پایگاه خبری وبدا

گاهی یک تجربه تازه، علاقه‌ای قدیمی را دوباره زنده می‌کند؛ همان‌گونه که حضور فائزه روشن‌روان یزدی، کارمند واحد تجهیزات پزشکی بیمارستان دکتر شیخ و دانش‌آموخته دکتری مهندسی پزشکی، در چهل‌ویکمین جشنواره قرآن و عترت دانشگاهیان، به فرصتی برای بازگشت جدی‌تر او به مسیر حفظ قرآن تبدیل شد؛ مسیری که از دوران کودکی آغاز شده بود و با وجود وقفه‌هایی در سال‌های زندگی، همچنان در وجودش ریشه داشت.

به گزارش وب دا، برای فائزه روشن‌روان یزدی، ۳۳ ساله، شرکت در رشته حفظ یک جزء پیوسته جشنواره قرآن و عترت دانشگاهیان در سال ۱۴۰۵، فراتر از حضور در یک رقابت و تلاش برای کسب رتبه بود. این تجربه، فرصتی برای آشنایی با فعالان قرآنی، شناخت توانمندی‌های دیگران و بازنگری در مسیر شخصی‌اش فراهم کرد؛ تجربه‌ای که در نهایت، انگیزه‌ای تازه برای ادامه حفظ قرآن در او ایجاد کرد.

او که دانش‌آموخته دکتری تخصصی مهندسی پزشکی با گرایش بیوالکتریک و کارمند واحد تجهیزات پزشکی بیمارستان دکتر شیخ است، از دوران دبستان با مسابقات قرآنی آشنا شد و علاقه به فعالیت‌های قرآنی را در کنار تحصیل و اشتغال حفظ کرد؛ هرچند مسیر حفظ قرآن در مقاطعی با وقفه همراه بود.

ریشه‌های یک علاقه؛ از تشویق‌های خانوادگی تا سال‌های تحصیل و اشتغال

علاقه روشن‌روان یزدی به فعالیت‌های قرآنی به سال‌های کودکی و فضای تربیتی و فرهنگی خانواده بازمی‌گردد. او از دوران دبستان در مسابقات قرآن مدرسه شرکت می‌کرد و تشویق‌های پدر و مادر، به‌ویژه دریافت جایزه برای حفظ سوره‌های جدید، انگیزه‌ای شیرین برای ادامه این مسیر در او ایجاد کرده بود.

این علاقه با ورود به دوران دانشجویی و سپس اشتغال نیز ادامه یافت. هرچند حفظ قرآن در مقاطعی متوقف شد، اما انگیزه رشد فردی و تقویت معنویت همچنان او را به بازگشت و ادامه این مسیر ترغیب می‌کرد.

برای او، قرآن تنها بخشی از خاطرات دوران کودکی نیست، بلکه همراهی است که می‌توان در مراحل مختلف زندگی به آن بازگشت و ارتباط با آن را عمیق‌تر کرد.

جشنواره‌ای فراتر از رقابت؛ تجربه دوستی و همدلی در جمع فعالان قرآنی

انگیزه روشن‌روان یزدی برای شرکت در جشنواره قرآن و عترت، صرفاً کسب رتبه و موفقیت در یک رقابت نبود. او که پیش از این تجربه حضور در مسابقات ورزشی کشوری را داشته، علاقه‌مند بود فضای متفاوتی را نیز تجربه کند و در جمع دوستان و فعالان قرآنی قرار بگیرد.

این تصمیم به یکی از تجربه‌های دلنشین زندگی او تبدیل شد. آشنایی با افراد تازه و قرار گرفتن در کنار کسانی که از نظر فکری و علاقه‌مندی‌های معنوی به یکدیگر نزدیک بودند، از بخش‌های ارزشمند این حضور بود.

او از فضای صمیمی دوستان قرآنی با رضایت یاد می‌کند و می‌گوید برخلاف تصور برخی افراد از چنین محافلی، دوستانی که در جشنواره با آن‌ها آشنا شده، بسیار شوخ‌طبع و خوش‌خنده بوده‌اند.

از نگاه او، همین صمیمیت و نزدیکی فکری باعث شد حضور در جشنواره تنها به رقابت و ارزیابی محفوظات محدود نشود و فرصتی برای تجربه آرامش، دوستی و همدلی فراهم آورد.

حسرت روز اختتامیه؛ انگیزه‌ای برای ازسرگیری حفظ قرآن

در میان خاطرات حضور در جشنواره، روز اختتامیه برای روشن‌روان یزدی جایگاه ویژه‌ای دارد؛ روزی که فرصت یافت توانمندی‌های دیگر شرکت‌کنندگان را از نزدیک ببیند و با سطح آمادگی و مهارت آنان آشنا شود.

او در این روز با افرادی روبه‌رو شد که در زمینه‌هایی مانند میزان محفوظات، صوت و لحن و کیفیت تلاوت، توانمندی بیشتری داشتند. مشاهده این تفاوت‌ها، احساس عمیقی در او ایجاد کرد؛ احساسی که خودش آن را با مفهوم «یوم‌الحسرت» پیوند می‌دهد؛ حسرت زمان‌هایی که می‌توانست صرف حفظ قرآن شود و فرصت‌هایی که شاید به‌خوبی از آن‌ها استفاده نکرده بود.

با این حال، این احساس به ناامیدی و عقب‌نشینی منجر نشد، بلکه به عاملی برای بازنگری در مسیر شخصی و تصمیمی تازه تبدیل شد. او می‌گوید مشاهده توانمندی دیگر فعالان قرآنی و مقایسه آن با وضعیت خود، انگیزه‌ای برای آغاز دوباره حفظ قرآنی شد که مدتی متوقف مانده بود.

شاید یکی از مهم‌ترین دستاوردهای این جشنواره برای او همین باشد؛ اینکه گاهی حضور در کنار افرادی که مسیر مشابهی را با جدیت بیشتری دنبال کرده‌اند، به‌جای ایجاد دلسردی، انگیزه‌ای برای حرکت دوباره ایجاد می‌کند.

شناخت نقاط قوت و زمینه‌های پیشرفت برای حضور در رقابت‌های آینده

روشن‌روان یزدی درباره آمادگی خود برای شرکت در رشته حفظ یک جزء پیوسته معتقد است از نظر تسلط بر محتوای محفوظات، تمرین و آمادگی خوبی داشته است؛ اما در زمینه کیفیت صوت و لحن، تجربه زیادی از حضور در رقابت‌های تخصصی نداشته است.

با توجه به سهم صوت و لحن در ارزیابی‌ها، او این بخش را از زمینه‌هایی می‌داند که برای حضور بهتر در دوره‌های آینده باید بیشتر روی آن کار کند. به همین دلیل امیدوار است با کسب تجربه بیشتر در مسابقات، بتواند سال آینده نیز در جشنواره شرکت کند و توانمندی‌های خود را ارتقا دهد.

یکی از دشواری‌های مهم حضور او در این رقابت نیز به مسئولیت مادری بازمی‌گشت؛ چراکه شرکت در مسابقه به معنای تنها گذاشتن فرزند خردسالش بود که هنوز به سه سالگی نرسیده است. او این موضوع را یکی از چالش‌های اصلی حضور خود در جشنواره می‌داند؛ مسئله‌ای که نشان می‌دهد مادران علاقه‌مند به فعالیت‌های علمی و فرهنگی، گاهی برای مشارکت در چنین رویدادهایی با ملاحظات و مسئولیت‌های بیشتری روبه‌رو هستند.

حمایت از استعدادها؛ ضرورتی فراتر از روزهای برگزاری جشنواره

از نگاه روشن‌روان یزدی، برگزاری جشنواره قرآن و عترت در سطح دانشگاهی و سازمانی، اقدامی ارزشمند برای زنده نگه داشتن فرهنگ قرآن و عترت است. او مهم‌ترین ویژگی این رویداد را فراهم شدن بستری برای شناسایی و معرفی استعدادها و ایجاد ارتباط میان فعالان قرآنی می‌داند؛ بستری که در کنار رقابت، فرصت آشنایی افراد با تجربه‌ها، توانمندی‌ها و دیدگاه‌های متفاوت را نیز فراهم می‌کند.

با این حال، او معتقد است اثرگذاری جشنواره نباید به روزهای برگزاری مسابقات محدود شود. به باور وی، شناسایی استعدادها، حمایت از برگزیدگان، ایجاد فرصت برای فعالیت‌های گروهی و تقویت ارتباط میان شرکت‌کنندگان می‌تواند اثربخشی این رویداد را افزایش دهد و زمینه استمرار فعالیت‌های قرآنی را فراهم کند.

او همچنین با اشاره به اهمیت فرزندآوری و جوانی جمعیت، پیشنهاد می‌کند برای دوره‌های آینده جشنواره، تمهیدات ویژه‌ای برای همراهی کودکان زیر پنج سال با مادران شرکت‌کننده در نظر گرفته شود تا مسئولیت نگهداری از فرزند، مانعی برای حضور مادران در فعالیت‌های قرآنی و فرهنگی نباشد.

قرآن در زندگی روزمره؛ از تلاوت تا رفتار

روشن‌روان یزدی در کنار تجربه شخصی خود از فعالیت‌های قرآنی، به نقش آموزه‌های قرآن و سیره اهل‌بیت(ع) در زندگی فردی و اجتماعی نیز توجه دارد.

از نگاه او، مهم‌ترین راه انتقال آموزه‌های قرآنی به زندگی روزمره، تبدیل دانسته‌ها به رفتار است. صداقت، انصاف، مسئولیت‌پذیری، احترام به حقوق دیگران، مهربانی و رعایت عدالت، از جمله ارزش‌هایی هستند که باید آثار آن‌ها در روابط و رفتارهای اجتماعی افراد دیده شود.

او معتقد است قرآن زمانی در زندگی انسان جاری می‌شود که مفاهیم آن از سطح تلاوت و بیان فراتر برود و در تصمیم‌ها، ارتباطات و رفتارهای روزمره نمود پیدا کند؛ گاهی یک رفتار درست و منصفانه می‌تواند به اندازه یک سخنرانی طولانی، پیام قرآن را به دیگران منتقل کند.

برای ارتباط با نسل جوان، باید زبان آن‌ها را شناخت

یکی دیگر از دغدغه‌های این فعال قرآنی، چگونگی ایجاد ارتباط مؤثر با نسل نوجوان و جوان و ترغیب آنان به فعالیت‌های قرآنی است.

به باور روشن‌روان یزدی، نمی‌توان تنها با روش‌های سنتی و قالب‌های تکراری انتظار داشت نسل جوان امروز ارتباط عمیقی با فعالیت‌های قرآنی برقرار کند. شناخت زبان ارتباطی این نسل، استفاده از ظرفیت فضای مجازی، تولید محتوای خلاقانه، روایت‌های جذاب از مفاهیم قرآنی و پیوند دادن آموزه‌های دینی با مسائل واقعی زندگی جوانان، می‌تواند در این زمینه مؤثر باشد.

او تأکید می‌کند جوانان باید احساس کنند قرآن برای زندگی امروز آن‌ها نیز حرفی تازه، کاربردی و راهگشا دارد، نه اینکه صرفاً با مجموعه‌ای از بایدها و نبایدها مواجه شوند.

دانشگاه؛ بستری برای جاری شدن فرهنگ قرآن و عترت

از نگاه روشن‌روان یزدی، دانشگاه‌ها به دلیل جایگاه علمی، فرهنگی و تربیتی خود، نقش مهمی در گسترش فرهنگ قرآن و عترت دارند. دانشگاه صرفاً محل انتقال دانش تخصصی نیست، بلکه یکی از نهادهای شکل‌دهنده به نگرش، شخصیت و هویت اجتماعی انسان به شمار می‌رود.

او معتقد است دانشگاه زمانی می‌تواند در ترویج فرهنگ قرآنی موفق باشد که فعالیت‌های این حوزه را به برنامه‌های مناسبتی و تشریفاتی محدود نکند و آن‌ها را در متن زندگی دانشگاهی جاری سازد.

حمایت از تشکل‌های قرآنی، برگزاری نشست‌های اندیشه‌محور و ایجاد فرصت برای گفت‌وگوی آزاد درباره مفاهیم دینی، از جمله اقداماتی است که به باور او می‌تواند زمینه ارتباط عمیق‌تر دانشجویان با آموزه‌های قرآن و عترت را فراهم کند.

اخلاق حرفه‌ای؛ جلوه عملی آموزه‌های قرآنی

روشن‌روان یزدی یکی از مهم‌ترین کارکردهای قرآن و سیره اهل‌بیت(ع) را تربیت انسان مسئولیت‌پذیر و اخلاق‌مدار می‌داند. از نگاه او، آموزه‌هایی همچون امانت‌داری، عدالت، صداقت، وجدان کاری، رعایت حقوق دیگران و پرهیز از ظلم، پایه‌های اصلی اخلاق حرفه‌ای و روابط سالم اجتماعی هستند.

او به‌ویژه در محیط‌های علمی، درمانی و حرفه‌ای، برخورداری از تخصص را به‌تنهایی برای ارائه خدمتی شایسته کافی نمی‌داند. ممکن است فردی از دانش و مهارت بالایی

برخوردار باشد، اما آنچه به دانش او ارزش انسانی می‌بخشد، نوع نگاه و میزان پایبندی‌اش به اخلاق است.

از این منظر، فعالیت قرآنی صرفاً یک فعالیت فرهنگی یا عبادی نیست، بلکه می‌تواند زمینه‌ساز پرورش انسانی باشد که در قبال خود، دیگران و جامعه احساس مسئولیت بیشتری دارد.

قرآن؛ همراهی که در هر مرحله از زندگی می‌توان به آن بازگشت

روایت فائزه روشن‌روان یزدی از حضور در جشنواره قرآن و عترت، روایت علاقه‌ای ریشه‌دار است که از دوران کودکی آغاز شده، در سال‌های تحصیل و اشتغال ادامه یافته و اکنون با تجربه‌ای تازه، انگیزه‌ای دوباره برای تداوم آن شکل گرفته است.

برای او، این جشنواره فرصتی بود تا در کنار رقابت، دوستی‌های تازه‌ای پیدا کند، از تجربه دیگران بیاموزد، توانمندی‌های خود را بهتر بشناسد و به مسیر حفظ قرآنی بازگردد که مدتی از آن فاصله گرفته بود.

تأکید او بر ضرورت حمایت از مادران شرکت‌کننده، استمرار فعالیت‌های قرآنی در دانشگاه‌ها، توجه به زبان نسل جوان و جاری شدن آموزه‌های دینی در رفتارهای روزمره نیز نشان می‌دهد که نگاهش به فعالیت قرآنی فراتر از حضور در یک مسابقه است.

شاید مهم‌ترین پیام این تجربه آن باشد که انس با قرآن به دوره خاصی از زندگی محدود نمی‌شود. ممکن است سال‌هایی از این مسیر با وقفه همراه باشد، اما علاقه و انگیزه می‌تواند دوباره جان بگیرد؛ قرآن همراهی است که می‌توان در هر سنی، با هر مسئولیت و در هر مرحله‌ای از زندگی، دوباره به آن بازگشت و مسیر تازه‌ای برای رشد معنوی و اخلاقی آغاز کرد.