پایگاه خبری وبدا

هجدهم تیرماه ۱۴۰۵، مشهد مقدس تنها میزبان خیل عظیم دلدادگانی نبود که برای ادای احترام و حضور در آیین باشکوه تشییع آمده بودند؛ آن روز، شهر صحنه جلوه‌ای کم‌نظیر از همدلی، ایثار و خدمت نیز بود. در گرمای نفس‌گیر تابستان، جایی که ازدحام جمعیت توان جسم را به چالش می‌کشید، موکب‌های سلامت دانشگاه علوم پزشکی مشهد، به‌ویژه تیم‌های درمانی بیمارستان قائم(عج)، بی‌وقفه در کنار مردم ایستادند تا هیچ زائری در مسیر این حضور معنوی، از خدمات درمانی و امدادی محروم نماند.

در میان هزاران قاب ماندگار آن روز، تصویری بیش از همه روایتگر معنای واقعی خدمت بود؛ بانویی که پس از ساعت‌ها حضور در میان جمعیت، بر روی برانکارد موکب سلامت آرام گرفته بود. چهره‌اش خستگی روزی طولانی را بازگو می‌کرد، اما همان خستگی، نشانی از اراده و دلدادگی او برای حضور در این مراسم بود؛ حضوری که جسم را فرسوده، اما روح را استوار کرده بود.

در کنار او، یکی از اعضای کادر درمان بیمارستان قائم(عج)، با آرامش و تمرکزی مثال‌زدنی، علائم حیاتی این زائر را پایش می‌کرد. در آن لحظه، هیاهوی بیرون رنگ می‌باخت و تمام توجه، معطوف به حفظ سلامت بانویی بود که با اطمینان، مراقبت را به دستانی سپرده بود که سال‌ها در سخت‌ترین شرایط، پاسدار جان انسان‌ها بوده‌اند. آرامش چهره او هنگام معاینه، گویای اعتماد عمیقی بود که میان مردم و کادر درمان شکل گرفته است.

این صحنه تنها روایت یک خدمت درمانی نبود؛ تجلی مسئولیت اجتماعی، اخلاق حرفه‌ای و فرهنگ خدمت‌رسانی دانشگاه علوم پزشکی مشهد بود. همان دستانی که در بخش‌های مراقبت ویژه بیمارستان قائم(عج) برای نجات جان بیماران تلاش می‌کنند، در میان انبوه جمعیت نیز بی‌هیچ تفاوتی، مأموریت خود را ادامه دادند؛ مأموریتی که مرز میان بیمارستان و خیابان را از میان برداشت و طبابت را در متن زندگی مردم معنا کرد.

حضور اعضای هیأت علمی، پزشکان، پرستاران و دیگر کارکنان حوزه سلامت در موکب‌های درمانی، نشان داد خدمت به مردم محدود به دیوارهای مراکز درمانی نیست. آنان با دانش، تجربه و روحیه‌ای سرشار از ایثار، در کنار زائران ایستادند تا این اجتماع بزرگ، با آرامش و امنیت بیشتری برگزار شود و هر جا نیازی بود، سلامت مردم در اولویت قرار گیرد.

این روایت، تنها بخشی از تلاش‌های گسترده خانواده بزرگ دانشگاه علوم پزشکی مشهد در آن روز تاریخی است؛ تلاشی که نشان داد در بزنگاه‌های مهم، دانشگاه نه‌تنها نهادی آموزشی و درمانی، بلکه پناهگاهی مطمئن برای مردم است. بی‌تردید، هجدهم تیرماه ۱۴۰۵ در حافظه شهر، تنها به عنوان روزی از یک مراسم بزرگ ثبت نخواهد شد؛ بلکه به یاد خواهد ماند که چگونه در گرمای سوزان تابستان، طبابت و محبت در کنار یکدیگر، سایه‌سار آرامش و سلامت مردم شدند.