پایگاه خبری وبدا

وب‌دا: حرفه پزشکی برای دکتر سودابه شهیدثالث بیش از آنکه در فرمول‌ها و داروها خلاصه شود، در «ارتباط انسانی» معنا پیدا می‌کند. این استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی مشهد که سوابق متعددی از ریاست مراکز تحقیقاتی تا کسب عناوین برتر آموزشی و پژوهشی را در کارنامه دارد، معتقد است بزرگ‌ترین رسالت یک پزشک، نه صرفاً نسخه‌نویسی، بلکه درک اضطراب انسانی است که تمام امیدش را به دستان کادر درمان سپرده است.

از کلاس‌های درس تا خط مقدم درمان

دکتر شهیدثالث که متولد ۱۳۵۵ است، مسیر حرفه‌ای خود را با تحصیل در رشته پزشکی عمومی در دانشگاه علوم پزشکی مشهد آغاز کرد؛ مسیری که با تخصص در رادیوانکولوژی ادامه یافت و امروز او را در جایگاهی قرار داده است که نه‌تنها به تربیت نسل آینده پزشکان می‌پردازد، بلکه مسئولیت مدیریت‌های کلان درمانی و پژوهشی را نیز بر عهده دارد.

این پزشک برجسته، از سال ۱۳۹۵ ریاست مرکز تحقیقات سرطان دانشگاه علوم پزشکی مشهد و از سال ۱۳۹۸ مدیریت مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی «امید» را بر عهده دارد. کسب عنوان پژوهشگر برتر دانشگاه در دو سال متوالی و پژوهشگر برتر استان، تنها بخش کوچکی از کارنامه اوست؛ اما خودش این عناوین را پایانی برای مسیر رشد نمی‌داند، بلکه آن‌ها را «یادآور مسئولیتی سنگین» در قبال سلامت جامعه و آموزش دانشجویان عنوان می‌کند.

معلمی که با «رفتار» درس می‌آموزد

دکتر شهیدثالث معتقد است در دانشگاه‌های علوم پزشکی، سواد علمی تنها نیمی از ماجراست. او می‌گوید: استاد موفق کسی است که به دانشجو بیاموزد بیمار، فراتر از یک شماره پرونده، انسانی است که تمام امیدش به دستان پزشک بسته شده است.

از نگاه او، استاد باید «اخلاق حرفه‌ای» را در وقت‌شناسی، تواضع در برابر بیمار و مطالعه مستمر، نه در سخن بلکه با رفتار خود به دانشجو منتقل کند.

بالین؛ کلاس درس واقعی

این استاد برتر آموزشی، پیوند میان تجربه عملی و دانش نظری را حیاتی می‌داند: کتاب و جزوه تنها بخشی از مسیر هستند؛ آموزش واقعی زمانی شکل می‌گیرد که دانشجو از همان ابتدا با رنج‌های بیمار روبه‌رو شود و تحت نظارت استاد، در تصمیم‌گیری‌های درمانی مشارکت کند.

به باور او، بیمارستان همان‌جایی است که دانش نظری به «تجربه انسانی» بدل می‌شود.

پزشکی بدون ارتباط انسانی، خشک و مکانیکی است

از دیدگاه دکتر شهیدثالث، انگیزه و عشق به خدمت، سپری در برابر فرسودگی شغلی در حرفه پزشکی است. او تأکید می‌کند: درمان فقط دارو و جراحی نیست؛ آرامشی است که به روح بیمار منتقل می‌شود.

وی بر این باور است که برنامه‌های آموزشی باید بیش از پیش به نیازهای واقعی جامعه نزدیک شوند و مهارت‌های ارتباطی، مدیریت استرس و درک شرایط انسانیِ بیمار، جایگاهی برجسته‌تر در آموزش پزشکی پیدا کنند. او همچنین استفاده از فناوری‌های شبیه‌ساز را فرصتی ارزشمند برای افزایش آمادگی دانشجویان پیش از ورود به بالین واقعی می‌داند.

سخنی با استادان جوان

دکتر شهیدثالث در پایان خطاب به استادان جوان می‌گوید: هیچ‌گاه روحیه شاگردی را کنار نگذارید.

او یادآور می‌شود که علم پزشکی با سرعتی بی‌وقفه در حال پیشرفت است و رابطه‌ای مبتنی بر احترام، صداقت و اعتماد متقابل میان استاد و دانشجو، کلید تعمیق یادگیری است؛ رابطه‌ای که در آن سخت‌گیری علمی می‌تواند در کنار صمیمیت و همراهی سازنده شکل بگیرد.