از تشخیص سرطان پستان تا پایان موفقیت‌آمیز درمان؛ روایت امید و صبوری بانوی روستایی در بیمارستان امید مشهد
مریم ایمانی، بانوی ۵۶ ساله اهل روستای رباط سمنگان تربت‌جام، پس از طی مراحل جراحی، هشت دوره شیمی‌درمانی، ۳۰ جلسه پرتودرمانی و پنج سال هورمون‌درمانی، در آخرین بررسی‌های پزشکی در مهرماه ۱۴۰۵ نتایج طبیعی آزمایش‌ها و تصویربرداری‌ها را دریافت کرد؛ روایتی از تشخیص به‌موقع، پیگیری منظم درمان، همراهی خانواده و امیدی که در روزهای دشوار بیماری چراغ راه او بود.
« به خدا گفتم خودت درد دادی، درمانش را هم خودت بده»؛ این جمله، روایتگر باور و امید مریم ایمانی در روزهایی است که با تشخیص سرطان پستان، یکی از دشوارترین فصل‌های زندگی‌اش آغاز شد؛ بانویی که با توکل، همراهی فرزندان و اعتماد به کادر درمان، مسیر طولانی درمان را پشت سر گذاشت و امروز با آرامش بیشتری در کنار خانواده و نوه‌هایش زندگی می‌کند.
مریم ایمانی، متولد ۱۳۴۸ و ساکن روستای رباط سمنگان از توابع تربت‌جام است. او سال‌ها پیش همسرش را از دست داده و به‌تنهایی مسئولیت زندگی و بزرگ کردن فرزندانش را بر عهده داشته است. روزهای پر از دلتنگی و فشار روحی، به‌ویژه دوری از فرزند، با اتفاقی نگران‌کننده همراه شد؛ زمانی که متوجه توده‌ای سفت در ناحیه زیر بغل خود شد؛ نشانه‌ای که آغاز مسیر تشخیص و درمان بیماری بود.
از غربالگری در روستا تا مواجهه با تشخیص سرطان پستان
نخستین فردی که به این موضوع توجه کرد، بهورز خانه بهداشت روستا بود. او پس از معاینه اولیه، مریم را به انجام فوری ماموگرافی توصیه کرد. بررسی‌ها انجام شد، اما اعلام نتیجه بیماری، اضطراب و نگرانی زیادی برای او و خانواده‌اش به همراه داشت.
مریم از آن روزها چنین یاد می‌کند: «تمام مسیر را گریه کردم. وقتی به خانه رسیدم، دل توی دلم نبود. به دخترانم زنگ زدم که فوراً بیایند. بچه‌ها در ابتدا باور نمی‌کردند و از سر دلداری می‌گفتند شاید اشتباه شده باشد، اما وقتی موضوع را بررسی کردند، مشخص شد ماجرا جدّی است. آن روزها بچه‌هایم خیلی ناراحت و نگران بودند، ولی من دلم را به خدا و امام رضا (ع) سپردم.»
آغاز درمان با جراحی و ارجاع به بیمارستان امید مشهد
نخستین مرحله درمان مریم ایمانی در ۱۷ اسفندماه سال ۱۳۹۸ با انجام جراحی در تربت‌جام توسط دکتر جعفری آغاز شد. پس از انجام عمل و ارسال نمونه‌ها برای بررسی پاتولوژی، با مشخص شدن نتایج و ضرورت درمان‌های تکمیلی، او برای ادامه روند درمان به بیمارستان تخصصی سرطان امید مشهد و تحت نظر دکتر علی عمادی معرفی شد.
مریم روزهای نخست حضور در بیمارستان امید را با یادآوری لحظات دشوار و در عین حال امیدبخش درمان این‌گونه روایت می‌کند: «وقتی برای درمان به مشهد آمدیم، دلم را قرص کردم. هر بار از خانه بیرون می‌آمدم می‌گفتم: خدایا به امید تو، خودت درد دادی، درمانش را هم خودت می‌رسانی. زیر سرم شیمی‌درمانی که می‌نشستم، دخترم از روی گوشی برایم سوره قرآن پخش می‌کرد و من همراهش زمزمه می‌کردم. ایمان داشتم که خدا و نگاه اهل بیت پشت و پناه ماست.»
روایت پزشک معالج از مسیر درمان؛ هشت دوره شیمی‌درمانی و ۳۰ جلسه پرتودرمانی
دکتر علی عمادی، متخصص رادیوانکولوژی و پزشک معالج مریم ایمانی، درباره روند تشخیص و درمان او توضیح می‌دهد: «خانم ایمانی اسفندماه سال ۱۳۹۸ و در ۵۰ سالگی، پس از انجام عمل جراحی توده پستان سمت راست، به کلینیک انکولوژی بیمارستان امید مراجعه کردند. در بررسی‌های تکمیلی مشخص شد تومور ایشان هورمون‌مثبت است، اما به دلیل درگیری لنف‌نودهای زیر بغل، ضرورت داشت تحت شیمی‌درمانی قرار گیرند. بر همین اساس، هشت دوره شیمی‌درمانی برای ایشان انجام شد و سپس تحت ۳۰ جلسه پرتودرمانی قرار گرفتند که این دوره در آبان‌ماه ۱۳۹۹ با موفقیت به پایان رسید.»
وی با اشاره به آغاز هورمون‌درمانی و پیگیری‌های منظم بیمار افزود: «پیش از اتمام پرتودرمانی، هورمون‌درمانی و درمان‌های حمایتی استخوان برای ایشان آغاز شد و بیمار هر سه ماه یک‌بار مورد بررسی قرار می‌گرفت. در تمام این مدت، نتایج ماموگرافی و سونوگرافی‌های دوره‌ای ایشان کاملاً طبیعی بود. از آنجا که دریافت حداقل پنج سال هورمون‌درمانی برای بیمار ضروری بود، ایشان این دوره را با نظم و تعهد کامل دارویی پشت سر گذاشتند و دوره پنج‌ساله درمان دارویی در مردادماه ۱۴۰۴ به اتمام رسید.»
دکتر عمادی ادامه داد: «از آن پس، مراجعات بیمار به سالی یک‌بار برای انجام تصویربرداری‌های استاندارد پستان و آزمایش‌های دوره‌ای کاهش یافت که در آخرین ویزیت در مهرماه ۱۴۰۵ نیز تمامی بررسی‌ها و آزمایش‌ها خوشبختانه کاملاً طبیعی گزارش شد.»
پزشک معالج مریم ایمانی، پیگیری منظم و پایبندی او به درمان را از نکات مهم این مسیر دانست و خاطرنشان کرد: خانم ایمانی بسیار پیگیر روند درمان و مصرف دقیق داروهایشان بودند. نکته بسیار مهم دیگر، پذیرش بیماری از سوی ایشان با روحیه‌ای پر از ایمان بود؛ با این باور قلبی که بیماری راه درمان دارد و خداوند درمان را نیز در مسیر قرار خواهد داد. همین امیدواری و توکل در کنار پیگیری دقیق، نقشی کلیدی در موفقیت درمان ایشان داشت.
همراهی فرزندان؛ پشتوانه‌ای در روزهای دشوار درمان
در تمام سال‌های درمان، سه دختر مریم و دامادهایش در کنار او بودند و با وجود مسئولیت‌های خانوادگی و داشتن فرزندان کوچک، برای همراهی مادر در مسیر رفت‌وآمد میان روستا و مشهد تلاش کردند.
مریم با قدردانی از همراهی فرزندانش می‌گوید: «همسرم سال‌ها پیش فوت کرده بود و بچه‌هایم یتیم بزرگ شده بودند، اما در روزهای بیماری‌ام برایم سنگ تمام گذاشتند. هفته اول بعد از هر نوبت شیمی‌درمانی که حالم بد بود و دوست داشتم گوشه‌ای استراحت کنم، دخترهایم به خانه می‌آمدند، دورم حلقه می‌زدند، روحیه می‌دادند و لبخند را به لبم می‌آوردند تا یک لحظه هم به غم و غصه فکر نکنم.»
او همچنین از رفتار صمیمانه و مهربانی پزشکان، پرستاران و کارکنان بخش شیمی‌درمانی بیمارستان امید یاد می‌کند و می‌گوید برخورد محبت‌آمیز و کلام آرامش‌بخش آنان، تحمل دشواری‌های درمان را برای او و خانواده‌اش آسان‌تر می‌کرد.
پایان دوره دارویی و تداوم پیگیری‌های پزشکی
پس از پایان موفقیت‌آمیز مراحل درمان، مریم وارد دوره پیگیری‌های منظم شد و سال‌ها بررسی‌های دوره‌ای خود را در بیمارستان امید دنبال کرد. با اتمام دوره پنج‌ساله هورمون‌درمانی در مردادماه ۱۴۰۴ و طبیعی بودن نتایج آخرین بررسی‌ها در مهرماه ۱۴۰۵، برنامه مراجعات او به سالی یک‌بار برای انجام تصویربرداری‌های استاندارد پستان و آزمایش‌های دوره‌ای تغییر یافت.
او لحظه شنیدن نتیجه آخرین بررسی‌ها را چنین توصیف می‌کند: «وقتی آقای دکتر پرونده را دید و گفت آزمایش‌ها و بررسی‌ها عالی است و داروها را قطع کرد، حس کردم بار بزرگی از روی دوشم برداشته شد. گفتند همه‌چیز سالم است و فقط سالی یک بار برای چکاپ عادی مراجعه کنم. هزاران مرتبه خدا را شکر کردم و از لطف آقا علی بن موسی الرضا (ع) ممنونم که دست ما را گرفت.»
نگاهی تازه به زندگی و پیامی برای بانوان در مسیر درمان
مریم ایمانی می‌گوید تجربه بیماری باعث شده است بیش از گذشته قدر سلامتی و لحظات زندگی را بداند و نگرانی درباره مسائل کم‌اهمیت را کنار بگذارد. او امروز روزهایش را در کنار فرزندان و نوه‌هایش سپری می‌کند و تلاش دارد با بیان تجربه خود، به زنانی که تازه با تشخیص بیماری روبه‌رو شده‌اند امید بدهد.
او می‌گوید: «وقتی در روستا کسانی که تازه متوجه بیماری‌شان شده‌اند نزدم می‌آیند و با نگرانی از حال‌وروزم می‌پرسند، با لبخند می‌گویم: خدا را شکر هیچ دردی ندارم و حالم خوب است. به همه می‌گویم روحیه‌تان را نبازید و دلتان ضعیف نباشد.»
پیام او به بانوانی که در آغاز مسیر درمان قرار دارند نیز از دل همین تجربه برمی‌آید: «هرگز ناامید نشوید. بیماری هرچقدر هم سخت به نظر برسد، با توکل به خدا و اعتماد به کادر درمان پشت سر گذاشته می‌شود. خودتان را نبازید، از هیچ درمانی نترسید و قلبتان را به نور قرآن و امید روشن نگه دارید؛ روزهای سخت حتماً به پایان می‌رسند و سلامتی دوباره برمی‌گردد.»
روایت مریم ایمانی، در کنار اهمیت غربالگری و مراجعه به‌موقع برای بررسی نشانه‌های مشکوک، یادآور نقش تعیین‌کننده پیگیری منظم درمان، پایبندی به توصیه‌های پزشکی و حمایت خانواده در مسیر مقابله با سرطان است؛ مسیری که می‌تواند با تشخیص و درمان مناسب، به روزهایی امیدوارکننده‌تر ختم شود.
درج نظر