پایگاه خبری وبدا

سرپرستار بخش داخلی بیمارستان امام رضا(ع) مشهد، با روایت مسیر حرفه‌ای خود از روزهای تردید در دوران دانشجویی تا حضور در خط مقدم مقابله با کرونا، پرستاری را فراتر از یک شغل و جلوه‌ای از انسان‌دوستی، مسئولیت‌پذیری و تلاش برای بازگرداندن امید به زندگی بیماران می‌داند.

به گزارش وبدا، مسیر ورود به حرفه پرستاری برای برخی از فعالان این عرصه، با تردید آغاز می‌شود؛ اما تجربه مواجهه با رنج بیماران و درک تأثیر مراقبت‌های حرفه‌ای بر زندگی انسان‌ها، می‌تواند این تردیدها را به علاقه‌ای عمیق و تعهدی ماندگار تبدیل کند. اکرم کیانی، دانش‌آموخته کارشناسی پرستاری دانشگاه علوم پزشکی مشهد و سرپرستار کنونی بخش داخلی بیمارستان امام رضا(ع)، یکی از روایت‌های قابل تأمل این مسیر را تجربه کرده است.

وی در گفت‌وگو با وبدا، با اشاره به آغاز دوران تحصیل خود در رشته پرستاری اظهار کرد: در ابتدای ورود به دانشگاه، علاقه چندانی به این رشته نداشتم و حتی گاهی به انصراف فکر می‌کردم؛ اما حضور در بیمارستان‌ها، گذراندن دوره‌های کارآموزی و تجربه لذت کمک به دیگران، به‌تدریج دیدگاهم را تغییر داد و باعث شد با علاقه بیشتری این مسیر را ادامه دهم.

کیانی افزود: در اواخر دوران دانشجویی و هنگام گذراندن دوره کارآموزی در بیمارستان امام رضا(ع)، آرزو کردم روزی در همین بیمارستان مشغول به کار شوم؛ آرزویی که به لطف خدا، چند سال بعد محقق شد و فرصت خدمت در این مجموعه درمانی را پیدا کردم.

کرونا؛ تجربه‌ای دشوار و فراموش‌نشدنی در مسیر پرستاری

سرپرستار بخش داخلی بیمارستان امام رضا(ع)، دوران همه‌گیری کرونا را یکی از پرخاطره‌ترین و در عین حال دشوارترین مقاطع زندگی حرفه‌ای خود می‌داند؛ دورانی که مسئولیت سرپرستاری اورژانس کووید را بر عهده داشت و ساعت‌های طولانی را در کنار بیماران سپری می‌کرد.

وی با یادآوری آن روزها گفت: در دوران کرونا با بیماران بسیاری مواجه شدم که به دلیل شرایط بیماری، تنها و بدون همراه بودند و گاهی امید خود را از دست داده بودند. در کنار این صحنه‌های تلخ، بیمارانی را نیز دیدم که با وجود شرایط دشوار، امید و اراده خود را حفظ کرده بودند. مرور خاطرات آن روزها همچنان برایم دردناک و تأثیرگذار است.

مراقبت همراه با احترام؛ فراتر از وظایف حرفه‌ای پرستار

کیانی با تأکید بر اهمیت ارتباط انسانی در فرآیند مراقبت از بیمار خاطرنشان کرد: پرستار ایده‌آل، علاوه بر برخورداری از دانش و مهارت تخصصی، باید بتواند ارتباطی صمیمانه، محترمانه و همراه با درک متقابل با بیمار برقرار کند. چنین ارتباطی می‌تواند تأثیر عمیقی بر روحیه بیمار و روند مراقبت داشته باشد و حتی در بهبود شرایط او و کوتاه‌تر شدن مدت بستری مؤثر باشد.

وی افزود: پرستاری تنها به انجام وظایف درمانی محدود نمی‌شود؛ بلکه نحوه برخورد، توجه به نگرانی‌های بیمار و تلاش برای ایجاد احساس آرامش و امنیت در او نیز بخش مهمی از این حرفه است. گاهی یک رفتار محبت‌آمیز و یک ارتباط انسانی مناسب می‌تواند در کنار اقدامات درمانی، تجربه بیمار از دوران بیماری و بستری را به‌طور چشمگیری بهبود بخشد.

حمایت خانواده؛ پشتوانه ادامه مسیر در حرفه‌ای دشوار

این بانوی پرستار با اشاره به دشواری هماهنگ کردن مسئولیت‌های شغلی و زندگی خانوادگی گفت: برنامه زندگی من، همسر و فرزندانم متناسب با شیفت‌های کاری و مسئولیت‌های حرفه‌ای‌ام تنظیم شده است و در این مسیر، همسرم مهم‌ترین و ارزشمندترین حامی من بوده است.

وی با تأکید بر نقش همراهی خانواده در تداوم فعالیت حرفه‌ای پرستاران افزود: انجام مسئولیت‌های پرستاری در کنار رسیدگی به امور خانواده، به همراهی و درک متقابل اعضای خانواده نیاز دارد و حمایت همسرم، نقش مهمی در ادامه این مسیر داشته است.

ضرورت تقویت انگیزه و بهبود شرایط شغلی پرستاران

کیانی در پایان با آرزوی روزهایی بهتر برای جامعه پرستاری، بر ضرورت توجه به شرایط شغلی و معیشتی این قشر تأکید کرد و گفت: ایجاد انگیزه و بهبود وضعیت پرداختی پرستاران از موضوعات مهمی است که باید مورد توجه قرار گیرد تا این نیروهای ارزشمند بتوانند با آرامش و انگیزه بیشتری به ارائه خدمات مراقبتی بپردازند.

وی در توصیه به علاقه‌مندان ورود به حرفه پرستاری اظهار کرد: انتخاب این حرفه با علاقه و شناخت درست از مسئولیت‌های آن می‌تواند تجربه‌ای ارزشمند از نوع‌دوستی و تأثیرگذاری بر زندگی دیگران رقم بزند؛ چراکه پرستاری فرصتی برای همراهی با انسان‌ها در دشوارترین لحظات زندگی و تلاش برای کاهش رنج و بازگرداندن امید به آنان است.