پایگاه خبری وبدا

فوق‌تخصص غدد درون‌ریز و متابولیسم کودکان و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد با اشاره به اینکه اوریون یکی از بیماری‌های ویروسی و واگیردار دوران کودکی است، گفت: این بیماری بیشتر کودکان بالای دو سال را مبتلا می‌کند و اگرچه اغلب سیر خفیفی دارد، اما در برخی موارد می‌تواند با عوارضی مانند مننژیت، التهاب بیضه، تخمدان یا لوزالمعده همراه شود.

دکتر پیمان اشراقی در گفت‌وگو با وب دا  اظهار کرد: اوریون یک بیماری ویروسی است که عامل آن ویروس اوریون بوده و تظاهر اصلی آن التهاب غدد بزاقی، به‌ویژه غده بناگوشی، است. با این حال، ویروس می‌تواند سایر اندام‌ها از جمله لوزالمعده، مغز، بیضه‌ها و تخمدان‌ها را نیز درگیر کند.

وی با بیان اینکه اوریون از بیماری‌های عفونی واگیردار دوران کودکی به شمار می‌رود، افزود: تب، سردرد، تورم غدد لنفاوی، آبریزش بینی و چشم و در ادامه تورم غدد بزاقی از مهم‌ترین علائم این بیماری هستند.

رئیس بخش غدد بیمارستان فوق‌تخصصی کودکان اکبر ادامه داد: دوره نهفتگی بیماری معمولاً بین ۱۴ تا ۲۱ روز است و ممکن است کودک یک تا دو روز پیش از بروز علائم اصلی، دچار بی‌حالی و کسالت عمومی شود. پس از آن، غدد بزاقی در ناحیه بناگوش و زیر فک متورم شده و این وضعیت معمولاً با تب همراه است.

دکتر اشراقی با اشاره به اینکه تورم غدد بزاقی می‌تواند بلع را برای کودک دشوار کند، گفت: کاهش ترشح بزاق در برخی بیماران موجب خشکی دهان می‌شود که در این شرایط، دریافت مایعات کافی اهمیت ویژه‌ای دارد.

وی درباره عوارض احتمالی بیماری نیز اظهار کرد: هرچند اوریون در اغلب موارد بیماری کم‌خطری است، اما در موارد نادر ممکن است با التهاب بیضه‌ها یا تخمدان‌ها همراه شود. همچنین اگر کودک قبل، حین یا پس از تورم غدد بزاقی دچار درد و سفتی گردن شود، احتمال بروز مننژیت ناشی از اوریون وجود دارد که نیازمند مراجعه فوری به پزشک است.

عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد درباره تشخیص بیماری گفت: یکی از یافته‌های آزمایشگاهی کمک‌کننده در تشخیص اوریون، افزایش آنزیم آلفاآمیلاز نوع S است که در اثر درگیری غدد بزاقی مشاهده می‌شود.

دکتر اشراقی با بیان اینکه درمان اختصاصی برای اوریون وجود ندارد، افزود: درمان این بیماری بر پایه مراقبت‌های حمایتی انجام می‌شود و شامل کنترل تب، استراحت، مصرف مایعات فراوان، رژیم غذایی مناسب، استفاده از شیر و غذاهای نرم، بهره‌گیری از نی در صورت خشکی دهان برای تسهیل دریافت مایعات، استفاده از کمپرس گرم روی ناحیه متورم و مصرف داروهای تجویزشده توسط پزشک است.

وی در پایان تأکید کرد: مراجعه به‌موقع به پزشک، توجه به علائم هشداردهنده و مراقبت صحیح از کودک، نقش مهمی در پیشگیری از بروز عوارض احتمالی این بیماری دارد.