آموزش

از پیگیری فعالیت های فرهنگی - قرآنی؛ به موازات کار پزشکی تا خدمات داوطلبانه در مناطق محروم  

وب دا: سال 1357 در شهر مقدس مشهد و در خانواده ای که آموزه های قرآنی محور سبک زندگی در آن بود، متولد شد. هم پدر و هم مادر، بر آشناسازی فرزندان با فضای معنوی و انسان ساز قرآن اهتمام داشتند و علاوه بر رسیدگی به وضعیت تحصیلی بچه ها تلاش می کردند که حضور فرزندانشان در جلسات و محافل قرآنی نیز پررنگ باشد.

از دوره متوسطه که وارد دبیرستان نمونه دولتی آینده سازان شد، تقریباً عزم خود را برای ورود به یکی از مهمترین و البته پرچالش ترین رشته های دانشگاهی یعنی رشته پزشکی جزم کرده بود و به پشتوانه‌ی هوش بالا و تلاش ستودنی که در مسیر علمی خود داشت، نهایتاً در سال 1376 موفق شد یکی از کرسی های دانشگاه علوم پزشکی مشهد را در رشته پزشکی به خود اختصاص و مسیر پیشرفت تحصیلی را تا مقطع تخصص جراحی عمومی و فلوشیپ فوق تخصص جراحی لاپاراسکوپی( جراحی درون بین) ادامه دهد. حضور در مسابقات قرآنی دانشگاه و کسب رتبه های برتر در این فضا، اتفاق نیک دیگری بود که به موازات کامیابی های تحصیلی، در زندگی دانشجوی جوان رخ داد و شاید فعالیت مستمر در همین فضای معنوی را بتوان یکی از زمینه های مهم انگیزشی، برای ورود دکتر قاسم خلیلیان موحد، به عرصه خدمت داوطلبانه به بیماران در مناطق محروم دانست؛

 " من در خانواده ای مذهبی متولد شدم و از همان دوران طفولیت با همت پدر و مادرم در زمینه فعالیت های قرآنی به خصوص شرکت در جلسات قرآنی در مدارس و مسجد محل تلاش هایی داشتم. در زمینه تحصیلی هم، در دبیرستان نمونه دولتی آینده سازان تحصیل کردم و به لطف خداوند و راهنمایی معلمان بسیار خوبم در رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد پذیرفته شدم. بعد از اتمام دوران پزشکی، دوران مقدس سربازی را به عنوان پیام آور بهداشت در مناطق جنوبی کشور، از جمله استان سیستان و بلوچستان در شهرستان ایرانشهر، به عنوان پزشک مسئول درمانگاه و همچنین رئیس شبکه بهداشت شهرستان دلگان به مدت حدود دو سال، مشغول خدمت بودم و در ادامه چند سالی را برای طی دوره طرح در مناطق روستایی و همچنین، به عنوان پزشک هلال احمر شهرستان تربت حیدریه مشغول خدمت رسانی شدم .

بازگشت به مشهد و تحصیل در مقطع تخصص

دکتر خلیلیان موحد که تجربه خوبی از تحصیل در دانشگاه علوم پزشکی مشهد دارد، برای گذراندن دوره تخصص نیز همین دانشگاه را بر می گزیند و مجددا فصل تحصیل آغاز می شود: " پس از پذیرش در رشته جراحی عمومی دانشگاه علوم پزشکی مشهد که به لطف خداوند محقق شد، چهار سال در مرکز آموزشی، درمانی و پژوهشی قائم(عج) در خدمت اساتید بزرگوارم توفیق تلّمذ داشتم و بعد از آن دوره خدمت طرح را درشهرستان قائنات و زیرکوه به عنوان مسئول بخش گروه جراحی سپری و به مردم عزیزمان در خراسان جنوبی خدمت کردم.

گام تحصیلی بالاتر؛ فلوشیپ فوق تخصص جراحی درون بین (لاپاراسکوپی)

پشتکار بسیار خوب دکتر خلیلیان موحد در حوزه تحصیل، سبب می شود که برای گذراندن دوره فلوشیپ فوق تخصص جراحی درون بین (لاپاراسکوپی)، در دانشگاه علوم پزشکی مشهد نیز یکی از گزینه های انتخابی باشد: "  دوره فلوشیپ فوق تخصص جراحی درون بین (لاپاراسکوپی)، را هم در خدمت اساتید عزیزی همچون استاد جنگجو، استاد توسلی، استاد رجبی، استاد مداح ، استاد توسلی و استاد عبداللهی تلمذ کردم و در کنار سایر اساتید بخش جراحی بیمارستان قائم (عج) و امام رضا(ع) تجربیاتی ارزنده را بدست آوردم".

فعالیت های قرآنی و خدمات داوطلبانه؛ همگام با تلاش های علمی

دکتر خلیلیان موحد در تمام طول دوره تحصیل در دانشگاه، از فعالیت های قرآنی غافل نیست و فعالانه در رقابت های قرآنی که در سطح دانشگاه برگزار می شود حضور دارد: " در تمام سالهای تحصیل همچنان فعالیت های قرآنی را ادامه می دادم و در مسابقات دانشجویی موفق به کسب رتبه های اول و دوم استانی شدم. همچنین در فعالیت های فرهنگی و همچنین مواقعی که هلال احمر نیازمند نیروهای داوطلب بود، ادای وظیفه کردم. در فعالیت های جهادی بسیج بیمارستان قائم(عج)، هم در ایام خاصی که مربوط به، خدمت رسانی به مناطق محروم و دور افتاده استان بود، تا حد امکان حضور داشتم.

نقش مؤثر و انگیزه بخش اساتید در فضای دانشگاه

در ادامه گفتگو از دکتر خلیلیان موحد پیرامون فضای کار در حوزه های مختلف دانشگاه سوال می کنم که پاسخ می دهد: " اساتید گروه جراحی بیمارستان قائم (عج) و امام رضا(ع) و سایر اساتید گروه جراحی، ارتباط بسیار دلسوزانه و مهربانانه ای با دانشجویان دارند و علاوه بر آن نقش بسیار مؤثری در آموزش و انگیزه دانشجویان در رشته های فلوشیپی ، دستیاران تخصصی ، دانشجویان استاژر و اینترن ایفا می کنند و البته که دانشجویان این ارتباط مؤثر را باید در جلسات کلاس های درس و در جلسات مورنینگ مشاهده کنند. همچنین اساتید، با برخورد و منش متواضعانه ای با هدف آموزش بیشتر برای دانشجویان خدمت می کنند، که یکی از نکات عالی مثبتی که در دانشگاه علوم پزشکی مشهد نمود پیدا کرده است".

تدریس به روزترین روش های جراحی در دانشگاه

این استاد و پزشک باسابقه در عرصه‌ی جراحی، در خصوص تبحّر جراحان ایرانی و از جمله جراحان دانشگاه علوم پزشکی مشهد این چنین می گوید: " ما در تمام رشته های فوق تخصصی جراحی عمومی از جمله؛ جراحی قلب، جراحی توراکس(قفسه سینه)، جراحی عروق، جراحی اطفال، جراحی پلاستیک و تمام رشته های فلوشیپی مثل رشته های کولورکتال، لاپاراسکوپی، جراحی سرطان، سوختگی و پیوند کبد به لطف خدا وضعیت مطلوبی داریم و اکنون در تمام رشته های فوق تخصص و فلوشیپی دانشجو پذیرش می شوند که به نحو احسن به روزترین روش های جراحی دنیا آموزش را می بینند؛ به طوریکه در تمام این زمینه ها در سطح کشور و در سطح دنیا حرف برای گفتن داریم و بسیاری از اعمال جراحی که تنها توسط چند مرکز محدود در دنیا انجام می شود به لطف خدا، در مشهد قابل انجام است و مردم عزیز حتی از اقصی نقاط دوردست کشور از جمله خوزستان،کرمانشاه، سیستان و بلوچستان... برای انجام این اعمال جراحی به مشهد مراجعه می کنند.

 برخی اعمال جراحی به گونه ای است، که از کشورهای جنوبی خلیج فارس و همسایه های شمالی و... هم به مشهد مراجعه می کنند که این اتفاق خوب، جزء دستاوردهای انقلاب شکوهمند اسلامی به شمار می رود و در جوانان ما این خود باوری و اعتماد را ایجاد کرده اند، که درتمام زمینه ها علاوه بر حوزه های هسته ای و نظامی که رشد بی نظیری داشتیم، به لطف خدا در حوزه جراحی عمومی دانشگاه مشهد به خود باوری و خودکفایی دست یافته و این جز با رفتار دلسوزانه و تجربه بسیار عظیمی از اساتید ما که در دوران دفاع مقدس به آن دست یافته اند، حاصل نمی شود و ارتباط با اساتید جوانی که دست پرورده این اساتید بزرگوار ما هستند و استفاده از خلاقیت و رفتارهای بسیار صمیمانه و دلسوزانه ای که بین اساتید پیشکسوت با اساتید جوان وجود دارد و همچنین این برخورد با دانشجویان همچنان ادامه دارد؛ کما اینکه خود ما از این رفتارهای بسیار صمیمانه و آموزش های عالی برخوردار بودیم و شکر خدا تحت راهنمایی های این اساتید در حال رشد هستیم".

حوزه های آموزش، درمان و پژوهش؛ در یک راستای اهمیت

دکتر خلیلیان موحد در خصوص اهمیت و اولویت حوزه های سه گانه (آموزش، درمان و پژوهش) دانشگاه نیز معتقد است: " یکی از نکات بسیار مهمی، که در حوزه آموزش پزشکان جوان جزء دغدغه اساتید به شمار می رود، بحث آموزش، پژوهش و درمان است که به لطف خدا با تجربه ای که اساتید ما دارند سعی شده در بخش جراحی دانشگاه علوم پزشکی مشهد توجه به آموزش و پژوهش و درمان در راستا و به موازات یکدیگر توجه شود؛ درمان از این جهت که خدمت به مردم جزء اولویت های ما است، آموزش جهت پرورش دانشجویان و پزشکان جوانی که انشااله بتوانند، علاوه بر خدمت بر مردم زمینه رشد و پیشرفت در رشته های مختلف را کسب کنند و پژوهش که جزء لاینفک هر مرکز آموزشی به شمار می رود و انشاالله بتوانیم در ابتدا، دستاوردهای جدیدی را کسب کنیم و همان طورکه مقام عظمای ولایت فرمودند، جوانان ما از استعدادهای بی نظیری برخوردار هستند و این استعدادها انشاالله با پژوهش هایی که در این راستا انجام می شود به منصه ظهور خواهد رسید و بیش از پیش ارتقاء و افزایش درجه علمی را شاهد خواهیم بود".

چالش های رشته پزشکی؛ فرصت یا مانع؟

دکتر خلیلیان موحد در بخش دیگری از صحبت های خود به چالش های رشته پزشکی و بویژه رشته جراحی اشاره و بیان می کند: " رشته های جراحی با توجه به کشیک هایی که دارد، اغلب سنگین به نظر می رسد، ولی واقعیت آن است که این کشیک ها باعث پرورش و آماده سازی پزشکان عزیز می شود و در شرایط بحرانی و سخت می توانند از حداکثر توانایی های خود به بهترین نحو ممکن استفاده کنند. در واقع این کشیک ها جنبه آماده سازی، آموزش و پرورش دارد. در مسائل اقتصادی نیز همان طور که تاکنون مسئولین دانشگاه دلسوزانه به آن توجه داشتند، همین روند باید ادامه یابد و خوشبختانه در حال حاضر شرایط مطلوبی را برای دانشجویان رشته پزشکی و دستیاران تخصصی و فوق تخصصی فراهم آورده اند و در جهت رفع مشکلات با کمال دلسوزی تلاش می کنند".

قدردان حمایت های خانواده ام/ فعالیت های قرآنی در اولویت اوقات فراغت

دکتر خلیلیان موحد در رابطه با نقش خانواده در پیشرفت تحصیلی و شغلی خود نیز معتقد است: " در تمام رشته های تحصیلی، خانواده نقش اصلی را ایفا می کنند و پدر و مادر و همسر با تلاش ها و پشتیبانی روحی، روانی و اقتصادی کمک بسیار بزرگی می کنند و بنده هم از این قاعده مستثنی نیستم. پدر و مادرم، در این زمینه برای من خیلی تلاش کردند و قدردان همسرم و فرزندانم هستم، که در این مسیر همراه من بودند و از خداوند منان مسئلت دارم، که انشاالله این توفیق را نصیب من گرداند، که بیش از پیش درخدمت مردم عزیز کشور و سرزمینم باشم".

این استاد دانشگاه فعالیت در زمینه های قرآنی را مهمترین کار در اوقات فراغت می داند و اظهار می کند: " با توجه به اینکه از دوران طفولیت بیشتر در زمینه فعالیت های قرآنی از جمله قرائت وتفسیر قرآن فعالیت داشتم، در زمان اوقات فراغت نیز، علاوه بر انجام فعالیت های ورزشی در زمینه های قرآنی و فرهنگی نیز فعالیت دارم".

همزمانی آغاز مسیر تحصیل با روزهای پر التهاب منتهی به انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی و حوادث تلخ و شیرین آن روزها از او شخصیتی ساخت با هویت اصیل، مسئولیت پذیر، مقاوم، وطن پرست و عاشق خدمت به محرومین که در اوج جوانی و همزمان با تحصیل در دوره کارشناسی ارشد، حاضر شد ۶ سال در یکی از مناطق محروم استان خدمت کند. بعد از آن نیز همزمان با جهاد همسری و مادری با توجه به علاقه‌اش نسبت به تدریس، با ادامه تحصیل در مقطع دکترا، خدمت در حرفه مامایی را در قامت استادیار علوم پزشکی مشهد تداوم بخشید و اکنون با کوله باری از 28 سال تجربه خدمت در تمام سطوح خدمات از مرکز بهداشتی درمانی روستایی، مرکز بهداشت شهری، بیمارستان شهرستان و ... تا دانشگاه مرکز استان از سر دغدغه خدمت به جامعه بانوان و با هدف احیا و ترویج فرهنگ زایمان طبیعی، در حال طراحی برنامه مرکز زایمان مامامحور می باشد. آنچه در ادامه می خوانید شرحی مختصر از روند زندگی و خدمات ارزشمند محبوبه فیروزی، دکتری مامایی و بهداشت باروری می باشد.

موثر بودن برایم جذاب بود

در مدرسه همیشه جز برترین‌ها بود و به تحصیل در رشته‌های پزشکی علاقه داشت و تصویر خوشایندی که از حرفه مامایی در ذهن او شکل گرفته بود، سرآغازی شد برای شروع با عشق و علاقه به تحصیل در رشته مامایی: "یادم هست که از دوران دبستان، همیشه مادرم با حس خیلی خوبی از تولد من و برادرم در منزل توسط مامای خصوصی صحبت می‌کرد و این سبب شد در ذهنم تصویر خوبی از این حرفه شکل بگیرد از طرفی خدمت به دردمندان و در یک کلام موثر بودن برایم جذاب بود بنابراین وقتی در رشته مامایی پذیرفته شدم با انگیزه و شوق تحصیل کردم و این حس تا این زمان در من باقیست".

کار، تحصیل، تدریس

از آنجا که هم به مامایی و هم تدریس علاقه داشت از همان ابتدا برای تدریس رشته مامایی هدف گذاری کرده و بلافاصله بعد از اخذ لیسانس وارد مقطع فوق لیسانس شد و در سال 75 در حالی که دانشجوی مقطع ارشد بود خدمت در منطقه محروم در تسهیلات زایمانی ریوش از شهرستان کاشمر را آغاز کرد. " تسهیلات زایمانی ریوش بیش از 30 کیلومتر در جاده ای کوهستانی از شهرستان کاشمر فاصله داره و در آن زمان، عبور و مرور اشرار گاها منطقه رو ناامن می کرد. خاطرم هست که اعزام زائو با آمبولانس و در دل شب برای من که دختر جوانی بودم و تازه از خانواده جدا شده بودم، استرس انتقال زائو پرخطر را دو چندان می کرد. اما چون کار و رشته ام رو دوست داشتم چیزی از سختی ها به خانواده نمی گفتم. همزمان و در کنار کار و تحصیل، در دانشگاه آزاد کاشمر نیز تدریس می کردم تا زمان را برای کسب تجربه معلمی از دست نداده باشم. بهترین خاطرات حرفه ای را از خدمت اغنا کننده در آن شش سال دارم. مردمی که واقعا نیاز داشتند، دوست نداشتند برای زایمان، زابراه شهرستان شوند. برای خودم هم این استقلال حرفه ای مطلوب بود، چون تسهیلات زایمانی استاندارد انجام زایمان کم خطر و طبیعی با مسئولیت ماما را دارد".

ادامه تحصیل در مقطع دکترا

"زمانی که برای اولین بار در سال 85 آزمون دکترا در رشته مامایی برگزار شد فرزند اولم بیست روزه بود و من چون نمی خواستم فاصله بین فرزندان زیاد باشد به همین دلیل سال ۹۲ در حالی که فرزند دومم ۳ ساله بود وارد مقطع دکترا شدم در عین حال به عنوان مادر همیشه الویتم با بچه ها بود و همین موجب شد زمان تحصیلم طولانی تر شود".

 هویت حرفه‌ای در چهارچوب استقلال حرفه‌ای به دست می‌آید / اصلاً فرسودگی شغلی را حس نمی‌کنم

دکتر فیروزی که در راستای علاقه به تدریس و معلمی از سال ۸۳ محل خدمتش را از معاونت بهداشت به معاونت آموزش تغییر داده است درباره سه دهه تجربه تحصیل و تدریس کاربردی خود می‌گوید:" قبل از خدمت در منطقه محروم، در سال ۷۵ که ترم دوم کارشناسی ارشد بودم برای تدریس کارآموزی به دانشجویان به عنوان مربی با واحد شبانه دانشگاه، دعوت به همکاری شدم و همزمان با تحصیل برای این که تجربه بالینی کسب کنم در بیمارستان امام رضا نیز کار دانشجویی گرفته بودم چرا که معتقدم معلم باید در کنار دانش تئوری از تجربه بالینی هم برخوردار باشد. بعد از آن هم خدمت در تسهیلات زایمانی با همه چالش‌هایش تجربیات نابی در زمینه تدریس برایم داشت که حتی شنیدن آنها برای دانشجویان جذاب و آموزنده است. و البته همه ی اینها در سایه علاقه محقق می شود و یکی از وظایف مهم استاد ایجاد علاقه، انگیزه و امیدآفرینی در دانشجو نسبت به حرفه ای که برگزیده است می باشد".

مراکز تسهیلات زایمانی، الگوی مراکز زایمان مامامحور

 از نگاه این مامای موفق، مامایی حرفه خاصی است که باید ویژگی های شاغلین این حرفه را در شکل سنتی آن یعنی قابله های قدیمی نگاه کرد." آنها خانم هایی بودند صبور، آرام، مومن، متعهد، خوش اخلاق با سازگاری بالا و مورد قبول جامعه و در سایه چنین ویژگی هایی، زایمان علیرغم درد و سختی، اما در فضای اعتماد و اطمینان پیش می رفت، چیزی که در حال حاضر باید بر احیای آن تاکید شود".

در این راستا، این استادیار با تجربه، طراحی برنامه مرکز زایمان را به عنوان پایان نامه دکتری یکی از دانشجویان خود در دست دارد و معتقد است که" از موثرترین راهکارهای احیای فرهنگ زایمان طبیعی و ترویج آن، ایجاد مراکز زایمان مادران کم خطر با محوریت ماما می باشد. در این مراکز، خدمات زایمانی با فلسفه زن محور و البته به مادران کم خطر ارائه می شود. مراقبت زن محور راهبرد حیاتی در حفظ طبیعی بودن روند زایمان، کاهش مداخلات غیرضروری و مشارکت زنان در برنامه مراقبت و زایمان خودشان است  به اعتقاد بنده، یک راه موثر رسیدن به آمار قابل قبول سزارین، رضایتمندی مادران از فرآیند زایمان، خوشایندسازی تجربه زایمان و کاهش هزینه های عوارض زایمان های غیر طبیعی، ایجاد این مراکز است و من امیدوارم دانشگاه علوم پزشکی مشهد در این مسیر پیشگام باشد. بویژه که جریاناتی در جامعه بویژه در شهرهای مذهبی در حال وقوع است که در آینده ای نه چندان دور ممکن است سیستم بهداشت و درمان و سلامت مادران را با چالش های جدیدی مواجه کند.

 متاسفانه بیش از 20 سال است که از ابلاغ دستورالعمل زایمان فیزیولوژیک توسط وزارت بهداشت و صرف هزینه های هنگفت برای اجرای آن می گذرد اما آمار سزارین همچنان بالا می رود ،در حالی که ایجاد چنین مراکزی، در تسهیل دسترسی مادران کم خطر به خدمات با کیفیت بهتر و هزینه پایین تر را فراهم نموده و همچنین بسیاری از چالش های حوزه آموزش دانشجویان مامایی و حتی مهارت آموزی زایمان طبیعی برای دستیاران تخصصی رشته زنان را نیز مرتفع خواهد نمود.

افتخارات پژوهشی و آموزشی

استادیار دانشگاه علوم پزشکی مشهد که پایان نامه دکترای خودش نیز با هدف ارتقاء زایمان طبیعی پس از سزارین با رویکرد اقدام پژوهی بوده است، سال‌هاست که در حوزه زایمان طبیعی و نیز زایمان طبیعی بعد از سزارین و ترویج آن مشغول تدریس، تحقیق و پژوهش می‌باشد و حاصل این تحقیقات تاکنون حدود 40 مقاله و چهار جلد کتاب در حیطه تخصصی مامایی و کسب چندین مورد تقدیرنامه با عنوان مامای نمونه در سطح کشور، دانشگاه و شهرستان و عضو برتر هیئت علمی آموزشی و... بوده است. وی که خدمت به جامعه مامایی و توانمندسازی ماماها را بخشی از وظایف حرفه ای اش می داند و سال هاست که مخلصانه بر آن اهتمام دارد، امیدوار است با بهره گیری از توانمندی و ظرفیت های بالقوه حرفه مامایی و تقویت فرهنگ کار تیمی با سایر رشته های مرتبط و البته حمایت مدیران مربوطه در سطوح مختلف، تلاش در جهت بهبود شاخص های سلامت مادران بیش از پیش تحقق یابد.

عضو هیأت علمی آموزشی ، باید به لحاظ دانش پزشکی و تجربه به عنوان یک مرجع محسوب شود

دکتر حمید عربی، متولد 1367 در شهر مشهد و عضو هیأت علمی (استادیار) دانشگاه علوم پزشکی مشهد در گروه ارتوپدی، از جمله چهره های فعّال در حوزه های مختلف آموزشی، درمانی و پژوهشی دانشگاه است که پس از سال ها تلاش علمی و اخذ رتبه دوم بورد تخصصی کشور در سال 1398، فعالیت خود را به عنوان عضو هیأت علمی ضریب کا در فضای دانشگاه علوم پزشکی مشهد آغاز و هم اکنون به عنوان عضو هیأت علمی پیمانی در حال ادامه این همکاری است. پایگاه خبری وبدا در راستای انجام مصاحبه و آشنایی هر چه بیشتر با اساتید هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، گفتگویی با این استاد جوان داشته که شرح آن را در ادامه می خوانید:  

وب دا: ضمن سپاس از حضور شما در این گفتگو، بفرمایید فرایند تحصیل در مدرسه را از چه سالی آغاز و دوران تحصیلات عالیه را در کدام دانشگاه سپری کردید؟

 من دوران تحصیل در مدرسه را در مدارس سمپاد گذراندم و سال 1385 با رتبه153 مشهد، در اولین انتخابم که رشته پزشکی بود پذیرفته شدم و هفت سال پزشکی عمومی را در دانشگاه علوم پزشکی مشهد سپری کردم، سپس به صورت مستقیم (استریت) در امتحان دستیاری شرکت کردم و با رتبه 122 وارد تخصص ارتوپدی دانشگاه علوم پزشکی تهران شدم.

چهار سال دوره رزیدنتی را در آن دانشگاه  سپری کردم و با توجه به اینکه رتبه دوم بُرد ارتوپد کشوری را کسب کرده بودم شرایطی برایم ایجاد شد که دوران سربازی و طرحم را به عنوان هیأت علمی در دانشگاه های مادر، بگذرانم و با توجه به علاقه خودم به زادگاه و  دانشگاه علوم پزشکی مشهد، این دانشگاه را برای سپری کردن دوره طرح و سربازی انتخاب کردم و در اواسط سال جاری بعد از شرکت در فراخوان دانشگاه علوم پزشکی مشهد به عنوان عضو هیأت علمی پیمانی پذیرش شدم و از ردیف طرح و ضریب کا به ردیف هیأت علمی پیمانی ارتقاء یافتم. ضمن اینکه چندین ماه است فرآیند فلوشیپ فوق تخصصی جراحی مفصل هیپ مفصل ران و لگن را در دانشگاه علوم پزشکی تهران شروع کردم و انشاالله از اول سال تحصیلی آینده دوره تحصیل فوق تخصصم را در این دانشگاه شروع می کنم.

وب دا: آغاز فعالیت شغلی شما از چه سالی، در کجا و با چه مسئولیت‌هایی بوده و آیا در حوزه‌هایی که فعالیت داشته‌اید دستاوردهایی که در قالب کسب مقام/ رتبه باشد هم شده اید؟

من به محض اینکه دوران تحصیلم به اتمام رسید به عنوان هیأت علمی آموزشی در دانشگاه علوم پزشکی مشهد شاغل شدم و در این مدت پزشک معتمد اداره کل بهزیستی و پزشکی قانونی استان بودم و در کمیسیون های ارتوپدی و ارزیابی پزشکی قانونی و توانبخشی به عنوان پزشک معتمد ارتوپد استان شرکت می کردم. در منصب های داخل دانشگاه نیز مسئول آموزش استاژرها در بیمارستان امداد هستم و این افتخار را داشتم که درچند سال فعالیتم در این سمت طبق ارزشیابی و نظرسنجی که از دانشجویان و فراگیران استاژر اینترن و رزیدنت انجام شد در بین اعضای هیأت علمی نفر دوم در گروه باشم و بیشترین امتیاز را درحوزه آموزش در بین اساتید و اعضای هیأت علمی کسب کرده ام .

وب دا: با توجه به تجربه‌ای که در فضای شغلی خود در دانشگاه داشته‌اید تصور می‌کنید چه اقدامات و برنامه‌هایی می‌تواند به هرچه بهتر شدن این فضا کمک کند؟

من فکر می کنم که بهتر شدن فضا یک مقداری وابسته به اعضای هیأت علمی درمانی، آموزشی وجراحی بالینی است و به ویژه ما که رشته های جراحی کار می کنیم. قسمتی نیز مربوط به مسئولین و مدیران است و با توجه به اینکه رشته من جراحی ارتوپدی است و در اتاق عمل و بالین بسیاری از آموزش ها ارائه می شود؛ معتقدم در تهیه خوراک این آموزش ها باید تا حدودی مسئولین و سیاست گذاران سلامت کشور و استان مدیریت بهتری داشته باشند. به عنوان مثال با توجه به تعدد مراکز تروما در سطح شهر مشهد ، بیمارانی که به مجموعه‌ی ما در طی چند سال گذشته ارجاع داده می شوند، بیماران بسیار پیچیده و مشکلی هستند و انتظار ما این است که علاوه براین دست از بیماران برای آموزش بهتر فراگیران و رزیدنت ها در مرکز درمانی خود یک تقسیم بندی مناسبتری اتفاق بیافتد و طوری باشد که همچون سنوات گذشته همکاران رزیدنت ها بتوانند با آموزش های گام به گام وارد آموزش های پیچیده تر شوند .

 درکنار آن هر چند رسالت بیمارستان ما و گروه ما آموزشی است، اما حجم بسیاری از وقت و انرژی من و همکاران رزیدنت ما صرف اقدامات درمانی می شود که خیلی جنبه آموزشی ندارد و اغلب جراحت ها و آسیب های جزیی است که می تواند در سطح سایر مراکز درمانی انجام و ممکن است بعد از چند هفته یا چند ماه خیلی بار آموزشی برای همکاران نداشته باشد.

 این قسمت فرآیندی است که شاید نیاز به بررسی دقیق داشته باشد تا هم در سیستم درمان اختلال و مشکلی ایجاد نشود و هم زمان و هزینه و تجربه اساتید و همکارانی که مشغول به خدمت هستند بهتر به رزیدنت و دانشجویان و فراگیران انتقال یابد. این موارد تخصصی بود و اما بخشی هم موارد غیرتخصصی است که در مواردی بار هزینه های مالی هم برای سیستم ندارد و در عین حال میتواند در ایجاد انگیزه و نشاط در اعضای هیأت علمی و فراگیران مؤثر باشد. از جمله اینکه توجه به نیروی انسانی در فضای دانشگاه افزایش یابد .

وب دا: با توجه به فعالیت دانشگاه در سه حوزه آموزش، درمان و پژوهش حفظ ارتباط این سه حوزه از نگاه شما تا چه حد اهمیت دارد و اساسا آیا می‌توان این سه حوزه را اولویت بندی کرد ؟

به عنوان یک عضو هیأت علمی آموزشی در یک دانشگاه مادر اگر بخواهم صحبت کنم شاید ایده آل ما این باشد که آموزش و درکنار آن پژوهش بر درمان در دانشگاه اولویت داشته باشد. البته دو مساله اینجا مطرح است ؛ براساس قوانین بالادستی که وجود دارد دانشگاه علوم پزشکی مرجع اصلی درمان در استان است و این موضوع بر هیچ کسی پوشیده نیست و از طرفی دیگر بخش اعظمی از درآمد اعضای هیأت علمی بالینی هم وابسته به فعالیت های بالینی درمانی آنها است یعنی اگر من به همان میزانی که در حوزه های آموزش و پژوهش وقت می گذارم برای حوزه درمان هم زمان صرف کنم قطعاً از نظر درآمد با مشکل روبرو خواهم شد.

به همین دلیل چنانچه ما بخواهیم آموزش و پژوهش در دانشگاه اولویت بر درمان داشته باشد باید به ناچار از نظر مالی هم برای آموزش و پژوهش به اندازه درمان در دانشگاه ارزش قائل شویم. ولی با توجه به شرایطی که هم اکنون با آن مواجه هستیم سیاست های بالادستی و شرایط جامعه شاید در کوتاه مدت این کار امکان پذیر نباشد و بنابراین همه ما باید تلاش کنیم که برای درمان از آموزش و پژوهش کم نکنیم و بتوانیم بین آنها یک تعادلی ایجاد کنیم و هرجا که احساس کردیم که درمان بر حوزه آموزش فراگیران تأثیر می گذارد جلوگیری کنیم.

 به طور مثال شاید طی سالهای گذشته و دور فرآیند به سمتی بود که در بیمارستان ما، همکاران رزیدنت در ساعات طولانی 11،12 شب به امر درمان صرف در اتاق عمل مشغول بودند، اما با توجه به ارزش گذاری ها و اقداماتی که در سال های گذشته صورت پذیرفته ما تلاش کرده ایم که اقدامات درمانی مان بیشتر از ساعت 17 عصر طول نکشد واز صبح تا 17 بیشتر در حوزه آموزش فعال باشیم . حوزه پژوهش هم در واقع تا حدودی فعالیت فردی اعضای هیأت علمی با برقراری ارتباط با رزیدنت ها و دانشجویان مقطع عمومی است که به نظر من بایستی در جای خودش عضو هیأت علمی حداقل های پژوهشی خود را به صورت سالانه داشته باشد تا از علم روز هم دور نماند.اعضای هیأت علمی برای به روز ماندن علم خود باید پژوهش های فردی و قسمتی هم استفاده از پژوهش هایی که سالانه در کنفرانس ها و جلسات کشوری و بین المللی در حال برگزاری است را داشته باشند که طبیعتا حضور اعضای هیأت علمی در این مجامع در راستای به روز نگه داشتن علم آنها تأثیر گذار می باشد.

وب دا، با توجه به نقش مهم و اثرگذار اساتید در فضاهای مختلف آموزشی و پژوهشی و درمانی دانشگاه ، از نگاه شما یک استاد موفق در این حوزه‌ها چه شاخصه‌هایی دارد؟

به نظر من تا حدودی در فضای بالینی ما باید بین فراگیران تفاوت قائل شویم (حداقل در رشته ارتوپدی ) طبیعتا نیازهای آموزشی فراگیری که در مقطع تخصص است با مقطع عمومی تفاوت دارد و به نظر من استادی موفق است که بتواند تعادلی بین آموزش دانشجویان مقطع عمومی و مقطع تخصص ایجاد کند. به طور مثال ما در مرکز درمانی شهید کامیاب جلسات مورنینگ برای دانشجویان مقطع تخصص داریم و همچین بعد از آن جلسات کوتاهی را برای آموزش تخصصی دانشجویان مقطع عمومی برگزار می کنیم و تلاش کردیم که برای هر فراگیر به فراخور نیازش از بخش ارتوپدی خوراک آموزش داشته باشیم.

 به نظر من در حوزه درمان استادی در دانشگاه موفق است که بتواند راهنما باشد و در یک حیطه فوق تخصصی در مرزهای علم تا جایی که امکان دارد، درمان کند و از یک عضو هیأت علمی به ویژه عضو هیأت علمی بالینی جراح که مربوط به حیطه کاری من است انتظار می رود مرجع درمانی نیز در آن استان باشد نه به معنای پر کاربودن بلکه به این معنا که جایی که نیاز است اعمال جراحی پیچیده و تخصصی انجام شود و نیاز به دانش روز و تجربه است انتظار این است ، فردی که در آن استان و شهر به ذهن افراد می آید باید عضو هیأت علمی باشد، در کنار اینکه عضو هیأت علمی آموزش می دهد ، تلاش کند که خط درمانی فوق تخصصی خود را جدا کند و همیشه در آن قسمت درمانی در دانشگاه و استان نیز پرکار و برجسته باشد.

در حیطه پژوهشی نیز وقتی یک عضو هیأت علمی فضای دانشگاهی را انتخاب می کند باید حداقل های پژوهشی را سالانه داشته باشد، اما مشکلی که ما در این حوزه داریم این است که فاکتور موفق بودن یک استاد حوزه بالین در حوزه پژوهش مقداری رسیدن به آن سخت است و طبیعتا با مباحث آموزشی و درمانی که وجود دارد و آنچه که متأسفانه مغفول باقی می ماند این است که عضو هیأت علمی از حیطه پژوهش دور می شود.

 لذا به نظر من فعالیت پژوهشی توسط عضو هیأت علمی بالینی باید به صورت تیم ورک با سایر رشته ها انجام شود به این صورت که مراکز تحقیقاتی که در سایر دانشگاه ها وجود دارد و در دانشگاه مشهد نیز وجود دارد با رشته های مختلف از جمله آمار، اپیدمیولوژی و همکارانی که در حوزه تحقیق فعالیت دارند کار پایه ای پژوهش ها را درکنار کیس ها و جمع آوری بیماران در کنار اعضای هیأت علمی بالینی انجام دهند، چون به نظر می رسد که آن میزان وقت و توانایی که اعضای هیأت علمی علوم پایه دارند در عضو هیأت علمی بالینی وجود ندارد تا توان و وقت خود را صرف کند و بنابراین فرد باید با کمک دانشگاه یک تیم پژوهشی داشته باشد و در کنار آن حوزه پژوهشی را درکنار آموزش و درمان پیشرفت دهد.

وب دا: در مسیر تحصیل و فعالیت‌های کاری آیا چالش ها و موانعی را هم تجربه کردید؟ در صورت پاسخ مثبت بفرمایید چطور با این چالش ها و موانع مقابله کرده اید؟

در مسیر تحصیلم به لطف خدا مشکلی نداشتم. حدود پنج سال است که در دانشگاه علوم پزشکی خدمت می کنم و خوشبختانه چالش خاصی وجود نداشته است، احساس می کنم هر فرآیندی دردانشگاه علوم پزشکی مشهد برای اعضای هیأت علمی،کارکنان و پرسنل به لحاظ میانگین زمانی مقداری طولانی است و همین طور تا حدودی تغییر پست ها، رده ها و ابلاغ ها. شاید بتوان این تغییرات را به طور مثال از ضریب کا به پیمانی و از پیمانی و ... استادیار به دانشیار سریعتر و با دید بازتر انجام داد. مقایسه من با سایر دانشگاه های مادر و دانشگاه تهران است. مهم ترین چالش به نظر من همین طولانی بودن تغییر پست ها است که اعضای هیأت علمی با آن مواجه هستند و بهتر است کوتاه تر شود و تا حدودی هم تسهیلات و امکانات رفاهی که دانشگاه علوم پزشکی مشهد هم مانند سایر دانشگاه ها به اعضا و کارکنان خود ارائه می کند. آن بخشی که مربوط اعضای هیأت علمی است شفاف تر و با اطلاع رسانی بیشتر انجام شود. بعضی از طرح ها و تسهیلات است که دیر از آنها مطلع می شویم و به عنوان مثال شاید من که تازه عضو هیأت علمی شده ام نسبت به سایر اساتید نیاز به تسهیلات دانشگاهی داشته باشم و موارد رفاهی و امتیازات اعضاء با اطلاع رسانی بیشتر صورت گیرد تا همه ی اعضای چند هزار نفری هیأت علمی در جریان قرار بگیرند.

وب دا، آیا خانواده هم در پیشرفت های تحصیلی و کاری شما نقش داشتند؟

بله، من متولد یک خانواده فرهنگی هستم و حضور من در دانشگاه قطعا با توجه به اختلافات مالی که از نظر حضور در دانشگاه و در فضای بخش خصوصی وجود دارد، به دلیل علاقه ای است که از دوران کودکی به بخش معلمی و آموزش داشتم و بعد از ازدواجم همراهی خانواده و همسرم خیلی در شرایط کاری من نقش داشته و تلاش کرده ایم که توقعات مان را با توجه به حضور در دانشگاه تعدیل کنیم .

پژوهشگر برتر گروه ارتوپدی ، فعالیت های اموزشی هم راستا با تعاملات علمی- تحقیقاتی با دانشگاه های خارجی

دکتر سید هادی سید حسینیان، متولد 1358 در شهر مشهد، عضو هیأت علمی و متخصص گروه ارتوپدی و فلوشیپ جراحی پا و مچ پا... در دانشگاه علوم پزشکی مشهد، از جمله چهره های تلاشگر و خدمتگزار در سه حوزه آموزش، درمان و پژوهش دانشگاه است که پس از طی دوره های عمومی پزشکی و تخصص در دانشگاه علوم پزشکی مشهد و سپری کردن دوره طرح خدمت، از سال 1394 به عنوان عضو هیأت علمی در گروه ارتوپدی این دانشگاه مشغول به کار شده و دوره های آموزشی تکمیلی را نیز در کشور های ایتالیا، آمریکا و آلمان گذرانده است. پایگاه خبری وبدا در راستای آشنایی هر چه بیشتر با اساتید هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، گفتگویی با این استاد با سابقه، داشته است که شرح آن را در ادامه می خوانید:  

وب دا: ضمن سپاس از حضور شما در این گفتگو، بفرماییدآغاز فعالیت تحصیلی و شغلی شما در دانشگاه از چه سالی و با چه مسئولیت‌هایی همراه بوده است؟

من تحصیلات مقاطع ابتدایی تا دبیرستان را در شهر مشهد سپری کردم و پس از پذیرش در رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، دوره عمومی پزشکی را هم در زادگاهم گذراندم و سپس برای طی دوره خدمت سربازی به استان خوزستان رفتم و به عنوان پزشک پاکسازی میادین مین به مدت 2 سال خدمت کردم. دوره تخصص را هم در رشته ارتوپدی و مجدداً در دانشگاه علوم پزشکی مشهد ادامه دادم و در سال 1389 فارغ التحصیل شدم. سپس برای دوره طرح، به شهرستان محروم تایباد که ناحیه مرزی شرقی ایران است رفتم و بعد از اتمام دوره طرحم به صورت قراردادی شروع به کار کردم.

 بعد از آن با توجه به نیاز گروه ارتوپدی و نیاز کشور به رشته فوق تخصصی جراحی پا و مچ پا و با مشاوره ای که با اساتید گروه ارتوپدی داشتم، تصمیم گرفتم برای دوران فوق تخصص به خارج از کشور بروم و به این ترتیب دوره فلوشیپ جراحی پا و مچ پا را درکشور ایتالیا  و مرکز ارتوپدی ریتزولی که از مراکز بسیار معتبر ارتوپدی اروپا است، گذراندم . بعد از بازگشت در سال 94  به عنوان عضو هیأت علمی در گروه ارتوپدی مشغول به کار در دانشگاه شدم. در سال 2016 دوره کوتاه مدت در جراحی های کم تهاجمی را در آلمان طی کردم .همچنین در سال 2022 نیز دوره فلوشیپ جراحی مچ پا را در دانشگاه هاروارد  امریکا در شهر بوستون و بیمارستان ماساچوست جنرال  هاسپیتال تحت نظر پروفسور دی جیوانی ریاست انجمن جراحان مچ پا آمریکا گذراندم.

در ابتدای کار در دانشگاه، مسئولیت رزیدنت های بیمارستان امداد شهید کامیاب و سال بعد به عنوان معاون آموزشی بیمارستان فعالیتم را آغازکردم و با توجه به اینکه بیمارستان شهید کامیاب یکی از بیمارستان های آموزشی با سابقه به خصوص در رشته ارتوپدی و جراحی اعصاب بود،اما متأسفانه امتیازات لازم در اعتباربخشی آموزشی را دریافت نکرده بود. بنابراین با آغاز فعالیتم به عنوان معاون آموزشی بیمارستان، سنجه های مرتبط با اعتبار سنجی آموزشی کشوری را تکمیل و مدارک لازم را جمع آوری کردیم و کارهای آموزشی را از نظر فضاها و برنامه های آموزشی و فرآیندهای آموزشی آماده کردیم و خوشبختانه در اولین سالی که اعتبار سنجی آموزشی در دوره من انجام شد، موفق شدیم امتیاز لازم را برای آموزشی شدن بیمارستان در سال 1396 کسب کنیم که قدم خیلی بزرگی بود .

 بعد از آن در دوره جدید مدیریت گروه ارتوپدی، به عنوان معاون آموزشی گروه و مسئول دستیاران ارتوپدی انتخاب شدم که در حال حاضر مدت 4 سال است که دراین سمت فعالیت دارم و  برنامه های آموزشی خوبی را با کمک همکاران در چهارمرکز شهید کامیاب ، امام رضا (ع) و قائم(عج) و اکبر در حال اجرا داریم. راه اندازی دوره های فلوشیپ فوق تخصصی در 5 رشته ، تخصصی شدن برنامه مورنینگ ریپورت ها ، جذب دستیاران بین المللی در دوره های تخصصی و فوق تخصصی از جمله موفقیتهای گروه ارتوپدی در حوزه آموزش در طی این سالها می باشد.

وب دا: شرایط آموزشی را برای دانشجویان و رزیدنت ها چطور ارزیابی می کنید؟

بطور کلی شرایط آموزشی خوبی را برای دانشجویان و رزیدنت ها آماده کرده ایم و در همین سال ها با کمک و همراهی اساتید و به ویژه تلاش استاد ابراهیم زاده گروه ارتوپد، فوق تخصصی شده و در چند رشته فوق تخصصی پذیرش دستیار فوق تخصصی داریم و در رشته جراحی پا و مچ که فیلد بنده است برای اولین بار درایران دوره فلوشیپی رشته جراحی مچ پا را راه اندازی کردیم. در رشته جراحی ستون فقرات، جراحی زانو، جراحی شانه و جراحی ارتوپدی اطفال، دستیاران فوق تخصصی داریم و خوشبختانه روند رو به رشدی را گروه ارتوپدی دانشگاه داشته که من هم سعی کرده ام نقش کوچکی را در این ارتباط ایفا کنم.

بیمارستان امداد؛ بزرگترین مرکز تروما در شرق کشور

 ما در بیمارستان امداد که به عنوان بزرگترین مرکز تروما در شرق کشور است، پذیرش بیماران تصادفی و ترومایی را از سراسر کشور داریم؛ به خصوص در منطقه شرق ایران از استان سیستان و بلوچستان( چابهار و زاهدان) تا خراسان جنوبی، شمالی، استان گلستان و استان سمنان بیمارانی که نیاز به درمان های فوق تخصصی و ارجاعی هستند به  این مرکز منتقل می شوند .

بیمارانی که در مرکز درمانی امداد بستری می شوند معمولا ترومای خیلی وسیع و گسترده دارند که درمان آنها در بیمارستان های غیردانشگاهی مشکل است و این موضوع نقطه قوت دانشگاه علوم پزشکی مشهد و گروه ارتوپدی به شمار می رود.

علاوه بر آن بیماران الکتیو در رشته جراحی دست و جراحی پا و همچنین جراحی لگن نیز پذیرش و درمان می شوند. همین طور در بیمارستان امام رضا(ع) اساتید در رشته های مختلف فعالیت های آموزشی و درمانی دارند. دربیمارستان قائم(عج) متأسفانه چند سالی بخش ارتوپدی تعطیل شد ولی خوشبختانه با راه اندازی مجدد آن در یکی دوسال اخیر گروه فوق تخصصی زانو همراه با دستیارن فوق تخصصی در آنجا مشغول فعالیت هستند.

گروه ارتوپدی؛ از جمله گروه های برتر پژوهشی دانشگاه

درحوزه پژوهش، گروه ارتوپدی از گروه های برتر پژوهشی دانشگاه به شمار می رود؛ به ویژه در بین گروه های بالینی و در این راستا مرکز تحقیقات گروه ارتوپدی با مصوبه وزارتخانه راه اندازی شده است. آزمایشگاه استخوان و مفاصل با تلاش فراوان استاد ابراهیم زاده راه اندازی شد و در آنجا  اساتید گروه ارتوپدی با همکاری اساتید گروه  های علوم پایه مشغول  فعالیتهای پژوهشی هستند. طرح های پایه و طرح های بالینی بسیار بزرگ ، جذب گرنت های کشوری و نیماد و همچنین طرح های مشترک با صنایع و ابداع وسایل جدید ارتوپدی و تولید انبوه آنها از جمله اقدامات پژوهشی در این مراکز می باشد.

مجله جراحی استخوان و مفاصل؛ افتخار گروه ارتوپدی ایران

نقطه قوت دیگر ما در زمینه پژوهش مجله جراحی استخوان و مفاصل است که تنها مجله انگلیسی زبان در شاخه ارتوپدی در کشور است و مجله بسیار وزین و خوبی است و بعد از سالها فعالیت متمرکز موفق شدیم در پایگاه ISI مجله را ثبت کنیم و Impact Factor بالای یک دارد و واقعا این مجله باعث افتخار ارتوپدی ایران است. سردبیر مجله آقای دکتر ابراهیم زاده هستند و همکاران دیگر نیز همکاری دارند. بسیاری از مقالات از مراکز معتبر دنیا در آن چاپ می شود که نقطه قوتی در حوزه پژوهش برای ما به شمار می رود.

همکاران در رشته های مختلف ارتوپدی با سایر رشته های علوم پایه در ارتباط هستند؛ به عنوان مثال ما با گروه فیزیولوژی و بیوشیمی همکاری های متعدد داشته ایم. رشته های بالینی مثل گروه های فیزیوتراپی، روماتولوژی و گروه های داخلی طرح های مشترک داشته و همچنین نقطه قوت دیگر گروه ارتوپدی دانشگاه در حوزه پژوهش، همکاری با صنعت است که با توجه به اینکه بیماران ارتوپدی نیاز به تجهیزاتی از جمله پیچ و پلاک و وسایل پروتزو... دارند همکاری با صنعت بسیار مهم است و خوشبختانه ما موفق شدیم همکاری های پژوهشی را بین صنعت و دانشگاه را راه اندازی کنیم؛ به عنوان مثال با کارخانه تولیدی تجهیزات ارتوپدی اسوه آسیا که یکی از بزرگترین کارخانه های ارتوپدی درکل کشور است چندین طرح پژوهشی داشتیم و توانستیم جذب سرمایه کنیم. همچنین طرح های تحقیقاتی نوآوری که گروه آقای دکتر مرادی و آقای دکتر واحدی داشتند و چندین اختراع به ثبت رساندند که درمراکز اختراع کشور آمریکا نیز به ثبت رسیده و خیلی از آنها وارد بازار شده و به تولید انبوه رسیده است.

بیشتر پژوهش های من در حوزه جراحی پا و مچ بوده ، اما علاوه بر آن پژوهش های پایه را با همکاری گروه بیوشیمی و فیزیولوژی داشته ام که درمورد استفاده از داروها و موادی بوده که مانع چسبندگی بعداز عمل جراحی شده که یکی از عوارض به شمار می رود و ما موفق شدیم که داروهایی را معرفی کنیم که این میزان چسبندگی را کم می کند.

در زمینه صنعت همان طور که گفتم طرح هایی را با شرکت اسوه آسیا در زمینه تروما داشتیم که با هزینه بالغ بر 800-700 میلیون تومان توانستیم در سال های گذشته جذب سرمایه در خارج ازدانشگاه داشته باشیم .دیدگاه ما رو به جلو است و انشاالله بتوانیم در سال های آینده در این زمینه فعالیت داشته باشیم.

 از دیگر نقاط قوت گروه ارتوپدی در ارتباط بودن با مراکز ارتوپدی معتبر اروپا و امریکا است. به عنوان مثال  همچنان بعد از اتمام دوره فلوشیپ در دانشگاه هاروارد همچنان با آنها در ارتباط هستم و کارهای تحقیقاتی مشترک با بیمارستان ماساچوست جنرال هاسپیتال که مرکز بزرگ ارتوپدی دانشگاه هاروارد است داریم و مقالاتی را در مجلات معتبر ارتوپدی به چاپ رسانده ایم. همکاران دیگر ما نیز که با مراکز درمانی سایر کشورها ارتباط دارند در چاپ مقاله و  تألیف کتاب های مرجع ارتوپدی فعالیت دارند.

 علیرغم مشکلات کشور در زمینه تحریم ها و به خصوص در زمینه تورم و قیمت ارز و سایر مشکلاتی که برای سفر به کشورهای دیگر برای حضور در جشنواره های بین اللملی و کنگره های بین المللی بوده ما موفق شدیم قدم های مؤثری را  با حضور در کنگره های بین المللی  برداریم و انشاالله این روند ادامه داشته باشد وباعث سرافرازی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و خدمات ارزنده ای برای بیماران باشیم.

وب دا: در مسیر تحصیل و فعالیت‌های کاری آیا چالش ها و موانعی را هم تجربه کردید؟ در صورت پاسخ مثبت بفرمایید چطور با این چالش ها و موانع مقابله کرده اید؟

بله... چالش های زیادی وجود دارد و از جمله چالش بزرگ را در زمان کرونا داشتیم که یک مسئله بهداشتی برای ما و تمام کشورهای دنیا بود و باعث محدودیت هایی در ارائه فعالیت های علمی و پژوهشی بود. مسائل تحریم کشور ما که عرض کردم مشکلاتی را در تهیه ویزا برای حضور درکنگره های بین المللی ایجاد می کند . اما چالش های خیلی بزرگی هم هستند که با پشتکارهمکاران موفق شدیم بر، برخی از آنها غلبه کنیم.

وب دا: با توجه به فعالیت دانشگاه در سه حوزه آموزش، درمان و پژوهش حفظ ارتباط این سه حوزه از نگاه شما تا چه حد اهمیت دارد و اساساً آیا می‌توان این سه حوزه را اولویت بندی کرد ؟

برای اعضای هیأت علمی بالینی، یک چالش مهم حضور همزمان در سه حوزه مختلف است؛ به خصوص در دانشگاه و کشور ما که حوزه درمان وقت زیادی را از اعضای هیأت علمی می گیرد. چاره ای هم نیست چون تعداد زیاد بیمارانی که به بیمارستان مراجعه می کنند را باید درمان کنیم و این امر به خصوص درگروه های جراحی وقت زیادی را می گیرد. همچنین باید در زمینه آموزش و پژوهش هم فعال باشیم که نیاز به برنامه ریزی دقیق دارد. اما در حال حاضر به نظر بنده نیاز اصلی دانشگاه ما بحث آموزش است که باید آن را پررنگ تر کنیم و از نظر امتیاز دهی در فرایند ارتقاء به طور ویژه به آن پرداخته شود.

آنچه کشور ما احتیاج دارد، آموزش به دانشجویان در مقاطع مختلف تحصیلی، پزشکی عمومی، تخصصی و فوق تخصصی است که می تواند نیروی انسانی لازم برای ارائه خدمات خوب به مردم را فراهم کند و ما نباید از این موضوع غفلت کنیم. در سال های اخیر تعداد دانشجویان پزشکی و رزیدنت ها افزایش یافته و امکانات ما خیلی افزایش نیافته که مشکل بزرگی را در دانشگاه ایجاد کرده و لازم است سیاست گذاری شود. در واقع تعداد دانشجویان باید به نسبت لازم باشد و حوزه آموزش در قسمت های درمان و زیر بار پژوهش کم رنگ نشود.

دانشگاه محل پژوهش و نوآوری و ایجاد محصول است و البته کارهای خوبی در این سال ها انجام شده است که نیاز به بودجه های پژوهشی و حمایت های بیشتر از سوی دانشگاه و وزارتخانه است و ان شاالله در این زمینه هم بتوانیم گام های بزرگی را برداریم.  از نظر من به عنوان هیأت علمی آموزش بالینی در گروه ارتوپدی مهم ترین مسئله ما مسئله آموزش است و بنابراین به آموزش و پرورش نسل جوان و پزشکان آینده اهمیت باید داد.

وب دا: آیا خانواده هم در پیشرفت های تحصیلی و کاری شما نقش داشتند؟

حضور پررنگ یک عضو هیأت علمی در مسائل آموزشی و پژوهشی ودرمانی باعث می شود وقت کمتری را برای خانواده داشته باشد اما درک خانواده، همسرم و فرزندانم باعث شد که حضورم را در دانشگاه بیشتر کنم و همسرم که به من خیلی کمک کرد و همینطور حضور و همراهی خانواده عامل موفقیت ما وهمکاران مان است و بدون همکاری و درک خانواده مسلماً امکان حضور پررنگ و اثرگذار خیلی کم خواهد بود و جا دارد که از خانواده ام دراین زمینه تشکر کنم.