پایگاه خبری وبدا

نخستین کارگاه آموزشی خط نستعلیق ویژه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مشهد، با همکاری کانون هنرهای تجسمی برگزار شد؛ فرصتی برای آشنایی علاقه‌مندان با یکی از هنرهای اصیل ایرانی که به گفته مدرس این کارگاه، علاوه بر زیبایی بصری، می‌تواند تجربه‌ای برای تمرین صبر، تقویت تمرکز و دستیابی به آرامش ذهنی باشد.

به گزارش وب دا، هنر در زندگی دانشجویی می‌تواند فراتر از یک سرگرمی، فرصتی برای فاصله گرفتن از فشارهای درسی، تجربه خلاقیت و ایجاد تعادل میان تحصیل و علایق فردی باشد. در همین راستا، نخستین کارگاه آموزشی خط نستعلیق ویژه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مشهد با همکاری کانون هنرهای تجسمی برگزار شد تا علاقه‌مندان، حتی بدون تجربه قبلی، نخستین گام‌های خود را در مسیر یادگیری این هنر بردارند.

به همین بهانه، با ریحانه پودینه، دانشجوی رشته کاردرمانی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و مدرس این کارگاه، درباره مسیر آشنایی او با خوشنویسی، تجربه نخستین تدریس دانشگاهی و جایگاه هنر در زندگی دانشجویی گفت‌وگو کردیم.

از علاقه دوران کودکی تا رسیدن به دنیای نستعلیق

ریحانه پودینه درباره آغاز مسیر هنری خود گفت: از حدود ۱۰ تا ۱۱ سالگی به خوشنویسی علاقه‌مند شدم و فعالیت خود را با خط تحریری آغاز کردم. از ۱۲ سالگی نیز آموزش جدی خط نستعلیق را زیر نظر استادتمام خوشنویسی ادامه دادم و با شرکت در آزمون‌های انجمن خوشنویسان ایران، مدارک معتبر این انجمن را در سطوح مختلف، از مبتدی تا عالی، در زمینه نستعلیق و کتابت دریافت کردم.

وی درباره دلیل علاقه‌مندی خود به این هنر بیان کرد: چیزی که مرا به خوشنویسی جذب کرد، آرامش و زیبایی نهفته در آن بود. خلق یک اثر خوشنویسی به صبر، دقت و آرامش نیاز دارد و نتیجه این فرایند، اثری است که زیبایی آن حاصل تمرین و حوصله است.

این دانشجوی کاردرمانی با اشاره به تأثیر خوشنویسی بر تمرکز و شکیبایی افزود: خوشنویسی می‌تواند به تقویت تمرکز کمک کند و افرادی را که عجول هستند، به تمرین صبر و دقت بیشتر وادارد. به همین دلیل، این هنر برای من تنها نوشتن حروف و کلمات نیست، بلکه فرصتی برای آرام‌تر شدن و توجه بیشتر به لحظه‌ای است که در آن قرار دارم.

نخستین تجربه تدریس؛ فرصتی برای یادگیری و رشد

پودینه درباره چگونگی ورود به عرصه آموزش در دانشگاه اظهار کرد: در فرم کانون هنرهای تجسمی، علاقه و توانایی خود را در زمینه خوشنویسی اعلام کرده بودم و آمادگی‌ام را برای برگزاری کارگاه نیز مطرح کردم. پس از ارتباط کانون و پیشنهاد برگزاری این برنامه، تصمیم گرفتم این فرصت را بپذیرم تا توانایی‌هایم را به چالش بکشم و تجربه تازه‌ای به دست آورم.

وی با اشاره به اینکه این کارگاه برای علاقه‌مندان مبتدی طراحی شده بود، گفت: شرکت‌کنندگان آموزش را از پایه آغاز کردند و با شیوه صحیح قلم‌گرفتن، حروف و ابزارهای موردنیاز خوشنویسی آشنا شدند. هدف این بود که افرادی که پیش از این تجربه‌ای در این زمینه نداشتند نیز بتوانند با مقدمات این هنر آشنا شوند و نخستین گام‌های یادگیری را بردارند.

عبور از چالش‌ها با همراهی کانون هنرهای تجسمی

این مدرس خوشنویسی درباره چالش‌های برگزاری نخستین جلسه توضیح داد: برخی از ابزارهای تهیه‌شده متناسب با نیاز کارگاه نبودند و در مواردی نیز انتخاب ابزارها با دشواری همراه بود. به همین دلیل، در جلسه نخست از ابزارهای شخصی خودم استفاده کردم و با به‌کارگیری ابزارهای جایگزین تلاش کردم آموزش‌ها را با بهترین کیفیت ممکن ارائه دهم.

وی افزود: خوشبختانه با حمایت و پیگیری‌های کانون هنرهای تجسمی، مشکلات مربوط به ابزارها برای جلسه بعدی برطرف شد. این همراهی کمک کرد تا بتوانیم شرایط مناسب‌تری برای ادامه آموزش فراهم کنیم.

پودینه با اشاره به هم‌زمانی این تجربه با امتحانات و مسئولیت‌های تحصیلی خود بیان کرد: با وجود امتحانات و برنامه‌های کارورزی، تلاش کردم زمانی را به آماده‌سازی و برگزاری کارگاه اختصاص دهم. حمایت خانواده نیز نقش مهمی در شکل‌گیری این تجربه و تبدیل آن به فرصتی ارزشمند برای من داشت.

آرزوی تداوم کارگاه‌ها و گسترش آموزش خوشنویسی

وی با ابراز امیدواری نسبت به ادامه این برنامه‌ها گفت: امیدوارم کارگاه‌های خوشنویسی در دانشگاه ادامه پیدا کنند و در آینده، علاوه بر دوره‌های مقدماتی، دوره‌های پیشرفته‌تری نیز برگزار شود تا علاقه‌مندان بتوانند مهارت‌های خود را به‌تدریج ارتقا دهند و مسیر یادگیری را ادامه دهند.

این دانشجوی کاردرمانی در پایان، با تأکید بر اهمیت حضور هنر در زندگی دانشجویی خاطرنشان کرد: پیشنهاد من به دانشجویان این است که یک یا چند هنر را در کنار درس‌های خود دنبال کنند. اختصاص بخشی از زمان به فعالیت‌های هنری می‌تواند فرصتی برای فاصله گرفتن از فضای صرفاً درسی، تجربه علایق شخصی و ایجاد تعادل بیشتر در زندگی باشد.

روایت ریحانه پودینه، یادآور این نکته است که دانشگاه تنها محل آموختن دانش تخصصی نیست؛ بلکه می‌تواند بستری برای شکوفایی استعدادها، تجربه مسئولیت‌های تازه و پیوند میان علم و هنر باشد؛ مسیری که گاهی با گرفتن یک قلم و نوشتن نخستین حرف آغاز می‌شود و به تجربه‌ای ماندگار از صبر، تمرکز و رشد فردی می‌انجامد.