی از تجربه جشنواره را شکل میدهد.
او همچنین برگزاری مسابقات در دانشگاههای مختلف کشور را فرصتی برای تقویت زیرساختهای دانشگاه میزبان عنوان میکند و درباره میزبانی امسال شاهرود میگوید بخشی از اعتبارات اختصاصیافته به جشنواره، برای بازسازی و تجهیز خوابگاهها هزینه شد؛ اقدامی که میتواند آثار آن پس از پایان جشنواره نیز برای دانشگاه میزبان باقی بماند.
به اعتقاد این استاد دانشگاه، چنین رویکردی میتواند یک رویداد چندروزه را به فرصتی برای ایجاد و تقویت زیرساختهای ماندگار تبدیل کند.
مسابقه؛ بهانهای برای نزدیکتر شدن به قرآن
دکتر احمدی در مجموع، جشنواره قرآن و عترت را فرصتی برای حفظ و تقویت ارتباط دانشگاهیان با قرآن میداند؛ فضایی که دانشجویان، استادان و کارکنان را در یک عرصه مشترک فرهنگی و قرآنی گرد هم میآورد.
او معتقد است حتی اگر فردی در ابتدا با هدف شرکت در مسابقه و کسب رتبه وارد این مسیر شود، همین حضور میتواند نقطه آغاز ارتباطی عمیقتر با قرآن باشد.
از نگاه این استاد دانشگاه، تنوع رشتهها نیز این امکان را فراهم میکند که افراد بیشتری با توانمندیها و علایق مختلف وارد این عرصه شوند و هر فرد متناسب با استعداد و علاقه خود، مسیر رشد و پیشرفت را دنبال کند.
برای دکتر احمدی، شاید مهمترین دستاورد مسابقات، تنها رتبه و عنوان نباشد؛ بلکه فرصتی است که فرد را دوباره به تمرین، تلاوت و تأمل در قرآن بازمیگرداند؛ مسیری که میتواند از یک مسابقه آغاز شود، اما در زندگی ادامه پیدا کند.
درج نظر