عضو هیأت علمی گروه روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد با تأکید بر اینکه مراقبت از خود، راهبردی هوشمندانه برای حفظ سلامت روان و تقویت تابآوری در شرایط فشارهای مزمن است، گفت: حتی در سختترین روزها هم میتوان با قدمهای کوچک اما پیوسته، از فرسودگی روان پیشگیری کرد و امید را زنده نگه داشت.
دکتر علی ثاقبی، روانپزشک و رواندرمانگر و عضو هیأت علمی گروه روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، در گفتوگو با وبدا اظهار کرد: در روزهایی که اندوه، اضطراب و فشارهای روانی زندگی فردی و جمعی را تحت تأثیر قرار داده است، «مراقبت از خود» نباید بهعنوان امری تجملی یا صرفاً توصیهای سادهانگارانه تلقی شود، بلکه این رویکرد، یک راهبرد مؤثر برای حفظ سلامت روان و تداوم توان زیستن است.
وی افزود: مراقبت از خود در چنین شرایطی نه بهمعنای رسیدن سریع به حال خوب، بلکه تلاشی آگاهانه برای کاهش آسیبها و تقویت تابآوری است تا روان انسان زیر فشارهای سنگین دچار فرسودگی نشود.
این عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد با بیان اینکه در موقعیتهایی که بسیاری از عوامل از کنترل ما خارج است، باید انتظار خود از عملکرد روزمره را واقعبینانه تنظیم کنیم، تصریح کرد: مراقبت از خود یعنی کاستن از بار اضافی و حفظ انرژی روانی برای ادامه مسیر؛ مسیری که شبیه یک ماراتون طولانی و فرساینده است و نیازمند تنظیم هوشمندانه نیروهاست.
دکتر ثاقبی یکی از مصادیق مهم مراقبت از خود را مدیریت مواجهه با اخبار و تصاویر تنشزا دانست و گفت: محدود کردن هدفمند مواجهه با اخبار، نه نشانه بیتفاوتی، بلکه اقدامی مسئولانه برای حفظ توان همدلی و پایداری روان در بلندمدت است.
وی تأکید کرد: توجه به نیازهای پایه بدن، از جمله خواب) اگر ناکامل باشد(، تغذیه) اگر با بیاشتهایی باشد(،تحرک بدنی( اگر مختصر باشد) و حفظ ارتباط انسانی امن( اگر بهصورت مجازی باشد)زیربنای هر نوع مراقبت روانی پایدار است.
این روانپزشک با اشاره به اهمیت کاهش خودسرزنشگری خاطرنشان کرد: پذیرفتن محدودیتها و گفتن این جمله که «من در حال حاضر به همین اندازه توان دارم»، نه نشانه ضعف، بلکه نشانه خودآگاهی و بلوغ روانی است.
دکتر ثاقبی افزود: ایجاد عناصر کوچک اما پایدار در زندگی روزمره، مانند یک روتین ساده، یک رابطه امن یا یک آیین روزانه، میتواند احساس ثبات و ایمنی را تقویت کند و زمینهساز حفظ امید و معنا در زندگی باشد.
وی در پایان با تأکید بر اینکه مراقبت از خود به معنای کنارهگیری از جامعه نیست، گفت: دوام فردی، پایه دوام جمعی است و مراقبت از خود، امکان همدلی، حمایت متقابل و ایستادن کنار یکدیگر را تقویت میکند. گاهی همین که بتوانیم هر روز، هرچند با گامهای کوچک، در زندگی بمانیم، خود نشانهای روشن از تابآوری و امید است.
