پایگاه خبری وبدا

یک کارمند بازنشسته دانشگاه علوم پزشکی مشهد معتقد است مسئولیت‌پذیری واقعی فراتر از انجام وظایف اداری است و نیروی متعهد، حتی زمانی که کاری در شرح وظایف مستقیم او نیست، برای حل مشکل مجموعه پیش‌قدم می‌شود؛ چرا که مهم‌ترین دستاورد سال‌های خدمت، نه عنوان و تقدیرنامه، بلکه وجدان آسوده و اطمینان از انجام درست وظیفه است.

احمد واحدی، کارمند بازنشسته دانشگاه علوم پزشکی مشهد، در گفت‌وگو با وب‌دا، با اشاره به تجربه سال‌ها فعالیت در محیط دانشگاه اظهار کرد: یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های میان انجام وظیفه و مسئولیت‌پذیری این است که انسان تنها به اندازه‌ای که از او خواسته شده کار نکند؛ گاهی شرایطی پیش می‌آید که انجام کاری مستقیماً در شرح وظایف فرد نیست، اما اگر کسی برای انجام آن پیش‌قدم نشود، روند کار مجموعه دچار مشکل خواهد شد.

وی افزود: در چنین شرایطی هیچ‌گاه منتظر نبوده‌ام کسی از من بخواهد کاری را انجام دهم؛ اگر می‌دیدم کاری بر زمین مانده و از عهده من برمی‌آید، تلاش می‌کردم آن را انجام دهم. برایم مهم نبود در پایان کسی بداند چه کسی آن کار را انجام داده است؛ مهم این بود که کار مجموعه به سرانجام برسد.

واحدی با تأکید بر اینکه تشویق و قدردانی ارزشمند است، اما نباید انگیزه اصلی برای کار کردن باشد، ادامه داد: اگر قرار باشد فقط زمانی کاری را انجام دهیم که قرار است دیده شویم یا از ما تشکر کنند، بسیاری از کارها بر زمین می‌ماند. عملکرد خوب باید از احساس مسئولیت و تعهد فرد نسبت به کاری که بر عهده گرفته است سرچشمه بگیرد.

تخصص بدون تعهد کافی نیست

این کارمند بازنشسته دانشگاه علوم پزشکی مشهد با اشاره به سال‌ها تجربه همکاری با نیروهای مختلف، گفت: در طول سال‌های خدمت فرصت داشتم با نسل‌های مختلف کارکنان همکاری کنم و امروز نیز وقتی همکاران جوان برای مشورت مراجعه می‌کنند، تلاش می‌کنم علاوه بر مسائل کاری، اهمیت اخلاق حرفه‌ای و مسئولیت‌پذیری را به آنان یادآوری کنم.

وی افزود: ممکن است فردی از نظر فنی بسیار توانمند باشد، اما اگر مسئولیت‌پذیری لازم را نداشته باشد، نمی‌تواند آن‌طور که باید به مجموعه کمک کند. یک نیروی حرفه‌ای باید نسبت به کاری که انجام می‌دهد احساس تعلق داشته باشد و برای انجام درست آن تلاش کند.

واحدی خاطرنشان کرد: نیروهای جوان باید از همان نخستین روزهای کاری بدانند هر کاری که به آنان سپرده می‌شود، بخشی از اعتبار حرفه‌ای آنهاست؛ نباید تصور کنیم کاری کوچک است یا کسی آن را نمی‌بیند، چرا که همین کارهای به ظاهر کوچک، شخصیت کاری انسان را شکل می‌دهد.

احترام متقابل، پایه فرهنگ سازمانی

وی احترام متقابل را یکی دیگر از اصول مهم در محیط کار دانست و گفت: جایگاه اداری نباید موجب شود انسان دیگران را نادیده بگیرد. در دانشگاه، افراد با مسئولیت‌ها و جایگاه‌های مختلف، از استاد و مدیر گرفته تا نیروهای خدماتی و فنی، در کنار یکدیگر فعالیت می‌کنند و همه برای پیشبرد اهداف مجموعه به یکدیگر نیاز دارند.

این کارمند بازنشسته دانشگاه علوم پزشکی مشهد تصریح کرد: هیچ کاری در دانشگاه به تنهایی انجام نمی‌شود و اگر فردی وظیفه خود را به درستی انجام ندهد، این موضوع بر عملکرد بخش‌های دیگر نیز تأثیر می‌گذارد. بنابراین احترام به همه کارکنان، فارغ از عنوان و جایگاه اداری، لطف به دیگران نیست، بلکه بخشی از فرهنگ حرفه‌ای و سازمانی است.

امانتداری؛ بخشی از درست کار کردن

واحدی با اشاره به ضرورت حفظ محرمانگی و امانتداری در محیط‌های اداری اظهار کرد: در سال‌های فعالیت در بخش‌های مختلف، با مسائل و اطلاعات متنوعی مواجه بوده‌ام و به اعتقاد من یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های یک نیروی قابل اعتماد، امانتداری است.

وی افزود: حفظ حرمت افراد و صیانت از اطلاعاتی که در اختیار انسان قرار می‌گیرد، بخشی از درست کار کردن است؛ حتی اگر برای همه این موارد، دستورالعمل و آیین‌نامه مشخصی وجود نداشته باشد.

خاطراتی که از سال‌های خدمت باقی می‌مانند

این کارمند بازنشسته دانشگاه علوم پزشکی مشهد درباره شیرین‌ترین خاطرات دوران کاری خود گفت: وقتی به سال‌های خدمت فکر می‌کنم، بیشتر از موفقیت‌های اداری یا تقدیرنامه‌ها، به آدم‌ها و اتفاق‌هایی فکر می‌کنم که در مسیر کار با آنها مواجه شده‌ام؛ دانشجویی که با یک برخورد مناسب خاطره‌ای ماندگار پیدا کرده، همکاری که در شرایط دشوار به کمک نیاز داشته یا مجموعه‌ای که با همکاری چند نفر توانسته کاری را به سرانجام برساند.

وی ادامه داد: برای من کار صرفاً انجام یک وظیفه اداری نبوده است. گاهی یک راهنمایی ساده، پاسخ به‌موقع، تعمیر یک وسیله یا حتی برخورد محترمانه با یک مراجعه‌کننده می‌تواند نوعی خدمت باشد. شاید کاری که از نظر ما بسیار ساده است، برای فردی که برای حل مشکل خود مراجعه کرده، اهمیت زیادی داشته باشد.

واحدی افزود: یکی از دلایل علاقه‌مندی من به کار در دانشگاه همین ارتباط با افراد مختلف بود؛ محیطی که هر روز با انسان‌های متفاوت مواجه می‌شوی و می‌توانی نتیجه و تأثیر کاری را که انجام می‌دهی، در زندگی دیگران ببینی.

لذت خدمت، حتی پس از بازنشستگی

وی با بیان اینکه علاقه به کار و کمک به دیگران پس از بازنشستگی نیز در وجودش باقی مانده است، گفت: کار کردن و کمک کردن به انسان احساس خوبی می‌دهد. وقتی می‌بینی مشکلی حل شده و فردی به واسطه کاری که انجام داده‌ای آسوده شده است، خودت نیز احساس رضایت می‌کنی.

این کارمند بازنشسته دانشگاه علوم پزشکی مشهد ادامه داد: حتی پس از بازنشستگی، هر زمان فرصتی برای انجام یک کار فنی یا راهنمایی همکاران پیش آمده، تا جایی که توانسته‌ام کمک کرده‌ام؛ چرا که ارزش کار را نه در عنوان شغلی و میزان دیده شدن، بلکه در اثری می‌دانم که بر جای می‌گذارد.

آنچه از یک عمر خدمت باقی می‌ماند

واحدی در پایان با اشاره به مهم‌ترین دستاورد سال‌های خدمت خود خاطرنشان کرد: وقتی انسان پس از سال‌ها از مجموعه کاری خود جدا می‌شود، آنچه با خود می‌برد عنوان‌ها، سمت‌ها یا تعداد سال‌های خدمت نیست؛ بلکه خاطرات و وجدان خودش است.

وی افزود: اگر بدانی در هر جایگاهی که قرار گرفته‌ای، کوتاهی نکرده و وظیفه‌ات را درست انجام داده‌ای، آرامش خاطر خواهی داشت. مهم نیست کارت چقدر دیده می‌شود؛ مهم این است که روزی که از آنجا رفتی، بدانی کاری را که بر عهده‌ات بوده، درست انجام داده‌ای.

شاید همین نگاه، خلاصه‌ای از فلسفه سال‌های خدمت این کارمند بازنشسته باشد؛ خدمت واقعی همیشه با تشویق و دیده‌شدن معنا پیدا نمی‌کند؛ گاهی ارزشمندترین پاداش، همان وجدان آسوده‌ای است که پس از سال‌ها خدمت برای انسان باقی می‌ماند.