پایگاه خبری وبدا

دانشیار گروه فیزیوتراپی مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی شهید هاشمی‌نژاد با تأکید بر اهمیت فعالیت بدنی و توان‌بخشی در افراد مبتلا به ام‌اس گفت: تمرین‌درمانی هدفمند و برنامه‌ریزی‌شده می‌تواند به حفظ توانایی‌های حرکتی، افزایش استقلال در انجام فعالیت‌های روزمره و ارتقای کیفیت زندگی این بیماران کمک کند.

دکتر حسین‌اصغر حسینی، دانشیار گروه فیزیوتراپی و عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در گفتگو با وب دا اظهار کرد: ام‌اس یک بیماری عصبی است که می‌تواند بر حرکت، تعادل، قدرت عضلات و توانایی فرد در انجام فعالیت‌های روزمره تأثیر بگذارد؛ با این حال، ابتلا به این بیماری به معنای کنار گذاشتن فعالیت بدنی نیست و انتخاب نوع، شدت و میزان مناسب تمرین اهمیت ویژه‌ای دارد.

وی افزود: فیزیوتراپی و تمرین‌درمانی در کنار درمان‌های پزشکی، نقش مهمی در حفظ توانایی‌های عملکردی و افزایش استقلال افراد مبتلا به ام‌اس دارند و برنامه توان‌بخشی باید متناسب با شرایط، علائم و نیازهای اختصاصی هر بیمار طراحی شود.

دکتر حسینی با اشاره به نقش تمرینات تقویتی گفت: این تمرینات می‌توانند به حفظ و بهبود قدرت عضلات و افزایش توانایی فرد برای انجام فعالیت‌های روزمره کمک کنند. همچنین تمرینات تعادلی و آموزش راه‌رفتن می‌تواند در کاهش مشکلات تعادلی و بهبود الگوی حرکتی بیماران مؤثر باشد.

وی ادامه داد: حرکات کششی و تمرینات دامنه حرکتی نیز در کاهش خشکی و سفتی عضلات، حفظ انعطاف‌پذیری و بهبود حرکت مفاصل نقش دارند و در بیمارانی که با مشکلاتی مانند ضعف، اسپاسم، درد، اختلال تعادل یا دشواری در راه‌رفتن مواجه هستند، تمرینات باید به‌صورت هدفمند و متناسب با شرایط فرد تنظیم شود.

دانشیار گروه فیزیوتراپی مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی شهید هاشمی‌نژاد با تأکید بر اهمیت فعالیت بدنی مناسب خاطرنشان کرد: یک برنامه ورزشی اصولی و متناسب، علاوه بر کمک به حفظ آمادگی جسمانی، می‌تواند در مدیریت خستگی، بهبود خلق‌وخو و افزایش احساس توانمندی فرد نیز مؤثر باشد.

وی با بیان اینکه علائم ام‌اس در افراد مختلف متفاوت است، افزود: نمی‌توان یک برنامه تمرینی واحد را برای همه بیماران توصیه کرد؛ فیزیوتراپیست پس از ارزیابی شرایط بیمار، میزان توانایی، مشکلات حرکتی و محدودیت‌های موجود، برنامه‌ای شخصی‌سازی‌شده، ایمن و قابل اجرا طراحی می‌کند.

دکتر حسینی در پایان تأکید کرد: ام‌اس پایان حرکت و فعالیت نیست؛ شناخت توانایی‌ها و انتخاب تمرین مناسب، می‌تواند مسیر حفظ عملکرد و استقلال بیمار را هموار کند. فیزیوتراپی و تمرین‌درمانی در کنار پیگیری درمان‌های پزشکی، نقش مؤثری در حفظ توانایی‌های حرکتی، افزایش استقلال در زندگی روزمره و ارتقای کیفیت زندگی افراد مبتلا به ام‌اس دارد.