• 1405/08/25
  • - تعداد بازدید: 174
  • زمان مطالعه : 6 دقیقه

موفقیت از نخستین قدم آغاز می‌شود؛ غلبه بر ترس از شروع، رمز ورود به مسیر رشد علمی

949

 

علاقه به آموزش و پیوند آن با هنر و رسانه، فائزه دلیری، دانشجوی کارشناسی‌ارشد تکنولوژی آموزشی در علوم پزشکی را به حضور در المپیاد علمی دانشگاهی ترغیب کرد؛ تجربه‌ای که با وجود چالش‌هایی همچون گستردگی منابع، تغییر زمان آزمون و تعدد مسئولیت‌ها، فرصتی برای یادگیری عمیق‌تر، تقویت مهارت‌های فردی و عبور از تردیدها فراهم آورد.

فائزه دلیری، متولد سال ۱۳۸۰، مسیر تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته فناوری اطلاعات سلامت (HIT) در مقطع کارشناسی و در دانشکده پیراپزشکی آغاز کرد. او پس از پایان این دوره، از سال ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۴ طرح خود را در بیمارستان چشم‌پزشکی خاتم‌الانبیاء(ص) مشهد گذراند و در سال ۱۴۰۴ به‌عنوان دانشجوی کارشناسی‌ارشد رشته تکنولوژی آموزشی در علوم پزشکی وارد این مقطع شد.

علاقه به فعالیت‌های آموزشی، المپیادها و رویدادهای علمی همواره در کنار مسیر تحصیلی او قرار داشت؛ علاقه‌ای که به‌تدریج جدی‌تر شد و زمینه حضورش در یکی از حیطه‌های میان‌رشته‌ای المپیاد علمی را فراهم کرد.

پیوند آموزش، هنر و رسانه؛ انگیزه ورود به المپیاد

انتخاب حیطه «هنر و رسانه در نظام سلامت» برای دلیری اتفاقی نبود. این حوزه با دغدغه‌های تخصصی او در زمینه آموزش ارتباط نزدیکی داشت و فرصتی فراهم می‌کرد تا دانش و علاقه‌مندی‌هایش را در بستری متفاوت دنبال کند.

از نگاه او، هنر و رسانه ظرفیت ارزشمندی برای تلفیق با یادگیری الکترونیکی دارند و می‌توانند در انتقال مؤثرتر مفاهیم پیچیده پزشکی نقش‌آفرین باشند. همین پیوند میان آموزش، فناوری و رسانه، انگیزه اصلی او برای ورود به این رقابت شد.

راهنمایی‌ها و تشویق‌های استادان گروه آموزش پزشکی نیز در جدی‌تر شدن این تصمیم نقش داشت. استادانی که در جایگاه منتورهای علمی، دیدگاه‌های تازه‌ای پیش روی او قرار دادند و با راهنمایی‌های خود، زمینه ورود آگاهانه‌تر به این رقابت را فراهم کردند.

دلیری پیش از هر چیز، این توفیق را حاصل لطف خداوند می‌داند و در توصیف نگاه خود به این موفقیت می‌گوید: «هذا من فضل ربی.»

مدیریت چالش‌ها؛ از منابع گسترده تا تعدد مسئولیت‌ها

مسیر آمادگی برای این رقابت بدون دشواری نبود. یکی از مهم‌ترین چالش‌های دلیری، ماهیت میان‌رشته‌ای حیطه هنر و رسانه و گستردگی منابع و تنوع مباحث آن بود؛ موضوعاتی که مطالعه و جمع‌بندی‌شان به برنامه‌ریزی دقیق نیاز داشت.

در کنار این مسئله، تغییرات پیاپی زمان برگزاری آزمون که تا شهریورماه ادامه داشت، نگرانی ناشی از نامشخص بودن زمان رقابت را به دشواری‌های مسیر اضافه می‌کرد. مدیریت زمان میان مطالعه برای المپیاد، انجام پروژه‌ها، فعالیت‌های پژوهشی و برنامه‌های دانشگاهی نیز از دیگر چالش‌های او بود.

با این حال، دلیری تلاش کرد به‌جای آنکه موانع را دلیلی برای عقب‌نشینی بداند، با برنامه‌ریزی هدفمند و نگاهی مسئله‌محور با آن‌ها مواجه شود. او هر دشواری را فرصتی برای یادگیری بیشتر و عمیق‌تر شدن در مباحث می‌دید؛ رویکردی که در کنار تلاش شخصی، با حمایت خانواده و راهنمایی استادانش امکان‌پذیرتر شد.

یادگیری مفهومی؛ فراتر از حفظ منابع

برای موفقیت در حیطه‌ای مانند هنر و رسانه در نظام سلامت، مطالعه صرف و حفظ کردن مطالب نمی‌تواند پاسخگوی تمام نیازهای دانشجویان باشد. دلیری نیز با تکیه بر آموخته‌های خود در رشته تکنولوژی آموزشی، تلاش کرد به‌جای حفظ طوطی‌وار اطلاعات، مفاهیم را عمیق‌تر بشناسد و ارتباط میان آن‌ها را درک کند.

از نگاه او، هنر و رسانه در نظام سلامت صرفاً به تولید آثار گرافیکی یا نمایشی زیبا محدود نمی‌شود، بلکه موضوع اصلی، طراحی نظام‌مند تجربه‌های یادگیری برای حل مسائل واقعی و ایجاد تغییر در رفتار مخاطبان است.

بر همین اساس، شیوه مطالعه او بر سه محور یادگیری مفهومی، تحلیل نمونه‌های واقعی و انطباق آموخته‌ها با نیازهای نظام سلامت استوار بود. این رویکرد کمک کرد موضوعات را نه به‌صورت مجموعه‌ای از اطلاعات پراکنده، بلکه در قالب مفاهیمی مرتبط و کاربردی دنبال کند.

در این میان، فضای علمی دانشکده پزشکی و بستر حمایتی دانشگاه نیز در تمرکز و پیشبرد برنامه‌های او نقش داشت. همچنین رهنمودهای استادان گروه آموزش پزشکی، چارچوب فکری مناسبی برای مطالعه ساختاریافته در اختیارش قرار داد.

المپیاد؛ فرصتی برای رشد، نه صرفاً کسب رتبه

از نگاه دلیری، مهم‌ترین دستاورد حضور در یک رقابت علمی، لزوماً نتیجه‌ای نیست که در پایان اعلام می‌شود؛ گاهی تجربه‌هایی که در طول مسیر به دست می‌آیند، تأثیری ماندگارتر بر آینده علمی و حرفه‌ای فرد دارند.

او معتقد است المپیاد علمی فرصتی ارزشمند برای تقویت تفکر انتقادی، تجربه کار تیمی و توسعه فردی است و نباید آن را صرفاً رقابتی دشوار برای کسب رتبه دانست.

به باور او، بزرگ‌ترین مانع در مسیر رشد، تردید و ترس از ناشناخته‌هاست؛ ترسی که گاهی پیش از برداشتن نخستین قدم، فرد را از تجربه فرصت‌های تازه بازمی‌دارد.

دلیری به دانشجویانی که به شرکت در المپیاد علاقه‌مندند، اما برای آغاز این مسیر تردید دارند، توصیه می‌کند اجازه ندهند نگرانی از نتیجه مانع شروع حرکتشان شود؛ چراکه قدم گذاشتن در این مسیر، حتی پیش از دستیابی به رتبه، می‌تواند نگاه انسان را به دنیای علم، آموزش و ارتباطات تغییر دهد و مهارت‌هایی را در اختیارش قرار دهد که در تمام دوران زندگی حرفه‌ای کاربرد خواهند داشت.

حمایت از دانشجویان؛ زمینه‌ساز مشارکت بیشتر در رویدادهای علمی

دلیری معتقد است برگزاری رویدادهای علمی و فراهم کردن فرصت حضور دانشجویان در این رقابت‌ها، می‌تواند زمینه‌ساز شناسایی استعدادها و تقویت توانمندی‌های آنان باشد. با این حال، بهره‌مندی از چنین فرصت‌هایی به فراهم بودن شرایط مناسب برای مشارکت دانشجویان نیز وابسته است.

او با اشاره به نقش حمایت خانواده و استادان در مسیر خود، بر اهمیت فراهم بودن فضای حمایتی در دانشگاه تأکید دارد؛ فضایی که بتواند دانشجویان را به تجربه حوزه‌های جدید، پیگیری علاقه‌مندی‌های علمی و عبور از تردیدهای اولیه ترغیب کند.

نخستین قدم؛ آغاز مسیری برای رشد

تجربه فائزه دلیری از حضور در المپیاد علمی، روایتی از پیوند علاقه، پشتکار و جسارت آغاز کردن است؛ مسیری که در آن، چالش‌ها به فرصتی برای یادگیری تبدیل شدند و حمایت استادان و خانواده، ادامه راه را هموارتر کرد.

پیام او به دانشجویان نیز از همین تجربه سرچشمه می‌گیرد: برای رشد کردن، همیشه لازم نیست از ابتدا همه مسیر را شناخت یا از نتیجه نهایی مطمئن بود. گاهی کافی است بر تردیدها غلبه کنیم و نخستین قدم را برداریم؛ چراکه موفقیت، پیش از آنکه در نقطه پایان انتظارمان را بکشد، در همان لحظه‌ای آغاز می‌شود که ترس از شروع کنار می‌رود.

  • گروه خبری : آموزش,دانشجو,دانش
  • کد خبری : 192879
کلیدواژه
مسئول  پایگاه خبری وبدا
مؤلف

مسئول پایگاه خبری وبدا

نظرات

0 تعداد نظرات

درج نظر