پایگاه خبری وبدا

همزمان با میلاد باسعادت حضرت زینب کبری(س) و روز پرستار، خادمان بارگاه منور رضوی با حضور در منزل شهید حسین عشقی، پرستار شهید بیمارستان شهید هاشمی‌نژاد مشهد، ضمن گرامیداشت یاد این شهید مدافع سلامت، پای روایت همسر او از سال‌ها خدمت جهادی، زندگی مشترک و آخرین دیدارشان پیش از شهادت نشستند.

به گزارش وب‌دا، همزمان با فرارسیدن سالروز ولادت حضرت زینب کبری(س) و روز پرستار، جمعی از خادمان بارگاه منور رضوی با همراه داشتن پرچم، گل و نبات متبرک آستان قدس رضوی، در منزل شهید حسین عشقی، پرستار شهید جنگ رمضان، حضور یافتند و با خانواده این شهید دیدار و گفت‌وگو کردند.

در این دیدار، خادمان بارگاه رضوی با اشاره به ایثار و فداکاری مدافعان سلامت در بحران کرونا، حوادث و بحران‌های مختلف و جنگ‌های تحمیلی، بر ضرورت تکریم و حمایت مستمر از خانواده‌های معظم شهدا تأکید کردند.

همچنین هدایای متبرک آستان قدس رضوی به خانواده شهید اهدا شد و خادمان برای سلامتی و عاقبت‌به‌خیری علی‌سان، فرزند خردسال شهید، و صبر و سربلندی همسر او دعا کردند.

از خدمت داوطلبانه در بخش کرونا تا حضور در میدان جهاد

مهسا حاج‌میرزاجان، همسر شهید حسین عشقی، در این دیدار با مرور بخش‌هایی از زندگی و فعالیت‌های جهادی همسرش گفت: شهید عشقی ۲۱ فروردین ۱۳۷۵ در روستای بام اسفراین در استان خراسان شمالی متولد شد. او پس از قبولی در آزمون سراسری، در رشته پرستاری دانشگاه علوم پزشکی نیشابور تحصیل کرد و پس از فارغ‌التحصیلی، دوره طرح خود را در بیمارستان شهید هاشمی‌نژاد مشهد گذراند و در همین مرکز به ارائه خدمات پرستاری پرداخت.

وی افزود: آغاز فعالیت شهید عشقی در بیمارستان شهید هاشمی‌نژاد با شروع بحران کرونا همزمان شد. او از همان روزهای ابتدایی، داوطلبانه در بخش اورژانس بیماران مبتلا به کرونا خدمت کرد و پس از مدتی نیز برای رسیدگی به بیماران بدحال، حضور در بخش مراقبت‌های ویژه کرونا را انتخاب کرد.

همسر شهید عشقی ادامه داد: همسرم علاوه بر فعالیت در حوزه درمان، در کارهای خیر و خداپسندانه نیز مشارکت داشت و هر جا که در توانش بود، برای کمک به محرومان و نیازمندان قدم برمی‌داشت.

آغاز زندگی مشترک در روزهای کرونا و تولد علی‌سان

حاج‌میرزاجان درباره چگونگی ازدواج خود با شهید عشقی اظهار کرد: برادرم و همسرم از دوستان قدیمی یکدیگر بودند و پس از سال‌ها دوباره همدیگر را ملاقات کردند. در همان دیدار، برادر همسرم از برادرم برای ازدواج با من خواستگاری کرد و این دو برادر زمینه ازدواج ما را فراهم کردند. ما در اوج روزهای کرونا، در ۹ آذر ۱۳۹۹، زندگی مشترک خود را آغاز کردیم.

وی افزود: ثمره پنج سال زندگی مشترک ما، پسری سه‌ساله به نام علی‌سان است. نام فرزندمان را نیز به دلیل ارادت ویژه همسرم به مولای متقیان، حضرت علی(ع)، انتخاب کردیم.

همسر شهید عشقی با اشاره به حضور مستمر همسرش در گروه جهادی ندای ابراهیم گفت: او در حوادثی مانند سیل آق‌قلا و زلزله کرمانشاه حضور داشت و در دوران کرونا نیز از نخستین داوطلبان خدمت به بیماران بود. روحیه جهادی و خدمت‌رسانی او در جنگ رمضان نیز ادامه یافت و سرانجام این مسیر به شهادت ختم شد.

آخرین دیدار؛ دلتنگی همسری که آرزوی سال‌ها زندگی مشترک داشت

حاج‌میرزاجان با اشاره به آخرین ارتباط خود با همسرش در مسیر انتقال پیکر او از بیمارستان شهید هاشمی‌نژاد به حرم مطهر رضوی گفت: در آن لحظه به همسرم گفتم: حسین، خیلی بی‌وفایی؛ قرار ما این بود که تا ۷۰ سالگی و حتی بیشتر کنار هم زندگی کنیم، اما تو خیلی زود من و علی‌سان را تنها گذاشتی.

وی ادامه داد: اما همان‌جا حرفم را پس گرفتم و با خودم گفتم مصیبت ما سخت‌تر از مصیبت اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع) نیست. حضرت زینب کبری(س)، که الگوی همه پرستاران هستند، می‌توانند در این مسیر سخت یاری‌گر ما باشند.

همسر شهید عشقی با تأکید بر اینکه شهادت سعادتی است که نصیب هر کسی نمی‌شود، خاطرنشان کرد: شهید عشقی آرزوی شهادت داشت و بارها از من می‌خواست برای شهادتش دعا کنم. سرانجام نیز پاداش سال‌ها خدمت جهادی و خالصانه به مردم را با شهادت دریافت کرد.

وی افزود: از گروه جهادی طب رزم بسیج جامعه پزشکی خراسان رضوی، ۵۰ نفر از مشهد اعزام شدند که در میان اعضای این گروه، شهید عشقی تنها شهید بود. نکته قابل توجه اینکه نام او تا لحظات پایانی در فهرست اعزامی‌ها قرار نداشت و در آخرین لحظه به این گروه اضافه شد.

آخرین حضور در مشهد؛ دیداری کوتاه پیش از شهادت

حاج‌میرزاجان درباره آخرین حضور همسرش در مشهد پیش از شهادت گفت: آخرین دیدار ما شامگاه ۱۳ فروردین‌ماه سال جاری بود. پیش از آن، جلسه‌ای در بیمارستان قائم(عج) برگزار شده بود و وقتی همسرم با من تماس گرفت، تصور کردم مأموریتش لغو شده است؛ اما او آمده بود تا کیکی را که در جلسه توزیع شده بود برای علی‌سان بیاورد و هدیه نقدی دریافت‌شده در همان جلسه را نیز به من بدهد.

وی ادامه داد: همسرم در ۱۶ فروردین‌ماه امسال، بر اثر اصابت چند ترکش به بدنش به شهادت رسید.

همسر شهید عشقی با اشاره به شرایط دشوار خانوادگی خود افزود: علی‌سان سابقه تشنج داشت و مدتی نیز در بیمارستان بستری شده بود؛ با این حال، همسرم در همان شرایط دشوار تلاش می‌کرد مسئولیت‌های خانوادگی و مأموریت‌های جهادی خود را مدیریت کند.

خانواده‌های شهدا؛ نیازمند حمایت مستمر و همه‌جانبه

حاج‌میرزاجان در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به دشواری‌های زندگی خانواده‌های شهدا پس از شهادت همسرانشان، بر ضرورت توجه بیشتر به نیازهای عاطفی و معیشتی این خانواده‌ها تأکید کرد.

وی گفت: همسران شهدا حامی و پشتیبان مالی و عاطفی خود را از دست داده‌اند و در بسیاری از موارد، باید به‌تنهایی مسئولیت‌های زندگی و تربیت فرزندان را بر عهده بگیرند. لازم است این خانواده‌ها بیش از گذشته مورد توجه و حمایت قرار گیرند تا همسر شهید که اکنون هم نقش پدر و هم نقش مادر را در تربیت فرزند خود ایفا می‌کند، دغدغه کمتری در ادامه مسیر زندگی داشته باشد.

دیدار خادمان بارگاه رضوی با خانواده شهید حسین عشقی در روز پرستار، یادآور مسیر انسان‌هایی بود که خدمت به مردم را به روزهای عادی محدود نکردند و در دشوارترین شرایط نیز در کنار بیماران و نیازمندان ماندند؛ پرستارانی که تعهد حرفه‌ای و روحیه خدمت‌رسانی را تا واپسین لحظات زندگی همراه خود داشتند و یاد و نامشان در خاطره خانواده‌ها و جامعه سلامت ماندگار خواهد ماند.