پایگاه خبری وبدا

استاد گروه معارف دانشکده پزشکی مشهد با تأکید بر جایگاه ارزشمند سالمندان در فرهنگ ایرانی ـ اسلامی، گفت: سالمندان تنها «موی‌سپیدان روزگار» نیستند، بلکه ستون‌های خانواده و گنجینه‌های زنده حکمت و تجربه‌اند و تکریم آنان، پاسداشت سال‌ها تلاش، رنج، تجربه و زندگی است.

به گزارش وب‌دا، دکتر جعفر جهانگیر فیض‌آبادی، استاد گروه معارف دانشکده پزشکی مشهد، همزمان با هفته سلامت سالمندان، در یادداشتی با اشاره به اهمیت جایگاه سالمندان در فرهنگ ایرانی ـ اسلامی اظهار کرد: احترام به سالمندان، پیش از آنکه صرفاً یک تکلیف اخلاقی باشد، سنتی ارزشمند در پاسداشت عمر و تجربه‌ای است که در گذر سال‌ها و در مواجهه با فراز و نشیب‌های زندگی به دست آمده است.

وی افزود: وقتی جوانی در برابر قامت یک سالمند به احترام می‌ایستد، در حقیقت به مسیری که او در طول زندگی پیموده است ادای احترام می‌کند. سال‌های زندگی سالمندان، سرشار از تجربه‌هایی از تلاش، تربیت فرزندان، کسب روزی حلال و عبور از دشواری‌های زندگی است و هر یک از این تجربه‌ها می‌تواند سرمایه‌ای ارزشمند برای نسل‌های بعد باشد.

این استاد گروه معارف با بیان اینکه سالمندان پل ارتباطی میان گذشته و امروز جامعه هستند، خاطرنشان کرد: سالمندان حافظه تاریخی هر جامعه به شمار می‌روند و در دنیای پرشتاب امروز می‌توانند نسل جدید را با ریشه‌ها، اصالت و هویت فرهنگی و خانوادگی پیوند دهند.

دکتر جهانگیر فیض‌آبادی تصریح کرد: شنیدن روایت‌ها و تجربه‌های سالمندان، صرفاً گفت‌وگویی برای گذران وقت نیست، بلکه فرصتی برای بهره‌گیری از تجربه‌های آزموده‌شده و انتقال دانش و حکمت زندگی به نسل جوان است.

وی با اشاره به آموزه‌های دینی در زمینه تکریم سالمندان گفت: در سیره اولیای دین، احترام به بزرگ‌ترها جایگاهی ویژه دارد و پیامبر اکرم(ص) نیز بر رعایت حرمت بزرگ‌ترها و مهربانی با خردسالان تأکید فرموده‌اند. این نگاه، بیانگر یک نظام اخلاقی متوازن است که در آن مهرورزی به نسل آینده و تکریم نسل پیشین، در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند.

استاد گروه معارف دانشکده پزشکی مشهد با تأکید بر نقش دانشگاه‌ها و مراکز علمی در ترویج فرهنگ احترام به پیشکسوتان، اظهار کرد: محیط‌های علمی بیش از هر جای دیگری به توازن میان شور جوانی و تجربه پیشکسوتان نیاز دارند؛ چراکه دانش بدون تجربه می‌تواند خام باشد و تجربه بدون دانش نیز از ظرفیت‌های علمی روز بی‌بهره خواهد ماند.

وی ادامه داد: فضای علمی زمانی به بالندگی می‌رسد که احترام به پیشکسوتان و بهره‌گیری از تجربیات آنان، از سطح شعار فراتر رفته و به یک فرهنگ جاری در محیط‌های دانشگاهی تبدیل شود.

دکتر جهانگیر فیض‌آبادی در پایان با تأکید بر اینکه همه انسان‌ها در مسیر زندگی به دوران سالمندی نزدیک می‌شوند، گفت: آنچه امروز در نحوه رفتار و برخورد با سالمندان می‌کاریم، روزی در رفتار نسل‌های آینده با ما برداشت خواهد شد؛ از این رو باید احترام به سالمندان را نه از سر ترحم، بلکه به عنوان ادای احترام به شکوه زندگی، تجربه و حکمت آنان مورد توجه قرار دهیم.