پایگاه خبری وبدا

دکتر مهدی زمانی‌راد، پزشک ۷۲ ساله و پذیرفته‌شده در پنجاه‌وسومین دوره آزمون دستیاری پزشکی سال ۱۴۰۵، پس از سال‌ها فعالیت حرفه‌ای و بیش از سه دهه طبابت، بار دیگر مسیر تحصیل دانشگاهی را در پیش گرفته است؛ روایتی از علاقه پایدار به علم، پشتکار و حمایتی خانوادگی که نشان می‌دهد اشتیاق به یادگیری و پیشرفت علمی به سن و سال محدود نیست.

به گزارش وب‌دا،این پزشک باسابقه که سال‌ها از عمر حرفه‌ای خود را به ارائه خدمات درمانی اختصاص داده، اکنون با قبولی در رشته پزشکی پیشگیری و اجتماعی، فصل تازه‌ای از زندگی علمی خود را آغاز کرده است؛ مسیری که آرزوی آن از سال‌ها پیش در ذهنش باقی مانده بود.

دکتر مهدی زمانی‌راد، متولد اول فروردین ۱۳۳۳، در سال ۱۳۵۳ از طریق آزمون سراسری وارد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان شد و در سال ۱۳۶۲ تحصیلات پزشکی عمومی خود را به پایان رساند. وی پس از گذراندن دوره سربازی، حضور در دوران دفاع مقدس و انجام طرح خدمت، فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد و از سال ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۰ به طبابت در مطب پرداخت.

با وجود سال‌ها فعالیت در حرفه پزشکی، علاقه به ادامه تحصیل و حضور در محیط‌های دانشگاهی همواره با او همراه بود؛ علاقه‌ای که پس از سال‌ها وقفه، زمینه بازگشت دوباره‌اش به فضای علمی را فراهم کرد.

رؤیایی که پس از سال‌ها دوباره جان گرفت

زمانی‌راد درباره نخستین تجربه خود در آزمون دستیاری می‌گوید: سال ۱۳۶۷ در آزمون دستیاری دوره چهاردهم شرکت کردم و پذیرفته شدم، اما به دلیل مشکلات مالی و مسئولیت تأمین خانواده، امکان ادامه تحصیل برایم فراهم نشد و تصمیم گرفتم فعالیت در مطب را دنبال کنم. با این حال، آرزوی حضور در محیط علمی و تحصیل زیر نظر استادان برجسته همواره در ذهنم باقی ماند.

وی می‌افزاید: پس از سال‌ها فعالیت حرفه‌ای، در سال ۱۴۰۱ بار دیگر مطالعه برای آزمون دستیاری را آغاز کردم و در دوره چهل‌ونهم، در رشته بیماری‌های داخلی دانشگاه علوم پزشکی شاهرود پذیرفته شدم. حدود هشت ماه در این دانشگاه تحصیل کردم، اما به دلیل دوری از محل سکونت و شرایط دشوار کشیک‌های اورژانس، درخواست انتقال دادم. با توجه به برخورداری از سهمیه ایثارگران و رزمندگان، امکان انتقال به مشهد و ادامه تحصیل در رشته پزشکی خانواده برایم فراهم شد و تا سال گذشته در این رشته مشغول تحصیل بودم.

این پزشک ادامه می‌دهد: پس از آن بار دیگر برای آزمون دستیاری مطالعه کردم و در مردادماه سال ۱۴۰۵، در پنجاه‌وسومین دوره این آزمون، در رشته پزشکی پیشگیری و اجتماعی پذیرفته شدم و تحصیل خود را در این رشته آغاز کردم.

پزشک باید در تمام دوران فعالیت حرفه‌ای به‌روز بماند

زمانی‌راد برخورداری از دانش علمی روز را از مهم‌ترین ضرورت‌های حرفه پزشکی می‌داند و معتقد است پزشک در کنار دانش تخصصی، باید به شرح حال و توضیحات بیمار توجه کافی داشته باشد و با حوصله و علاقه، روند درمان و اقدامات پزشکی را برای او تشریح کند.

وی با تأکید بر ضرورت مطالعه مستمر در دوران طبابت می‌گوید: پزشک باید در تمام طول فعالیت حرفه‌ای خود اهل مطالعه باشد و اطلاعات علمی روز را دنبال کند. امروزه بیماران و خانواده‌های آنان به اطلاعات و منابع اینترنتی دسترسی دارند؛ بنابراین پزشک باید دانش به‌روزی داشته باشد تا بتواند به پرسش‌های آنان پاسخ دهد و اطلاعات علمی صحیحی در اختیارشان قرار دهد.

صبر و نگاه بلندمدت؛ دو همراه مسیر پیشرفت

این پزشک باسابقه در پاسخ به پرسشی درباره توصیه به جوانان و دانشجویانی که ممکن است به دلیل شرایط اجتماعی و اقتصادی نسبت به آینده تحصیلی و علمی خود دچار ناامیدی شوند، با اشاره به نگاه نسل خود به آینده اظهار می‌کند: شاید من شایستگی آن را نداشته باشم که به جوانان توصیه‌ای داشته باشم، اما آنچه در نسل ما وجود داشت، نگاه به آینده بود. در ابتدای مسیر تصور نمی‌کردیم که باید همه امکانات و خواسته‌ها را از همان ابتدا در اختیار داشته باشیم؛ بلکه باور داشتیم با گذشت زمان، تلاش و فعالیت مستمر می‌توانیم به نیازها و خواسته‌های خود دست پیدا کنیم.

زمانی‌راد درباره انگیزه خود برای بازگشت به دانشگاه نیز می‌گوید: همان‌طور که اشاره کردم، در سال ۱۳۶۷ در آزمون دستیاری پذیرفته شدم، اما به دلیل مسائل مالی و مسئولیت خانوادگی، فعالیت در مطب را انتخاب کردم. با این وجود، آرزوی من از همان زمان این بود که فرصتی فراهم شود تا بتوانم در یک محیط علمی و زیر نظر استادان برجسته و فرهیخته تحصیل کنم. حضور در چنین فضایی و رسیدن به رضایت علمی و شخصی، همواره یکی از خواسته‌های من بوده است.

وی حمایت خانواده را در تحقق این هدف بسیار مؤثر می‌داند و می‌افزاید: همسر و دخترم نقش مهمی در تشویق و حمایت از من داشتند. آن‌ها همواره مشوقم بودند و پیگیری می‌کردند که مطالعه و آمادگی برای آزمون را جدی دنبال کنم و از درس‌خواندن غافل نشوم.

علاقه به علم؛ انگیزه‌ای فراتر از ملاحظات اقتصادی

زمانی‌راد درباره انتخاب رشته پزشکی در سال‌های جوانی، با اشاره به شرایط خانوادگی خود بیان می‌کند: در خانواده ما کسی در حرفه پزشکی فعالیت نداشت و بیشتر اعضای خانواده در حوزه کسب‌وکار و بازار مشغول بودند. من در این زمینه تا حدودی پیشگام بودم و در خانواده نیز کسی چندان به ادامه تحصیل دانشگاهی فکر نمی‌کرد.

وی با یادآوری شرایط پذیرش دانشجوی پزشکی در سال ۱۳۵۳ می‌گوید: در آن سال تعداد داوطلبان نسبت به امروز بسیار کمتر بود و رقابت نیز شرایط متفاوتی داشت. دانشکده پزشکی اصفهان حدود ۹۰ دانشجو پذیرش می‌کرد و من موفق شدم در این رشته پذیرفته شوم.

او علاقه به علم را مهم‌ترین انگیزه انتخاب این مسیر می‌داند و تأکید می‌کند: تحصیل در رشته پزشکی مستلزم صرف سال‌های زیادی از عمر است و فرد باید برای رسیدن به نتیجه، زمان و انرژی قابل توجهی سرمایه‌گذاری کند. این علاقه به علم بود که باعث شد مسیر تحصیل را انتخاب کنم.

تجربه سال‌ها طبابت در کنار دانشجویان جوان

این پزشک درباره حضور در کلاس‌های دستیاری در کنار دانشجویان جوان‌تر و تعامل با هم‌کلاسی‌های خود، بر اهمیت صبر و نگاه بلندمدت در مسیر زندگی تأکید می‌کند.

وی با اشاره به تفاوت نگاه نسل‌ها به پیشرفت می‌گوید: احساس می‌کنم جوانان امروز تا حدودی عجله دارند که زودتر به خواسته‌های خود برسند، در حالی که تحقق بسیاری از اهداف نیازمند گذر زمان، صبر و تلاش مستمر است.

زمانی‌راد تجربه سال‌ها طبابت را فرصتی برای تعامل و تبادل آموخته‌ها با دانشجویان جوان می‌داند و می‌افزاید: مهم این است که هر فرد پشتکار و صبر داشته باشد؛ زیرا شروع هر مسیری دشوار است و رسیدن به مقصد به زمان نیاز دارد. نمی‌توان انتظار داشت از همان ابتدای راه تمام خواسته‌های انسان برآورده شود، اما با صبر و پشتکار می‌توان در طول زمان به اهداف موردنظر رسید.

انگیزه فردی و حمایت مسئولان؛ مکمل یکدیگر

وی در پاسخ به پرسشی درباره نقش مسئولان وزارت بهداشت و دانشگاه‌ها در افزایش انگیزه استادان و دانشجویان و ارتقای سطح خدمات آموزشی و علمی اظهار می‌کند: در این زمینه، بیش از هر چیز خود فرد اهمیت دارد. هر شخص باید وظایف حرفه‌ای خود را به‌درستی انجام دهد و برای آموزش و ارتقای دانش خود تلاش کند.

این پزشک با اشاره به نقش حمایتی مدیران و مسئولان می‌افزاید: مسئولان نیز می‌توانند با حمایت و تشویق، زمینه فعالیت و پیشرفت را فراهم کنند، اما اگر خود فرد انگیزه، تلاش و پشتکار نداشته باشد و برای ورود به مسیر آموزش و پیشرفت قدم برندارد، از این فرصت‌ها و مزایا نیز بهره‌مند نخواهد شد.

ادامه مسیر علمی با نگاهی به فرصت‌های خدمت

زمانی‌راد درباره برنامه خود پس از پایان دوره تحصیلی می‌گوید: در حال حاضر تحصیل در رشته پزشکی پیشگیری و اجتماعی را آغاز کرده‌ام و پس از پایان دوره، منتظر می‌مانم تا مشخص شود امکان جذب و فعالیت حرفه‌ای در کدام محل برایم فراهم خواهد شد.

وی در پایان، با تأکید بر اهمیت صبر، پشتکار و قدردانی از فرصت‌های زندگی خاطرنشان می‌کند: انسان باید در هر مرحله و مقطعی از زندگی قدر داشته‌ها و فرصت‌هایی را که در اختیار دارد، بداند. هیچ مسیری از ابتدا آسان نیست و رسیدن به خواسته‌ها نیازمند تلاش و استمرار است.

روایت دکتر مهدی زمانی‌راد، فراتر از یک موفقیت در آزمون دستیاری، یادآور ارزش اشتیاق به یادگیری و امید به آینده است؛ مسیری که در آن سال‌ها تجربه حرفه‌ای، علاقه به دانش، حمایت خانواده و اراده برای ادامه تحصیل در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند تا نشان دهند برای آموختن، رشد علمی و آغاز فصلی تازه از زندگی هیچ‌گاه دیر نیست.