پایگاه خبری وبدا

فرشته حسین‌زاده، کارشناس پرستاری بیمارستان امید مشهد، با ۱۷ سال سابقه خدمت و تجربه ۱۴ سال فعالیت در بخش‌های مراقبت ویژه، پرستاری را فراتر از یک شغل و آمیزه‌ای از دانش، مهارت، عشق و تعهد انسانی می‌داند؛ مسیری که از تجربه تلخ و هراس‌آور بیماری مادرش در دوران کودکی آغاز شد و امروز به روایت‌های ماندگاری از امید و بازگشت به زندگی پیوند خورده است.

به گزارش وب‌دا، هم‌زمان با فرارسیدن میلاد باسعادت حضرت زینب کبری(س) و روز پرستار، فرشته حسین‌زاده، کارشناس پرستاری و استاف بخش جراحی مردان بیمارستان امید مشهد، از تجربه‌ای در دوران کودکی می‌گوید که مسیر زندگی حرفه‌ای او را تغییر داد؛ تجربه‌ای که در آن، تلاش پزشکان و پرستاران برای نجات جان مادرش، تصویری ماندگار از ارزش و جایگاه پرستاری در ذهن او ترسیم کرد.

حسین‌زاده با اشاره به علاقه‌اش به علوم زیستی از دوران نوجوانی اظهار کرد: کلاس پنجم دبستان بودم که مادرم پس از یک سرماخوردگی ساده و هنگام تزریق آمپول پنی‌سیلین، دچار شوک شدید آنافیلاکسی شد. آن روزها تا مرز از دست دادن مادرم پیش رفتیم، اما خوشبختانه به دلیل انجام تزریق در محیط بیمارستان و تلاش سریع و بی‌وقفه پزشکان و پرستاران، مادرم نجات یافت و سلامتی خود را بازیافت.

وی افزود: در آن لحظات بحرانی، از نزدیک شاهد فداکاری پرستارانی بودم که با وجود خستگی، در نیمه‌شب با صبوری و مهربانی از مادرم مراقبت می‌کردند. آن‌ها علاوه بر ارائه خدمات درمانی، تکیه‌گاه عاطفی و مایه آرامش ما و دیگر همراهان بیمار بودند. همان‌جا دریافتم که پرستاری تنها یک شغل نیست، بلکه ترکیبی از علم، هنر و انسانیت است و تصمیم گرفتم روزی در همین مسیر قدم بگذارم.

۱۴ سال خدمت در بخش‌های مراقبت ویژه

این پرستار دانشگاه علوم پزشکی مشهد با اشاره به ۱۷ سال سابقه فعالیت حرفه‌ای خود گفت: ۱۴ سال از دوران خدمتم را در بخش‌های مراقبت ویژه ICU و CCU گذرانده‌ام و اکنون در بخش جراحی مردان بیمارستان امید مشغول خدمت هستم.

حسین‌زاده ادامه داد: کار در بخش‌های ویژه، با وجود دشواری‌ها و فشارهای فراوان، درس‌های بزرگی درباره ارزش زندگی به من آموخت. امروز نیز در بیمارستان امید، در کنار همکاران پرتلاشم، با همان شور و انگیزه روزهای نخست، برای حفظ سلامت بیماران و بهبود کیفیت زندگی آنان تلاش می‌کنم.

روایت بازگشت به زندگی؛ از روزهای دشوار ICU تا ازسرگیری فعالیت علمی

وی با اشاره به یکی از خاطرات ماندگار دوران خدمت خود در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان امید تربت‌جام اظهار کرد: چند سال پیش، یکی از استادان برجسته علوم قرآنی در پی یک سانحه شدید رانندگی و آسیب گسترده مغزی، پس از انجام جراحی سنگین، با سطح هوشیاری پایین و وابستگی به دستگاه تنفس مصنوعی در بخش ICU بستری شد.

به گفته حسین‌زاده، روند درمان این بیمار به دلیل شدت آسیب مغزی طولانی و دشوار بود و کادر پرستاری، در کنار مراقبت‌های بالینی مستمر، تلاش می‌کردند با صحبت کردن با بیمار و یادآوری زمان و روزها، ارتباط او را با محیط حفظ کنند.

وی افزود: در یکی از روزهای بستری، هنگام رسیدگی به بیمار متوجه شدیم که ست سرم را میان انگشتان خود گرفته و انگشتانش را به حرکتی شبیه چرخاندن دانه‌های تسبیح حرکت می‌دهد؛ صحنه‌ای که برای ما بسیار تأثیرگذار بود و یادآور انس و الفت او با ذکر و یاد خدا بود.

این پرستار ادامه داد: خوشبختانه پس از ماه‌ها تلاش کادر درمان و طی شدن روند دشوار درمان، این استاد از کما خارج شد و پس از بازیابی سلامتی، فعالیت‌های علمی و تدریس علوم قرآنی را از سر گرفت. این اتفاق به یکی از خاطرات ماندگار دوران خدمتم تبدیل شد و بار دیگر ارزش تلاش مستمر کادر درمان و اهمیت امید در مسیر بهبودی بیماران را برایم یادآوری کرد.

پرستار موفق؛ تلفیقی از دانش، مهارت و همدلی

حسین‌زاده درباره ویژگی‌های یک پرستار موفق نیز گفت: به اعتقاد من، پرستار باید از دانش علمی به‌روز، مهارت بالینی مناسب و هوش هیجانی بالا برخوردار باشد. او باید بتواند در شرایط بحرانی، ضمن حفظ خونسردی، تصمیم‌های سریع و درست بگیرد و در عین حال، همدلی و مهربانی را فراموش نکند.

وی افزود: بیمار نباید صرفاً یک پرونده پزشکی دیده شود؛ بلکه باید به تمام ابعاد جسمی، روحی و روانی او توجه کرد. همچنین صبر، تاب‌آوری و توانایی مدیریت فشارهای کاری از ویژگی‌های ضروری برای فعالیت در این حرفه است.

توصیه مادر؛ نقطه عطفی در ادامه مسیر پرستاری

این کارشناس پرستاری با اشاره به نقش خانواده در ادامه مسیر حرفه‌ای خود اظهار کرد: خانواده‌ام، به‌ویژه مادرم، همواره مشوق من بودند. در دوران دانشجویی و طرح، نخستین بار که فوت یک بیمار را از نزدیک دیدم، به‌شدت تحت تأثیر قرار گرفتم. آن‌قدر آشفته بودم که با مادرم تماس گرفتم و در حالی که گریه می‌کردم، گفتم می‌خواهم انصراف بدهم؛ چون تحمل دیدن مرگ انسان‌ها برایم دشوار است.

وی ادامه داد: مادرم با آرامش و صبوری به من گفت که خداوند بی‌دلیل مرا در این مسیر قرار نداده است و این لباس را هر کسی بر تن نمی‌کند. او یادآوری کرد که وظیفه من کمک به انسان‌های رنج‌دیده است و دعای خیر بیماران و خانواده‌هایشان می‌تواند بدرقه راه من باشد. صحبت‌های مادرم آرامم کرد و در ادامه مسیر حرفه‌ای‌ام تأثیر عمیقی گذاشت.

پرستاری؛ حرفه‌ای که با عشق معنا پیدا می‌کند

حسین‌زاده با تأکید بر ضرورت ارتقای جایگاه حرفه پرستاری گفت: آرزوی قلبی من این است که جامعه پرستاری کشور به جایگاه واقعی و شایسته خود برسد. امیدوارم شرایط کاری پرستاران بهبود یابد، بار روانی ناشی از فشارهای حرفه‌ای کاهش پیدا کند و امنیت شغلی همکارانم بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد.

وی در توصیه به علاقه‌مندان ورود به این حرفه اظهار کرد: پرستاری حرفه‌ای دشوار، اما بسیار ارزشمند است. اگر کسی به دنبال ثروت‌اندوزی یا آرامش مطلق باشد، شاید این مسیر انتخاب مناسبی برای او نباشد؛ زیرا پرستاری را باید با عشق انتخاب کرد و بدون عشق، تحمل دشواری‌های آن بسیار سخت خواهد بود.

این پرستار تأکید کرد: پرستاری حرفه‌ای نیست که بتوان آن را صرفاً با ساعت کاری سنجید؛ بلکه نوعی سبک زندگی و تعهد مستمر به انسان‌هاست. امیدوارم جامعه همواره قدردان تلاش‌های این قشر زحمتکش باشد.

حسین‌زاده در پایان ضمن قدردانی از تلاش پرستاران سراسر کشور، به‌ویژه همکاران خود در بیمارستان امید مشهد، گفت: از تمام همکارانی که در خط مقدم مراقبت و درمان برای حفظ سلامت بیماران تلاش می‌کنند، صمیمانه سپاسگزارم. پرستاری تعهدی اخلاقی و انسانی است و روز پرستار را به همه همکاران عزیزم تبریک می‌گویم.