پایگاه خبری وبدا

همراهی ساجده و کوثر میامی در لباس سپید پرستاری، روایتی از پیوند خواهرانه، همدلی و مسئولیت‌پذیری در مسیر مراقبت از بیماران است؛ دو خواهری که در بیمارستان تخصصی سرطان امید، هر یک در بخشی متفاوت، اما با هدفی مشترک، برای تسکین آلام بیماران تلاش می‌کنند.

به گزارش وب‌دا، پیوند میان دوقلوها همواره با شباهت‌ها و همراهی‌های خاصی همراه است؛ اما وقتی این پیوند با رسالت مراقبت از بیماران گره می‌خورد، جلوه‌ای متفاوت از همدلی و همراهی پیدا می‌کند. ساجده و کوثر میامی، دو خواهر دوقلوی پرستار در بیمارستان تخصصی سرطان امید، نمونه‌ای از این همراهی‌اند که مسیر زندگی حرفه‌ای‌شان از دوران تحصیل تا خدمت در نظام سلامت، در کنار یکدیگر ادامه یافته است.

ساجده در بخش اورژانس و در خط مقدم رسیدگی به بیماران فعالیت می‌کند و کوثر در بخش جراحی زنان مشغول به خدمت است و مسئولیت دبیری کمیته مرگ‌ومیر بیمارستان را نیز بر عهده دارد. هرچند حوزه فعالیت آن‌ها متفاوت است، تعهد به مراقبت از بیماران و تلاش برای کاهش رنج آنان، نقطه اشتراک مسیر حرفه‌ای‌شان به شمار می‌رود.

از رتبه‌های نزدیک کنکور تا مسیر مشترک پرستاری

انتخاب رشته و دانشگاه یکسان برای دو خواهر دوقلو ممکن است در نگاه نخست حاصل تصمیمی از پیش تعیین‌شده به نظر برسد؛ اما ساجده و کوثر می‌گویند این همراهی از ابتدا برنامه‌ریزی نشده بود.

رتبه‌های نزدیک آن‌ها در کنکور سراسری و مشورت با اطرافیان، زمینه‌ساز انتخاب رشته و دانشگاه مشترک شد؛ انتخابی که آن دو را از سال‌های تحصیل تا امروز، در مسیری مشترک قرار داده است؛ مسیری که با آموختن دانش پرستاری آغاز شد و اکنون در محیط پرمسئولیت بیمارستان ادامه دارد.

همراهی خواهری؛ تکیه‌گاهی در شیفت‌های دشوار

برای ساجده و کوثر، هم‌مسیر بودن در حرفه پرستاری، فراتر از یک شباهت یا اتفاق خانوادگی است. آن‌ها در کنار یکدیگر، درک متقابلی از دشواری‌ها، فشارهای روانی و حساسیت‌های شغلی دارند؛ درکی که به گفته خودشان، در شیفت‌های سنگین و روزهای پراسترس، به پشتوانه‌ای عاطفی تبدیل می‌شود.

داشتن همراهی که بدون نیاز به توضیح‌های طولانی، خستگی‌ها و نگرانی‌های ناشی از مراقبت از بیماران را درک می‌کند، برای این دو خواهر فرصتی ارزشمند است؛ فرصتی برای همدلی، دلگرمی و بازیابی توان در روزهایی که مسئولیت مراقبت از بیماران، تمرکز و آرامش بسیاری می‌طلبد.

شباهت ظاهری این دو خواهر، البته گاهی موقعیت‌های جالبی نیز رقم می‌زند؛ از جمله زمانی که بیماران یا همکاران، آن‌ها را با یکدیگر اشتباه می‌گیرند.

ساجده یکی از این خاطرات را چنین روایت می‌کند: یک بار بیماری با تعجب به من گفت که صبح زود مرا در بخش دیگری دیده است و با خودش فکر کرده بود چطور ممکن است هم‌زمان در دو بخش خدمت کنم و همچنان در شیفت باشم! وقتی توضیح دادم فردی که دیده، خواهرم بوده است، با ناباوری و خوشحالی لبخند زد.

از روزهای دشوار کرونا تا درک عمیق‌تر رسالت پرستاری

یکی از تجربه‌های ماندگار این دو خواهر، به روزهای سخت همه‌گیری کرونا بازمی‌گردد؛ زمانی که در یک شیفت کاری، هم‌زمان در کنار یکدیگر حضور داشتند. آن‌ها می‌گویند حضور خواهرانه و حمایت متقابل، در آن شب پراسترس به حفظ آرامش و ادامه مراقبت از بیماران کمک کرد.

این تجربه، بار دیگر اهمیت همراهی و همدلی را در حرفه‌ای نشان داد که در آن، پرستاران علاوه بر دانش و مهارت تخصصی، باید در شرایط دشوار نیز با دقت، مسئولیت‌پذیری و آرامش به بیماران خدمت کنند.

از نگاه ساجده و کوثر، پرستاری تنها به انجام اقدامات درمانی و مراقبتی محدود نمی‌شود. پرستار شایسته، در کنار برخورداری از دانش روز و توانایی تصمیم‌گیری در موقعیت‌های بحرانی، باید از وجدان کاری، صبوری و همدلی برخوردار باشد؛ زیرا بیماری که به مراقبت نیاز دارد، ممکن است یکی از دشوارترین روزهای زندگی خود را پشت سر بگذارد.

آن‌ها معتقدند برخورد مهربانانه، شنیدن دغدغه‌های بیمار و انتقال حس امید، در کنار مراقبت علمی و اصولی، می‌تواند تجربه بیمار از روند درمان را بهبود بخشد و نقش مهمی در ایجاد احساس آرامش و اعتماد داشته باشد.

خانواده؛ پشتوانه ادامه مسیر خدمت

ساجده و کوثر، خانواده را یکی از مهم‌ترین منابع انگیزه و حمایت عاطفی خود برای ادامه فعالیت در حرفه پرستاری می‌دانند؛ حرفه‌ای که در کنار ارزش انسانی و اجتماعی، با مسئولیت‌های سنگین و دشواری‌های فراوان همراه است.

پیام این دو خواهر به جوانانی که پرستاری را به‌عنوان مسیر آینده خود انتخاب می‌کنند، روشن است: ورود به این حرفه، افزون بر دانش و مهارت تخصصی، به قلبی مهربان، صبر، تعهد و مسئولیت‌پذیری نیاز دارد؛ ویژگی‌هایی که در کنار توانمندی حرفه‌ای، زمینه‌ساز مراقبتی شایسته و انسانی خواهد بود.

آرزوی مشترک آن‌ها برای جامعه پرستاری کشور، ارتقای جایگاه این حرفه و پاسداشت شایسته تلاش‌های پرستاران است؛ به امید روزی که دغدغه‌های معیشتی و شغلی این گروه از کارکنان نظام سلامت کاهش یابد و آنان بتوانند با آرامش و تمرکز بیشتر، به رسالت اصلی خود، یعنی مراقبت از بیماران و ارتقای سلامت جامعه، بپردازند.

ساجده و کوثر، همراهی در این مسیر را در یک جمله خلاصه می‌کنند: داشتن همراهی همیشگی برای تقسیم دل‌نگرانی‌ها و شیرینی‌های خدمت؛ همراهی‌ای که در مسیر التیام بیماران، معنایی عمیق‌تر از یک پیوند خواهرانه پیدا می‌کند.