روایت خانواده‌های شهدای پرستار دانشگاه علوم پزشکی مشهد از ایثار و خدمت؛ پرستاران شهید، پیشگامان خدمت در بحران‌ها
خانواده‌های شهدای پرستار دانشگاه علوم پزشکی مشهد با روایت خاطراتی از زندگی و مجاهدت عزیزان خود، از حضور داوطلبانه آنان در سخت‌ترین شرایط، مهرورزی به بیماران و خدمت بی‌وقفه به مردم گفتند؛ پرستارانی که با تأسی از حضرت زینب کبری(س)، خدمت به همنوع را رسالت خود می‌دانستند و در این مسیر به مقام شهادت رسیدند.
به گزارش وبدا، پرستاران از نخستین گروه‌های حاضر در خط مقدم حوادث، بلایا و بحران‌های حوزه سلامت هستند؛ از مقابله با بیماری‌های فراگیر همچون کووید ۱۹ تا خدمت‌رسانی به مجروحان حوادث و جنگ. در این میان، پرستاران شهید با گذشتن از آسایش و امنیت خود، جلوه‌ای ماندگار از ایثار، مسئولیت‌پذیری و تعهد حرفه‌ای را به نمایش گذاشتند.
دانشگاه علوم پزشکی مشهد نیز سه شهید پرستار، شهیده سارا خاتون تیمورزاده، پرستار بیمارستان ابن‌سینا، شهیده ننه صحافی‌مقدم، پرستار بیمارستان امید، و شهید حسین عشقی، پرستار بیمارستان شهید هاشمی‌نژاد، را در جریان خدمت به بیماران و مجروحان تقدیم کرده است.
به مناسبت هفته پرستار و در آستانه سالروز ولادت حضرت زینب کبری(س)، الگوی والای پرستاری و ایثار، پای صحبت‌های سمیه خالقی و زهرا کرانی، فرزندان شهیدان تیمورزاده و صحافی‌مقدم، و مهسا حاج‌میرزاجان، همسر شهید حسین عشقی، نشستیم تا از خاطرات این عزیزان، مسیر خدمت آنان و پیامشان برای نسل امروز پرستاران بگویند.
شهیده سارا خاتون تیمورزاده؛ پرستاری که بیماران را عضوی از خانواده خود می‌دانست
سمیه خالقی، دختر شهیده سارا خاتون تیمورزاده، با اشاره به سال‌های خدمت مادرش در حرفه پرستاری اظهار کرد: مادرم متولد سال ۱۳۴۲ در مشهد بود و پس از فارغ‌التحصیلی در رشته کارشناسی پرستاری دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال ۱۳۶۷، فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد. او در بیمارستان‌های امام رضا(ع)، شفا، حجازی و ابن‌سینا در مشهد و همچنین بیمارستان خاتم‌الانبیاء(ص) تایباد خدمت کرد و بخش مهمی از دوران کاری خود را در حوزه پرستاری و مراقبت از بیماران گذراند.
وی مهربانی و اخلاق نیکو را از برجسته‌ترین ویژگی‌های مادرش دانست و افزود: مادرم با بیماران همانند اعضای خانواده خود رفتار می‌کرد. در دوره‌ای که در بخش اطفال بیمارستان ابن‌سینا فعالیت داشت، چنان ارتباطی با کودکان بیمار برقرار می‌کرد که حتی کودکانی که از خانواده خود دور بودند، کمتر احساس دلتنگی می‌کردند.
خالقی با بیان اینکه مادرش در کنار فعالیت حرفه‌ای، در امور جهادی و کمک به خانواده‌های محروم نیز حضوری فعال داشت، گفت: بسیاری از کارهای خیرخواهانه او را تا پیش از شهادتش نمی‌دانستیم؛ زیرا این کمک‌ها را پنهانی انجام می‌داد و به دنبال مطرح کردن آن‌ها نبود. پس از شهادتش متوجه شدیم که در کنار خدمت به بیماران، از خانواده‌های نیازمند در مشهد و دیگر شهرها نیز حمایت می‌کرد.
حضور داوطلبانه در بخش کووید؛ حتی با وجود بیماری زمینه‌ای
فرزند شهیده تیمورزاده با اشاره به حضور داوطلبانه مادرش در بخش کووید بیمارستان ابن‌سینا در روزهای سخت همه‌گیری کرونا اظهار کرد: مادرم با آغاز بحران کرونا، داوطلبانه برای خدمت به بیماران وارد این بخش شد و در شرایط دشوار آن روزها، ارتباط عاطفی و صمیمانه‌ای با بیماران و خانواده‌های آنان برقرار می‌کرد.
وی ادامه داد: مادرم در یکی از روزهای خدمت، برای دلداری دادن به بیماری که به کووید ۱۹ مبتلا بود، او را در آغوش گرفت و در همین شرایط به بیماری مبتلا شد. سرانجام در سال ۱۳۹۹، در حالی که ۵۶ سال داشت، به شهادت رسید.
خالقی با تأکید بر فداکاری پرستاران در بحران‌ها خاطرنشان کرد: مادرم با وجود ابتلا به دیابت و محدودیت‌هایی که پزشک برای فعالیت او در نظر گرفته بود، در بخش‌های دشوار حضور پیدا می‌کرد و حتی در چند شیفت متوالی کار می‌کرد تا جای خالی همکارانش را پر کند و فشار کاری دیگر پرستاران کاهش یابد.
وی با اشاره به جایگاه حضرت زینب کبری(س) در فرهنگ پرستاری گفت: پرستاران، حضرت زینب(س) را الگوی خود قرار داده‌اند و زینب‌وار در خدمت بیماران هستند. باور دارم شهدای پرستار به این مسیر دعوت شده بودند و پاداش خدمت و مجاهدت خود را با شهادت دریافت کردند.
فرزند شهیده تیمورزاده با قدردانی از تلاش‌های جامعه پرستاری افزود: خودم نیز تجربه بستری شدن در بیمارستان را داشته‌ام و از نزدیک شاهد زحمات پرستاران بوده‌ام. از همه پرستاران فداکار، به‌ویژه نیروهای جوان این حرفه، می‌خواهم راه پرافتخار شهدای پرستار را ادامه دهند.
وی همچنین گفت: اگر فرزندانم بخواهند وارد حرفه پزشکی یا پرستاری شوند، با افتخار از آن‌ها حمایت می‌کنم تا مانند مادربزرگ شهیدشان در مسیر خدمت به مردم گام بردارند.
شهیده ننه صحافی‌مقدم؛ مادری که راه خدمتش در وجود فرزندان ادامه دارد
زهرا کرانی، دختر شهیده ننه صحافی‌مقدم، نیز با اشاره به سابقه فعالیت حرفه‌ای مادرش گفت: مادرم در سال ۱۳۹۲ در رشته پرستاری پذیرفته شد و از سال ۱۳۹۷ به‌عنوان پرستار در بیمارستان امید مشغول به کار بود. پیش از آن نیز به‌عنوان کمک‌بهیار در مرکز طبی کودکان تهران خدمت می‌کرد.
وی افزود: مادرم شش دختر داشت و من فرزند دوم خانواده هستم. با افتخار راه او را ادامه داده‌ام و اکنون به‌عنوان پرستار بخش جراحی بیمارستان اکبر، از کودکان تحت عمل جراحی مراقبت می‌کنم. در طول سال‌های فعالیت حرفه‌ای‌ام در بخش‌های اورژانس، مراقبت‌های ویژه، جراحی و گوارش کودکان خدمت کرده‌ام.
کرانی با اشاره به ادامه مسیر خدمت در میان اعضای خانواده گفت: یکی از خواهرانم ماما است و در بیمارستان امام سجاد(ع) فعالیت می‌کند. دیگر خواهرانم نیز در حوزه‌های آموزشی، حقوقی و روان‌شناسی مشغول فعالیت یا تحصیل هستند.
تمدید داوطلبانه مأموریت در روزهای سخت کرونا
فرزند شهیده صحافی‌مقدم، مهربانی، صمیمیت و ارتباط گرم با بیماران را از ویژگی‌های برجسته مادرش برشمرد و گفت: مادرم بیماران را عضوی از خانواده خود می‌دانست و با تمام توان برای بهبودی آنان تلاش می‌کرد.
وی ادامه داد: زمانی که بیمارستان شریعتی برای تأمین نیروی پرستاری بخش‌های کرونایی اعلام نیاز کرد، مادرم به‌صورت داوطلبانه در این بخش‌ها حضور یافت. با وجود کوتاه بودن مدت مأموریت اولیه، هر دو هفته آن را تمدید می‌کرد. در همان زمان، یکی از دخترانش باردار بود و مادرم هم‌زمان به فکر مراقبت از او نیز بود.
کرانی با بیان اینکه مادرش هنگام خدمت به بیماران مبتلا به کووید ۱۹ دچار علائم تنفسی شدید شد، افزود: پس از انجام آزمایش، ابتلای او به کرونا تأیید شد و به بخش مراقبت‌های ویژه انتقال یافت. سرانجام در ۱۶ مهرماه سال ۱۳۹۹ به شهادت رسید.
وی با تأکید بر تعهد حرفه‌ای خود گفت: با تمام توان برای خدمت به مردم تلاش می‌کنم و نمی‌گذارم مشکلات و مسائل مالی، نگاهم به بیماران را تغییر دهد. این حرفه را با آگاهی از سختی‌هایش انتخاب کرده‌ام و همه بیماران را اعضای خانواده خود می‌دانم. همین توصیه را به پرستاران جوان و افرادی که تازه وارد این حرفه می‌شوند، دارم.
کرانی خاطرنشان کرد: نبودن مادر برای ما بسیار سخت است، اما راه پرافتخاری که او در سال‌های خدمت خود ترسیم کرد، به ما انگیزه می‌دهد تا این مسیر را ادامه دهیم.
شهید حسین عشقی؛ پرستاری که از خدمت به محرومان تا امدادرسانی به مجروحان جنگ پیشگام بود
مهسا حاج‌میرزاجان، همسر شهید حسین عشقی، نیز با گرامیداشت یاد شهدای پرستار گفت: همسرم ورودی سال ۱۳۸۴ دانشگاه علوم پزشکی نیشابور بود و در سال ۱۳۹۸ دوره طرح خود را در اورژانس بیمارستان شهید هاشمی‌نژاد آغاز کرد. هم‌زمان با شروع بحران کرونا نیز فعالیت حرفه‌ای خود را در بخش مراقبت‌های ویژه بیماران کووید ۱۹ این بیمارستان ادامه داد.
وی با اشاره به حضور شهید عشقی در اردوهای جهادی و امدادرسانی به آسیب‌دیدگان حوادث افزود: همسرم در حوادثی همچون زلزله کرمانشاه و سیل آق‌قلا به یاری هم‌وطنان شتافت و در اردوهای جهادی نیشابور نیز حضوری فعال و اثرگذار داشت.
حاج‌میرزاجان ادامه داد: شهید عشقی ارادت ویژه‌ای به حضرت علی(ع) داشت و در مناسبت‌های مختلف، غذای گرم و بسته‌های مواد غذایی را میان خانواده‌های محروم و بی‌سرپرست توزیع می‌کرد. این اقدام پس از شهادتش نیز متوقف نشد و دوستانش به یاد او این مسیر را ادامه دادند.
همسر شهید عشقی با اشاره به حضور مستمر او در خدمت‌رسانی به زائران پیاده اربعین حسینی گفت: همسرم سال‌ها به زائران پیاده اربعین خدمت می‌کرد و امسال که جای او خالی بود، دوستانش به نام و یادش این خدمت را ادامه دادند.
آخرین مأموریت؛ خدمت به مجروحان جنگ
وی با اشاره به حضور داوطلبانه همسرش در مأموریت خدمت‌رسانی به مجروحان جنگ رمضان اظهار کرد: شهید عشقی از نخستین پرستاران داوطلب اعزامی از مشهد به تهران بود و در محل استقرار خود به رزمندگان مجروح و مردم آسیب‌دیده از جنگ خدمت می‌کرد. او در همین مسیر به شهادت رسید و به‌عنوان نخستین و تنها پرستار شهید استان در این جنگ شناخته شد.
حاج‌میرزاجان با بیان اینکه حاصل ازدواج او با شهید عشقی پسری سه‌ساله به نام علی‌سان است، گفت: تلاش می‌کنم فرزندم را به‌گونه‌ای تربیت کنم که در آینده خدمتگزار مردم باشد. اگر او بخواهد راه پدرش را ادامه دهد، حتماً از انتخابش حمایت خواهم کرد.
وی حضرت زینب کبری(س) را الگوی پرستاران دانست و افزود: همسرم تلاش می‌کرد به‌گونه‌ای به بیماران خدمت کند که مورد رضایت این بانوی بزرگوار باشد. در واقع، بسیاری از پرستاران ما با وجود همه سختی‌ها و مشکلات، زینب‌وار در کنار بیماران می‌مانند و به آنان خدمت می‌کنند.
ضرورت حمایت بیشتر از خانواده‌های شهدای پرستار
همسر شهید عشقی با تأکید بر ضرورت توجه به شرایط کاری پرستاران گفت: از مسئولان درخواست دارم برای رفع مشکلات جامعه پرستاری توجه بیشتری داشته باشند تا پرستاران ناچار نباشند در دو یا سه شیفت متوالی کار کنند. همسرم نیز برای تأمین نیازهای خانواده، چند شیفت پشت سر هم کار می‌کرد.
وی افزود: اکنون که این عزیزان در میان ما نیستند، انتظار داریم مسئولان توجه ویژه‌ای به خانواده‌های شهدای پرستار، به‌خصوص خانواده‌هایی که سرپرست خود را از دست داده‌اند، داشته باشند تا همسران و فرزندان آنان در ادامه زندگی با مشکلات کمتری روبه‌رو شوند و بخشی از دشواری فقدان عزیزشان کاهش یابد.
حاج‌میرزاجان در پایان با اشاره به حضور پرستاران در عرصه‌های مختلف خدمت‌رسانی اظهار کرد: پرستاران در هر موقعیتی که مردم به حضورشان نیاز داشته‌اند، پای کار بوده‌اند؛ از بحران کرونا تا خدمت به مجروحان جنگ. امیدواریم با تداوم این روحیه ایثار و همدلی، مسیر خدمت به مردم و افتخارآفرینی برای کشورمان با قدرت ادامه یابد.
درج نظر