پایگاه خبری وبدا

متخصص روان‌پزشکی بیمارستان امید مشهد با تأکید بر اهمیت سلامت روان در روند درمان بیماران مبتلا به سرطان، حمایت روان‌شناختی از بیماران و خانواده‌های آنان را عاملی مهم در بهبود سازگاری با بیماری و افزایش توانمندی برای پیگیری درمان دانست.

به گزارش وب‌دا، تشخیص سرطان، علاوه بر چالش‌های جسمی، می‌تواند اضطراب، نگرانی و فشارهای روانی قابل‌توجهی را برای بیمار و خانواده او به همراه داشته باشد؛ شرایطی که توجه به سلامت روان را به یکی از ابعاد مهم مراقبت جامع از بیماران تبدیل می‌کند. در این میان، شناسایی به‌موقع مشکلات روان‌شناختی، دسترسی به خدمات تخصصی و حمایت عاطفی خانواده می‌تواند به سازگاری بهتر بیمار با شرایط بیماری و طی کردن مسیر درمان کمک کند.

دکتر حمیدرضا پوریوسف، متخصص روان‌پزشکی بیمارستان امید مشهد، در گفت‌وگو با وب‌دا و به مناسبت هفته سلامت روان، با اشاره به اهمیت توجه هم‌زمان به ابعاد جسمی و روانی بیماری سرطان، بر ضرورت ادغام خدمات سلامت روان در برنامه مراقبتی این بیماران تأکید کرد.

از شوک تشخیص تا ضرورت حمایت روانی

دکتر پوریوسف با اشاره به واکنش‌های هیجانی بیماران پس از آگاهی از ابتلا به سرطان اظهار کرد: شوک، انکار، خشم، اضطراب و افت خلق از جمله واکنش‌هایی هستند که ممکن است افراد در مواجهه با تشخیص این بیماری تجربه کنند؛ با این حال، در صورتی که مشکلات روانی شدت یابند یا تداوم پیدا کنند، لازم است وضعیت بیمار به‌صورت تخصصی ارزیابی شود.

وی افزود: افسردگی شدید و اضطراب فراگیر می‌توانند توانایی فرد برای سازگاری با بیماری، حفظ انگیزه و پیگیری منظم مراحل درمان را تحت‌تأثیر قرار دهند. ازاین‌رو، شناسایی به‌موقع این مشکلات و ارائه حمایت‌های روان‌شناختی و روان‌پزشکی متناسب با نیاز بیمار اهمیت ویژه‌ای دارد.

این متخصص روان‌پزشکی با تأکید بر اینکه سلامت روان بخشی جدایی‌ناپذیر از مراقبت جامع بیماران مبتلا به سرطان است، خاطرنشان کرد: فشار روانی ناشی از بیماری ممکن است تحمل دشواری‌های درمان و عوارض جانبی شیمی‌درمانی و پرتودرمانی را برای بیمار سخت‌تر کند؛ بنابراین، توجه به وضعیت روانی بیمار باید در کنار درمان‌های تخصصی جسمی مورد توجه قرار گیرد.

سایکوآنکولوژی؛ پیوند روان‌پزشکی با درمان سرطان

دکتر پوریوسف با اشاره به اهمیت مداخلات تخصصی روان‌شناختی در مراقبت از بیماران مبتلا به سرطان، بر ضرورت تقویت خدمات سایکوآنکولوژی، به‌عنوان حوزه‌ای متمرکز بر ابعاد روانی و اجتماعی سرطان، در مراکز درمانی تأکید کرد.

وی گفت: ارزیابی منظم وضعیت روانی بیماران، ارائه مشاوره‌های تخصصی و استفاده به‌موقع از درمان‌های روان‌شناختی و دارویی متناسب با شرایط بالینی و پروتکل‌های درمان سرطان، می‌تواند به کاهش فشارهای روانی و سازگاری بهتر بیماران با روند درمان کمک کند.

این متخصص روان‌پزشکی افزود: مراجعه به روان‌پزشک یا روان‌شناس نباید نشانه ضعف تلقی شود؛ بلکه بهره‌گیری از خدمات تخصصی سلامت روان، اقدامی آگاهانه برای مدیریت فشارهای روانی، حفظ آرامش و تقویت توانایی مواجهه با چالش‌های بیماری است.

خانواده؛ تکیه‌گاه بیمار و نیازمند حمایت

دکتر پوریوسف با اشاره به تأثیر بیماری سرطان بر سلامت روان اعضای خانواده اظهار کرد: فشارهای روانی ناشی از سرطان تنها به بیمار محدود نمی‌شود و اعضای خانواده، به‌ویژه افرادی که مسئولیت اصلی مراقبت از بیمار را بر عهده دارند، نیز ممکن است با اضطراب، خستگی روانی و فرسودگی عاطفی مواجه شوند.

وی ادامه داد: توجه به نیازهای روانی مراقبان، آموزش مهارت‌های ارتباطی و فراهم کردن فرصت دریافت حمایت تخصصی برای آنان، از جمله اقداماتی است که می‌تواند به حفظ توانمندی خانواده برای همراهی با بیمار کمک کند.

این متخصص روان‌پزشکی با تأکید بر اهمیت همدلی در ارتباط با بیماران خاطرنشان کرد: گوش دادن فعال به نگرانی‌های بیمار، پرهیز از قضاوت و توصیه‌های کلیشه‌ای و فراهم کردن فضایی امن برای بیان احساسات، از راهکارهای مؤثر در حمایت عاطفی از بیماران و خانواده‌های آنان است.

کیفیت زندگی؛ هدفی فراتر از درمان جسمی

دکتر پوریوسف در پایان با تأکید بر ضرورت توجه همه‌جانبه به نیازهای بیماران مبتلا به سرطان گفت: مسیر درمان این بیماری ممکن است با چالش‌های متعدد جسمی و روانی همراه باشد؛ ازاین‌رو، وظیفه نظام سلامت تنها به درمان جسمی محدود نمی‌شود، بلکه ارتقای کیفیت زندگی و توجه به نیازهای روانی و عاطفی بیماران نیز باید در کانون مراقبت‌ها قرار گیرد.

وی افزود: حمایت روان‌شناختی مناسب، همراهی خانواده و دسترسی به خدمات تخصصی سلامت روان می‌تواند به کاهش رنج روانی، تقویت امید و افزایش توانایی بیمار برای مواجهه با دشواری‌های درمان کمک کند.

بر این اساس، توجه به سلامت روان بیماران مبتلا به سرطان و خانواده‌های آنان، در کنار درمان‌های تخصصی، گامی مهم در مسیر مراقبت جامع، حفظ کرامت بیماران و ارتقای کیفیت زندگی آنان به شمار می‌رود