پژوهشگران دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی مشهد موفق شدند با بهره‌گیری از فناوری نانو، فرمولاسیون جدیدی برای بهبود درمان آلوپسی آندروژنیک طراحی کنند؛ فرآورده‌ای که در مطالعات حیوانی نتایج امیدوارکننده‌ای در افزایش رشد و ضخامت مو داشته است.

دکتر بیژن ملائکه، استاد گروه فارماسیوتیکس دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در گفتگو با وب دا با اشاره به شیوع گسترده آلوپسی آندروژنیک اظهار کرد: این بیماری شایع‌ترین نوع ریزش مو در میان جمعیت‌های مختلف محسوب می‌شود و به همین دلیل، یافتن روش‌های درمانی مؤثرتر همواره مورد توجه پژوهشگران بوده است.

وی افزود: ویژگی‌های منحصربه‌فرد نانوذرات از جمله نفوذ بهتر در بافت‌ها، آزادسازی آهسته و کنترل‌شده دارو و افزایش پایداری فرآورده‌های دارویی، استفاده از فناوری نانو در حوزه دارورسانی را بسیار کاربردی و جذاب کرده است.

استاد گروه فارماسیوتیکس دانشکده داروسازی مشهد ادامه داد: طی دو سال گذشته، پروژه‌هایی با هدف طراحی فرمولاسیون‌های نوین برای درمان آلوپسی آندروژنیک در دانشکده داروسازی آغاز شد و در نتیجه آن، تیم تحقیقاتی موفق به توسعه فرمولاسیونی مبتنی بر فناوری نانو شد.

وی توضیح داد: در دو مطالعه جداگانه، فرمولاسیون‌هایی حاوی نانوذرات کتوکونازول و ماینوکسیدیل طراحی و تولید شد و برای افزایش اثربخشی درمان، از عصاره‌های گیاهی رزماری و نخل اره‌ای نیز در ترکیب این فرآورده‌ها استفاده شد.

دکتر ملائکه با اشاره به نتایج مطالعات انجام‌شده گفت: بررسی‌های حیوانی نشان داد این فرآورده‌های نانویی در مقایسه با محصولات تجاری موجود، تأثیر بیشتری در افزایش طول و ضخامت مو دارند.

وی درباره فناوری مورد استفاده در تولید این فرآورده‌ها نیز اظهار کرد: این نانوفرمولاسیون‌ها با استفاده از روش میکروفلوئیدیک تولید شده‌اند که از پیشرفته‌ترین روش‌های ساخت نانوذرات در دنیا به شمار می‌رود.

استاد دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی مشهد خاطرنشان کرد: با توجه به نتایج امیدوارکننده به‌دست‌آمده در مطالعات حیوانی، برنامه‌ریزی برای آغاز کارآزمایی‌های بالینی انسانی در دستور کار قرار گرفته است.

وی در پایان گفت: این طرح با حمایت مالی معاونت پژوهش و فناوری دانشگاه علوم پزشکی مشهد و در قالب پایان‌نامه دکترای عمومی داروسازی توسط دکتر کیانا نخعی و دکتر مریم رضازاده اجرا شده است و دکتر شیوا گل‌محمدزاده، دکتر اسما محمودی، دکتر امیر عماد خیریه و دکتر موسوی شایق نیز در اجرای این پروژه همکاری داشته‌اند.

https://scholar.google.com/citations?hl=en&user=WY8EEp8AAAAJ