پایگاه خبری وبدا

مدیر گروه طب سنتی ایرانی دانشگاه علوم پزشکی مشهد با تأکید بر ضرورت بررسی علمی درمان‌های سنتی گفت: ورود دانشگاه‌ها به حوزه طب سنتی به معنای پذیرش بی‌چون‌وچرای آن نیست، بلکه تلاشی برای مطالعه، استانداردسازی و ارزیابی علمی این میراث درمانی است.

دکتر علیرضا درخشان، مدیر گروه و دانشیار طب سنتی ایرانی دانشکده طب سنتی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در گفتگو با وب دا  با اشاره به برخی سوءبرداشت‌ها درباره طب سنتی اظهار کرد: یکی از مهم‌ترین برداشت‌های نادرست این است که طب سنتی صرفاً مجموعه‌ای از توصیه‌های عامیانه یا تجربه‌های غیرقابل ارزیابی تلقی می‌شود؛ در حالی که دقیقاً به همین دلیل، دانشگاه‌ها و مراکز علمی در سراسر جهان وارد این حوزه شده‌اند.

وی افزود: وقتی میلیون‌ها نفر در جهان از فرآورده‌های گیاهی، توصیه‌های سنتی یا درمان‌های مکمل استفاده می‌کنند، رویکرد علمی نادیده گرفتن این واقعیت نیست؛ بلکه باید این حوزه را به‌صورت نظام‌مند مطالعه، مدیریت و استانداردسازی کرد.

مدیر گروه طب سنتی ایرانی دانشگاه علوم پزشکی مشهد ادامه داد: اگر یک گیاه دارویی یا یک روش درمانی سنتی واقعاً مؤثر باشد، لازم است اثر آن با روش‌های علمی اثبات شود و در صورتی که بی‌اثر یا حتی پرخطر باشد نیز باید به‌صورت شفاف و مستند اعلام شود؛ این همان مسیری است که امروز در دانشگاه‌های علوم پزشکی دنبال می‌شود.

دکتر درخشان با اشاره به پیشینه برخی داروهای مدرن گفت: بخش قابل توجهی از داروهای امروزی ریشه در دانش‌های سنتی دارند. به عنوان مثال، منشأ آسپرین به پوست درخت بید بازمی‌گردد و برخی داروهای ضدسرطان نیز از ترکیبات گیاهی مشتق شده‌اند؛ بنابراین تاریخ پزشکی نشان می‌دهد طبیعت و میراث درمانی ملت‌ها می‌تواند نقطه آغاز کشف‌های مهم علمی باشد.

وی طب ایرانی را گنجینه‌ای چندصدساله از مشاهدات بالینی، توصیه‌های سبک زندگی، تغذیه و درمان‌های طبیعی دانست و تصریح کرد: اگر این ظرفیت‌ها با پژوهش‌های دقیق، کارآزمایی‌های بالینی و استانداردسازی علمی همراه شود، می‌تواند در حوزه‌هایی مانند مدیریت بیماری‌های مزمن، اصلاح سبک زندگی، پیشگیری از بیماری‌ها و حتی کاهش هزینه‌های نظام سلامت نقش مؤثری ایفا کند.

دانشیار گروه طب سنتی ایرانی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در پایان تأکید کرد: دانشگاه‌ها به دنبال تقدیس همه آنچه در متون قدیمی آمده نیستند، بلکه هدف، ارزیابی علمی این میراث است؛ در واقع مرز طب ایرانی دانشگاهی همین‌جاست: حرکت از ادعا به سمت شواهد.