پایگاه خبری وبدا

هم‌زمان با روز جهانی آگاهی از لکنت، متخصصان بر ضرورت پرهیز از قضاوت، ایجاد محیطی امن برای گفت‌وگو و آغاز به‌موقع مداخلات گفتاردرمانی تأکید کردند.

۲۲ اکتبر، روز جهانی آگاهی از لکنت، فرصتی برای افزایش شناخت عمومی، شکستن سکوت‌ها، کنار گذاشتن برچسب‌ها و اصلاح باورهای نادرست درباره این اختلال است؛ روزی برای یادآوری اینکه افراد دارای لکنت، بیش از هر چیز به فرصت کافی برای بیان افکار، شنیده‌شدن و برخوردی همراه با احترام و پذیرش نیاز دارند.

به گزارش وب‌دا، مسئول واحد گفتاردرمانی بیمارستان و مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی تخصصی روان‌پزشکی ابن‌سینا، در گفت‌وگو با دکتر حجازی با اشاره به ابعاد مختلف لکنت اظهار کرد: لکنت یک اختلال عصب‌روان‌شناختی است که با نشانه‌هایی مانند تکرار صداها یا بخش‌هایی از کلمات، قفل یا توقف در جریان گفتار و کشیده‌گویی، به‌ویژه در ابتدای کلمات، شناخته می‌شود و حدود یک درصد جمعیت جهان را درگیر می‌کند.

حکیمی افزود: شدت لکنت در افراد متفاوت است و این اختلال می‌تواند بر کیفیت زندگی، روابط اجتماعی و اعتمادبه‌نفس فرد تأثیر بگذارد؛ با این حال، آنچه گاهی تجربه لکنت را دشوارتر می‌کند، واکنش‌های نادرست اطرافیان است.

گاهی واکنش اطرافیان، دشواری لکنت را بیشتر می‌کند

حکیمی با تأکید بر اهمیت تغییر نگرش جامعه نسبت به افراد دارای لکنت گفت: نگاه‌های خیره، قطع کردن صحبت فرد و توصیه‌هایی مانند «آرام باش»، «نفس بکش» یا «دوباره بگو»، اگرچه ممکن است با نیت کمک مطرح شوند، می‌توانند فشار روانی بیشتری به فرد وارد کنند.

وی تصریح کرد: فرد دارای لکنت گاهی پیش از آنکه با دشواری بیان کلمات روبه‌رو شود، نگران قضاوت دیگران است. بنابراین، ایجاد فضایی بدون قضاوت و همراه با پذیرش، نقش مهمی در تقویت احساس امنیت و اعتمادبه‌نفس او دارد.

خانواده؛ نخستین پناهگاه کودک در مسیر گفتار

مسئول واحد گفتاردرمانی بیمارستان ابن‌سینا با تأکید بر نقش والدین در حمایت از کودکان دارای لکنت اظهار کرد: خانه و خانواده باید امن‌ترین محیط برای کودک باشد؛ فضایی که در آن، ناروانی گفتار به معنای کاهش ارزشمندی یا توانمندی‌های او تلقی نشود. والدین نقش مهمی در شکل‌گیری اعتمادبه‌نفس کودک دارند و نحوه تعامل آن‌ها می‌تواند بر تجربه کودک از گفت‌وگو تأثیرگذار باشد.

وی رعایت چند اصل را در ارتباط با کودک دارای لکنت ضروری دانست و افزود: گوش دادن فعال و برقراری تماس چشمی، صبوری و دادن فرصت کافی برای کامل کردن جمله‌ها، کاهش سرعت و فشار زمانی و کلامی، رعایت نوبت در گفت‌وگو و توجه به توانمندی‌ها و شایستگی‌های کودک به‌جای تمرکز بر دشواری‌های گفتاری، از مهم‌ترین نکاتی است که والدین باید به آن توجه کنند.

گفتاردرمانگر؛ همراه خانواده در مسیر درمان

حکیمی با اشاره به نقش تخصصی گفتاردرمانگر در روند درمان لکنت گفت: در کنار حمایت و صبوری والدین، دانش و مهارت گفتاردرمانگر اهمیت زیادی دارد. وظیفه درمانگر تنها به کاهش نشانه‌های ظاهری لکنت محدود نمی‌شود، بلکه باید به پیامدهای ثانویه آن، از جمله ترس، شرم، دشواری در کنترل هیجان‌ها و نگرش فرد نسبت به گفتار خود نیز توجه کند.

وی افزود: همراهی مستمر گفتاردرمانگر با فرد و خانواده در طول دوره درمان، به هدایت صحیح روند مداخله و ارائه راهنمایی‌های لازم کمک می‌کند. این دوره، بر اساس شرایط هر فرد، می‌تواند دست‌کم ۱۲ تا ۲۴ جلسه به طول بینجامد.

این کارشناس گفتاردرمانی با تأکید بر اهمیت شروع به‌موقع مداخلات درمانی خاطرنشان کرد: هرچه ارزیابی و درمان لکنت در سنین پایین‌تر و مراحل اولیه بروز اختلال آغاز شود، احتمال بهبود و کاهش نشانه‌های لکنت افزایش می‌یابد.

وی در پایان تأکید کرد: گفتاردرمانگر با تعیین مسیر درمان و مشاوره مستمر به خانواده، از سردرگمی و انحراف از روند صحیح مداخله جلوگیری می‌کند و به خانواده کمک می‌کند فرصت مناسب برای پیگیری درمان را از دست ندهد.

آگاهی، پذیرش و صبوری سه گام مهم در حمایت از افراد دارای لکنت است؛ به آن‌ها فرصت بدهیم صحبتشان را کامل کنند، با دقت گوش دهیم و به جای تمرکز بر شیوه بیان، به آنچه برای گفتن دارند توجه کنیم.