آموزش

افزایش تعاملات بین رشته ای و ارتقاء سطح ارتباطات کاری، زمینه ساز ارتقاء دانشگاه در ابعاد مختلف خواهد بود

دکتر محمد حسام شریفی پور، متولد اردیبهشت 1357 در شهر بهرمان ( از توابع رفسنجان)،  عضو هیأت علمی و مدیر پرستاری بیمارستان شهید هاشمی نژاد، یکی از نیروهای پرتلاش و خدومِ جامعه‌ی پرستاری کشور است که پس از گذراندن دوره کارشناسی پرستاری در شهر رفسنجان، برای سپری کردن دوره های کارشناسی ارشد و دکترا ( که با اخذ رتبه یک رقمی در آزمون ورودی هر یک از مقاطع همراه است)، وارد دانشگاه علوم پزشکی مشهد می شود و در نهایت از سال 1388 فعالیت خود را در حوزه های سه گانه‌ی دانشگاه و همچنین حیطه های مدیریتی و اجرایی این مجموعه آغاز می کند و در حال حاضر هم به عنوان عضو هیأت علمی و مدیر پرستاری بیمارستان شهید هاشمی نژاد در فضای دانشگاه علوم پزشکی مشهد مشغول به خدمت می باشد. در ادامه گفتگوی وب دا، با این استاد و مسئول جوان در دانشگاه علوم پزشکی مشهد را می خوانید: 

وب دا: ضمن تشکر از حضورتان در این گفتگو ، لطفاً در ابتدا پیرامون سوابق تحصیلی خود در دوران مدرسه و دانشگاه توضیحاتی بفرمایید ؟

 مقطع متوسطه را در همان زادگاهم سپری کردم و سال 1376 در رشته پرستاری دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان پذیرفته شدم و بعد از آن برای ادامه تحصیل و گذراندن خدمت سربازی، به مشهد مقدس آمدم. دوران فوق لیسانس را هم در دانشکده پرستاری مشهد سپری کردم و در سال 1393، با قبولی در مقطع دکتری رشته پرستاری را در دانشکده پرستاری دانشگاه علوم پزشکی مشهد شروع کردم و سال 1398 فارغ التحصیل شدم.

وب دا: فعالیت کاری تان در چه زمان و از کجا آغاز شد؟

از سال 1379 در سیستم پرستاری، بخش مغز و اعصاب شروع به کار کردم و دو ماه پس از شروع کارم، به عنوان مسئول شیفت بخش انتخاب شدم و در ادامه در بخش های اورژانس، ICU و بخش های CCU هم فعالیت داشتم و تجربیات کاری زیادی را کسب کردم.

بعد از اینکه در سال 1383 در مقطع فوق لیسانس قبول شدم، در مشهد همزمان در یک اورژانس سوانح صنعتی و همچنین  CCU مشغول به فعالیت شدم و در کنار تحصیل، مشغول به کار بودم. در مجموع ، فعالیت های شغلی بنده، به دو گروه فعالیت های بالینی و آموزشی تقسیم می شود و همان طورکه عرض کردم، فعالیت های بالینی من از سال 1379 شروع شد و تا سال 88 ادامه داشت. پس از آن با توجه به اینکه به عنوان عضو هیأت علمی مشغول آموزش بودم، فعالیت های بالینی ام در قالب آموزش های دانشجویان بود و نیز فعالیت هایی که بر بالین بیمار به صورت آموزش حین انجام وظیفه تلقی می شد.

وب دا: آیا در دوره تحصیل در دانشگاه حائز رتبه هم بوده اید؟

بله. در طول دوران تحصیل بنده، رتبه 9 کشوری را در مقطع ارشد و دوره دکتری با رتبه دو پذیرفته شدم و در طول دوران تحصیل نیز به عنوان نفر اول رشته خودم بودم، که به عنوان معدل الف در نظر گرفته می شود.

وب دا: با توجه به فعالیت دانشگاه در سه حوزه آموزش، درمان و پژوهش حفظ ارتباط این سه حوزه از نگاه شما تا چه حد اهمیت دارد و اساسا آیا می‌توان این سه حوزه را اولویت بندی کرد ؟

بدون شک مهم ترین وظیفه دانشگاه آموزش است. ما در صورتی می توانیم فعالیت های درمانی و پژوهشی را هدفمند و پُربازده کنیم، که آموزش اصولی و خوبی برای کاربران آن مجموعه انجام شود. آموزش اساس وجودی دانشگاه ها هستند که بتوانند نیروهایی را، تربیت کنند که این نیروها در فعالیت های درمانی و فرهنگی، به طور مطلوب فعالیت کنند. بنابراین اولویت اصلی دانشگاه، تأکید بر آموزش اثربخش و پاسخگو به نیازهای جامعه باشد.

بدون شک یکی از نقاطی که در دانشگاه ها، همواره نیاز به اصلاح دارد، بحث کوریکولوم دوره های آموزشی مختلف است و مهم ترین سوالی که ما باید در زمینه دانشگاه باید از خودمان بپرسیم، این است که به چه میزان، کوریکولوم های آموزشی مطابق با نیازهای جامعه خودمان است. آیا پاسخگویی به نیازهای جامعه، در کوریکولوم دیده شده یا خیر... بنابراین، اولویت دانشگاه آموزش است و این آموزش باید پاسخگو به نیازهای آن جامعه باشد، لذا این حوزه از نگاه بنده از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است، که فرد بتواند آموزشی را دریافت کند که براساس نیازهای شغلی و نیازهای جامعه طراحی شده باشد.

وب دا: نقش پژوهش را چطور می بینید؟

پژوهش قطعاً می تواند به ارتقاء آموزش و اقدامات درمانی کمک کند و در دانشگاه علوم پزشکی، از اهمیت زیادی برخوردار است . یکی از فضاهایی که تولید و مصرف همزمان در آن وجود دارد، دانشگاه های علوم پزشکی هستند، که با انجام تحقیقات پیشرفته و مبتنی بر نیازهای بیمارستان ها، بالین و اجتماع، می توانند حوزه های آموزش و درمان را تحت تأثیر خود قرار دهند و درمان که برگرفته از آموزش و پژوهش است. ما چیزی را که در قالب درمان و مراقبت، بیان می کنیم یعنی از قبل باید، آموزش حرفه ای دیده شده باشد و پژوهش ها بتوانند خط درمان باشند. لذا اولویت آموزش است و سپس پژوهش و درمان است و از همه مهم تر اینکه دانشگاه باید، در حوزه پیشگیری نیز ورود پیدا کنند، که بسیار مهم است.

وب دا: با توجه به تجربه‌ای که در فضای شغلی خود در دانشگاه داشته‌اید تصور می‌کنید چه اقدامات و برنامه‌هایی می‌تواند به هرچه بهتر شدن این فضا کمک کند؟

فضای دانشگاه یک فضای سرشار از، تعاملات پیشرفته و به روز است که، نقش مهم آن را ارتباطات بین رشته ای بازی می کند و افرادی که در دانشگاه ها، به فعالیت مشغول هستند، اکثر آنها نیاز به کار گروهی دارند، بنابراین مهم ترین اقدامات و برنامه هایی که می تواند فضاهای دانشگاه ها، را بهتر کند، افزایش تعاملات بین رشته ای و ارتقاء سطح ارتباطات کاری است. این باعث می شود به صورت گروهی افراد بتوانند، تجارب یکدیگر را به اشتراک بگذارند و با استفاده از تجارب یکدیگر، منجر به ارتقاء فعالیت ها در حوزه دانشگاه شوند و هر چه این فعالیت ها به صورت گروهی در دانشگاه انجام شود، مسلماً بازدهی بهتری دارد.

همه ما می دانیم که فعالیت های آموزشی، پژوهشی، درمانی، اجرایی، فرهنگی و بالینی در دانشگاه جزء فعالیت های اصلی به شمار می رود و اساتید دانشگاه، باید انجام دهند و بیشتر این فعالیت های نیازمند سطح ارتباطات بالا است، بنابراین اگر یک شخص یا یک گروه مدیریتی بتوانند ارتباطات بین حرفه ای و بین کاری را ارتقاء دهند و زمینه ساز رشد کار گروهی باشند، بدون شک فضای دانشگاه یک فضای پویاتر و پُربازده خواهد شد.

وب دا: با توجه به نقش مهم و اثرگذار اساتید در فضاهای مختلف آموزشی و پژوهشی و درمانی دانشگاه ، از نگاه شما یک استاد موفق در این حوزه‌ها چه شاخصه‌هایی دارد؟

شالوده اصلی دانشگاه ها، آموزش اثربخش است و اساتید یکی از افراد مهم دراین مجموعه هستند که، بتوانند آن آموزش اثربخش را اجرا کنند و در نهایت کارمندانی را بسازند که با انجام فعالیت های بالینی و پژوهشی خود بتوانند، خدمات ارزشمندی را به جامعه ارائه دهند. لذا از نگاه بنده، یک استاد موفق، استادی است که بتواند، نیازهای جامعه خود را به خوبی، شناسایی کند، برنامه آموزشی که به طور مصوب از، سازمان های بالادستی ابلاغ می شود را مبتنی بر نیازهای جامعه، تنظیم کند و با افزایش ارتباطات کاری که می تواند در سیستم ایفا کند و فعالیت های گروهی که در رشته خود، می تواند آغاز کند زمینه ساز تغییرات اثربخش در فعالیت های درمانی شود.

بر همین اساس هم معتقدم؛ انتخاب استاد موفق مستلزم آن است که ببینیم که چه فعالیت های آموزشی و پژوهشی اثربخشی داشته و از همه مهم تر اینکه، چقدر توانسته در بالین تغییر ایجاد کند و اثربخشی بالینی داشته باشد. در کنار آنها فعالیت های فرهنگی و اجرایی، می توانند نقش مهمی را در انتخاب استاد برجسته داشته باشند، پس اگر ما بخواهیم یک چارچوبی را برای استاد موفق، در قالب فعالیت های چندگانه عضو هیأت علمی نگاه کنیم، همان فعالیت های آموزشی، پژوهشی، بالینی، فرهنگی، اجرایی و درمانی  است، من تأکیدم بر سه قسمت اول بیشتر است؛ اینکه آموزش، پژوهش و اقدامات بالینی اثربخش داشته باشد و بتواند در بالین تغییرات ایجاد کند.

ممکن است، ما استادی داشته باشیم که تحقیقات زیادی را انجام داده ، اما آن تحقیقات باعث کوچکترین تغییری در محیط بالین نشده است. بنابراین پیشنهاد بنده این است که اثربخشی اساتید علوم پزشکی با اثربخشی بالینی آنها مقایسه شود و ببینیم که آموزش فرد توسط آن دانشکده و کاربران آن تا چه اندازه اثربخش تلقی می شود و پژوهش هایی که انجام داده چقدر تغییر در حرفه مربوط به استاد ایجاد کرده و توانسته برای بالین اثربخش باشد. این موارد از نظر بنده شاخصه هایی هستند که، می تواند یک استاد موفق را نشان دهد.

وب دا: در مسیر تحصیل و فعالیت‌های کاری آیا چالش ها و موانعی را هم تجربه کردید؟ در صورت پاسخ مثبت بفرمایید چطور با این چالش ها و موانع مقابله کرده اید؟

همه افرادی که در علوم پزشکی تحصیل کرده اند، با چالش ها و موانعی همراه بوده اند. مهم ترین آنها این است که وقتی انسان در دوره های تکمیلی تحصیل خود را سپری می کند، بدون شک مشغول به کار نیز هست و معمولاً باید یک زندگی را اداره کند و این، همان چالش هایی است که اکثراً، به دلیل هزینه های زندگی متحمل می شوند. چنین افرادی در طول زمان مکانیسم هایی را فرا گرفته اند و زمان بیشتری از شبانه روز را به فعالیت های کاری اختصاص می دهند که بتوانند، هزینه های زندگی خود را، مدیریت کنند و از طرفی قناعت بیشتری دارند. ضمن اینکه اکثرا آنها، از حمایت زندگی برخوردار هستند، یعنی همسر و یا خانواده آن فرد، از آنها حمایت می کنند و توقعات خود را پایین می آورند.

البته در مسیر شغلی برای قوی تر شدن، باید ببینیم که فرد تا چه اندازه توسط مسئولین خود مورد حمایت قرار می گیرد. یک استاد که پتانسیل کاری بالایی دارد معمولا  پتانسیل او ناشناخته می ماند و مسئولین دانشکده ها نمی توانند، استعدادهای واقعی استاد را شکوفا کنند، در همین راستا یک دیدگاه سنت گرایی در دانشکده ها وجود دارد و تنها بر این اساس که چه کسی سابقه کاری بیشتری دارد می تواند مسئولیتی را قبول کند؛ در صورتی که بسیاری از استادان جوان علیرغم سابقه محدود، توانایی ها و خلاقیت های زیادی دارند و می توانند، به سیستم ها در راستای شکوفایی کمک کننده باشند. لذا، یکی از موانع مهمی که در، فعالیت های کاری دانشکده ها مشاهده می شود، استفاده از روش های سنتی برای انتخاب افراد مسئول و مدیر است و امیدوارم روزی برسد که افراد براساس صلاحیت ها و کارهایی که انجام می دهند و میزان خلاقیت و نوآوری که دارند، انتخاب شوند نه تنها به واسطه اینکه، بیست سال سابقه کار و ...دارند.

وب دا: آیا در مسیر پیشرفت خود، از حمایت خانواده برخوردار بوده اید؟

بدون حمایت خانواده هیچ پیشرفتی، در تحصیل و شغل فرد رخ نمی دهد و خانواده است که مانند کوه همیشه پشت فرد و حامی او هستند و حمایت می کنند و بنده هم از این جریان مستثنی نیستم.

دکتر سيد حسن علوي، متولد دي ماه 1334 در شهرستان قوچان، استاد پیشکسوت دانشگاه علوم پزشکی مشهد، یکی از چهره های علمی برجسته در گروه علوم تشریح دانشکده پزشکی مشهد است که سالهای زیادی از عمر پربار خود را صرف خدمت در عرصه های مختلف آموزشی، پژوهشی و مدیریتی دانشگاه علوم پزشکی مشهد نموده و هم اکنون که در ایام بازنشستگی به سر می برد، همچنان با مجموعه بزرگ دانشگاه در ارتباط بوده و دغدغه مندانه تجارب ارزشمند خود را در اختیار مسئولین جوان تر قرار می دهد. در این گفتگو که از سوی پایگاه خبری وبدا و به منظور انعکاس بخشی از خدمات چندین ساله‌ی استاد سيد حسن علوي در فضای دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شده، تلاش کردیم تا گوشه ای از تلاش های ستودنی این استاد پیشکسوت را در عرصه علم پزشکی به رشته تحریر درآوریم.

وب دا: ضمن خیرمقدم خدمت شما استاد ارجمند، بفرمایید که تحصیلات مدرسه تا دانشگاه را از چه زمان و در کجا آغاز کردید؟

من دوره تحصيلات ابتدايي تا ديپلم را در شهرستان قوچان سپری کردم و بعد از اخذ مدرک ديپلم در كنكور شركت كرده و در رشته زيست شناسي دانشگاه فردوسي مشهد پذيرفته شدم. دوره کارشناسی من به دلیل همزمان شدن با ایام انقلاب و تعطيلي دانشگاه ها طولانی بود و در نهایت سال 1363 مدرك ليسانس خود را اخذ و در كنكور کارشناسی ارشد شركت كردم.

 در آن زمان تنها تعداد 10 دانشجو را پذیرش مي كردند و خوشبختانه من جزء نفرات برتر بودم، بنابراين بعد از مصاحبه براي مقطع كارشناسي ارشد ، در رشته آناتومي پذيرفته و سال 65 فارغ التحصيل شدم. در همان ایام بود که دانشگاه فردوسي و دانشگاه علوم پزشكي مشهد در حال تفکیک شدن بودند و بنابراين بعد از فارغ التحصيلي بنده از مقطع كارشناسي ارشد دو دانشگاه از يكديگر جدا شدند و هر كدام از دانشگاه ها به طور مجزا تشكيل شدند.

وب دا: آغاز فعالیت شغلی شما از چه سالی، در کجا و با چه مسئولیت‌هایی بوده؟ و آیا در حوزه‌هایی که فعالیت داشته‌اید دستاوردهایی که در قالب کسب مقام/ رتبه باشد هم شده اید؟

من ابتدا در دانشگاه علوم پزشكي مشهد به عنوان مربي مشغول به كار شدم و سپس در آزمون دكتراي آناتومي شركت كردم و پس از پذيرفته شدن در اين آزمون شروع به تحصيل در دوره دكتراي كردم. سال 1371 موفق به اخذ مدرك دكتراي آناتومي با گرايش جنين شناسي شدم و سال 1376 به عنوان عضو هيأت علمي دانشگاه علوم پزشكي مشهد فعالیتم را ادامه دادم.

سال 1385 در پژوهشكده بوعلي مسئوليت بخش ميكروسكوپ الكتروني را به عهده گرفتم، در آن زمان آقای دكتر توكل افشاري مرا دعوت به دانشکده کردند به شرط اینكه دستگاهي كه سه سال غيرفعال شده را راه اندازي كنم و به این ترتیب من به این مجموعه ملحق شدم و با پيگيري هاي مكرر در نهايت دستگاه ها را ، راه اندازي و تقديرنامه هايي را بابت آن از آقاي دكتر دريافت كردم. بنابراين دستگاه ميكروسكوپ الكتروني در پژوهشكده بوعلي از سال 1385 راه افتاد و تا سال 1390 مسئوليت آن را بر عهده داشتم.

وب دا: پس از دوران بازنشستگی هم این ارتباط و خدمات ادامه یافت؟

بله.. بعد از بازنشستگي نيز به صورت جهادي و بدون دريافت حقوق گاهي اوقات كه فرصت داشتم به پژوهشكده بوعلي مي رفتم و تا سال 1397 كارهاي ميكروسكوپ را انجام مي دادم و بابت اين موضوع از دكتر تفقدي معاون پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي مشهد تقديرنامه دريافت كردم . بعدها بخش ميكروسكوپ الكتروني بخشي از آزمايشگاه جامع تحقيقات شد، چون الان اين آزمايشگاه زير نظر معاونت فناوري رياست جمهوري است.

كارگروه هايي كه روي اين دستگاه هاي هایتك كار مي كردند، كار گروه هاي ميكروسكوپ هاي الكتروني بودند كه من هنوزم عضو اين كار گروه هستم. بجز اين ميكروسكوپ هاي الكتروني يك سري ميكروسكوپ هاي ديگري آمد و نصب شد كه من براي فراگيري آن به تهران رفتم و دوره اي را در مورد ميكروسكوپ هاي تونلي و ميكروسكوپ هاي نيروي اتمي در آنجا گذراندم.

سال 1389 اولين مركز تحقيقات علوم اعصاب دانشگاه را با همكاري چند نفر از اعضاي هيأت علمي از جمله آقاي دكتر موسي الرضا حاج زاده، آقاي دكتر نعمتي، آقاي دكتر قندهاري، آقاي دكتر گرجي و بنده راه اندازي كرديم و اولين رئيس مركز تحقيقات علوم اعصاب هم خودم بودم و تا زمان بازنشستگي ام مسئوليت رياست را به عهده داشتم كه جزء فعاليت هاي پژوهشي من به شمار مي رود.

 كتاب هاي مختلفي را هم در حوزه تخصص خودم منتشر كرده ام، چند سال هم مدير گروه علوم تشريح دانشگاه آزاد مشهد بوده ام و سال 1390 با رتبه دانشياري از دانشگاه علوم پزشكي مشهد به درجه بازنشستگی نائل آمدم و در حال حاضر نیز به عنوان عضو هيأت علمي در دانشگاه آزاد مشهد فعاليت دارم.

وب دا: با توجه به تجربه‌ای که در فضای شغلی خود در دانشگاه داشته‌اید تصور می‌کنید چه اقدامات و برنامه‌هایی می‌تواند به هرچه بهتر شدن این فضا کمک کند؟

به طور كلي من فكر مي كنم تا حدودي استقلال دانشگاه ها مخدوش شده است و يادم است سال 57 اولين شعاري كه در اولين نشست هاي دانشجويي و انتصابات آنها اعلام شد، استقلال دانشگاه بود. ولي متأسفانه بعد از مدتي به فراموشي سپرده شد و در حال حاضر حتي فكر مي كنم كمتر هم شده است وشايد خيلي از برنامه ها به شكل بخشنامه و سراسري اجرا شده ، يعني دانشگاه هيچ گونه اختياري از خود ندارد. همچنین اختيارات اساتيد در حوزه آموزشي به عنوان مثال منابع و مطالب آموزشي بسيار كاهش پيدا كرده است كه بايد دوباره بازنگري شود.

اخیراً در حوزه آموزش اتفاقي افتاد مبنی بر اینكه چند درس را كه نزديك به هم بودند ادغام كردند و اشكالاتی در پی اين ادغام به وجود مي آيد (  البته ممكن است مشكلي هم به وجود نياید)، اما هستند كساني كه از اين فرصت بخواهند سوءاستفاده ، يا به نفع خودشان از آن استفاده كنند، گرچه ممكن است به ضرر خودشان هم باشد. به نظر من اين روند ايراد دارد و البته مزايايي نيز دارد و هر چند با مسئولين اين موضوع را مطرح كرده ام، اما متأسفانه راه حلي بر آن پيدا نشده است. در مجموع اينكه دانشگاه ها اختيارات بيشتري داشته باشند ضررهاي آموزشي و پژوهشي كاهش پيدا مي كند.

وب دا: با توجه به فعالیت دانشگاه در سه حوزه آموزش، درمان و پژوهش حفظ ارتباط این سه حوزه از نگاه شما تا چه حد اهمیت دارد و اساسا آیا می‌توان این سه حوزه را اولویت بندی کرد ؟

طبعاً به اين دليل که دانشگاه تحت عنوان وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشكي است هر كدام از موارد فوق از اهميت خاص خود برخوردار است و نمي توان گفت كه اهمیت كدام حوزه بيشتر است. لذا به نظر من هر سه حوزه پاياپاي هستند و تقريباً خيلي از نظر الويت با يكديگر اختلاف ندارند.

وب دا: با توجه به نقش مهم و اثرگذار اساتید در فضاهای مختلف آموزشی و پژوهشی و درمانی دانشگاه ، از نگاه شما یک استاد موفق در این حوزه‌ها چه شاخصه‌هایی دارد؟

يك استاد موفق، اول از همه بايد منظم باشد و در همه كارهاي خود نظم داشته باشد تا دانشجو بداند كه استاد رأس ساعت سركلاس خود حاضر است و علاوه بر نظم، انسان وقت شناسي نیز باشد. همچنین يك استاد موفق بايد پشتكار داشته باشد و تا جايي كه مي تواند با علم روز هماهنگ باشد و رابطه دوستانه اي با دانشجويان خود داشته باشد. وقتي يك استاد رابطه خوبي با دانشجو برقرار كند سالها هم بگذرد دانشجو آن استاد را به خاطرش خواهد داشت. در کل هر انساني بايد در زندگي خود نظم و پشتكار داشته باشد تا بتواند موفق شود.

وب دا: در مسیر تحصیل و فعالیت‌های کاری آیا چالش ها و موانعی را هم تجربه کردید؟ در صورت پاسخ مثبت بفرمایید چطور با این چالش ها و موانع مقابله کرده اید؟

من در طی تحصیل اگر مشكلي برايم بوجود می آمد، هيچ یک را به عنوان يك چالش و مشكل غيرقابل حل نگاه نكردم و سعي كردم راه حل مناسب آن را پيدا كنم و از آن مشكلات عبور كنم.

وب دا: چقدر خانواده در پیشرفت تحصیلی و موفقیت های شما دخیل بوده اند؟

خانواده در حمايت از همسر و فرزندانشان داراي نقش مؤثري هستند. اما من در تمام دوران تحصيلم هيچ كسی در كنارم نبود و تا بعد از فارغ التحصيلي هم مجرد بودم. من تقريبا سه سال بعد از دريافت مدرك دكترا و در سن 37 سالگي ازدواج كردم. چون متولد شهرستان قوچان بودم و خانواده ام در اين شهرستان سكونت داشتند. از سال 1354 كه وارد مقطع كارشناسي شدم به شهر مشهد آمدم و خودم تنها زندگي كردم و البته خانواده ام به مشهد آمدند. زماني كه ازدواج كردم همسرم در واحد معاونت پژوهشي به صورت قرارداد كارمند دانشگاه بودند و بعد ادامه تحصيل داده و ليسانس بهداشت را اخذ کردند و در نهايت خانه دار هستند، من صاحب يك فرزند دختر هستم که در ترم يك مقطع دكترا در رشته حقوق تحصيل مي كند.

وب دا: در ایام فراغت به چه فعالیت هایی می پردازید؟

من خيلي به موسيقي علاقه دارم. مدتي را هم كلاس پيانو در جهاد دانشگاهي مي رفتم و به ورزش شنا نيز خيلي  علاقه دارم و ايام  اوقات فراغت به آنها مي پردازم.

معاون آموزشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد از راه‌اندازی کانال رسمی اطلاع‌رسانی آموزش مهارتی و حرفه‌ای علوم پزشکی در پیام‌رسان ایتا خبر داد و از خانواده بزرگ نظام سلامت خواست تا در ترویج و معرفی این بستر تخصصی مشارکت فعال داشته باشند.

دکتر سید علی علمداران در گفتگو با وب دا  با اشاره به اهمیت توسعه آموزش‌های مهارتی و حرفه‌ای در نظام سلامت کشور اظهار کرد:حیطه نوپای آموزش‌های مهارتی و حرفه‌ای علوم پزشکی با هدف ارتقاء و به‌روزرسانی توانمندی‌های فعالان حوزه سلامت، در قالب دوره‌های آموزشی استاندارد و مدون، در سطح وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی طراحی و راه‌اندازی شده است.

وی با اشاره به فعال شدن «مدیریت آموزش مهارتی و حرفه‌ای علوم پزشکی» در دانشگاه علوم پزشکی مشهد افزود:در همین راستا، کانال اطلاع‌رسانی اختصاصی این حوزه در پیام‌رسان ایتا راه‌اندازی شده تا اطلاعات جامع و به‌روزی در خصوص دوره‌ها، ضوابط، سؤالات متداول، هشدار درباره دوره‌های غیرمجاز و سایر اخبار مهم در اختیار مخاطبان قرار گیرد.

وی خاطرنشان کرد: محتوای این کانال شامل معرفی دوره‌های مصوب، پاسخ به پرسش‌های متداول، بخش‌نامه‌ها، دستورالعمل‌ها، معرفی دوره‌های غیرمجاز آموزشی در حوزه سلامت و اطلاعیه‌های مرتبط خواهد بود.

معاون آموزشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در پایان ابراز امیدواری کرد که این اقدام گامی مؤثر در مسیر ارتقاء دانش مهارتی نیروهای نظام سلامت و مقابله با آموزش‌های غیرمجاز در این حوزه باشد.

نشانی کانال در پیام‌رسان ایتا: https://eitaa.com/mumsPro و شماره پاسخ‌گویی و راهنمایی در ایتا ۰۹۰۳۷۲۷۰۹۲۲ می باشد.

 دکتر علی اشراقی، متولد سال 1354 در شهرستان فردوس، متخصص قلب و عروق و فلوشیپ اینترونشنال کاردیولوژی یکی از نیروهای ارزشمند و با سابقه در دانشگاه علوم پزشکی مشهد است که پس از سپری کردن دوره پزشکی عمومی و دوره تخصص؛ طی سال های 72 تا 83 در دانشگاه علوم پزشکی مشهد و پس از آن گذراندن دوره فلوشیپ اینترونشنال کاردیولوژی دردانشگاه شهید رجایی تهران، فعالیت حرفه ای خود را در دانشگاه علوم پزشکی مشهد آغاز نموده و سال 1390 به عنوان عضو هیأت علمی دانشگاه پذیرفته می شود.

دکتر اشراقی در طول سالهای 1390 تا 1402 مراتب علمی را از سطح استادیاری تا استاد تمام، سپری نموده و اکنون به عنوان یکی از اساتید باسابقه در حوزه های سه گانه دانشگاه( آموزش، پژوهش و درمان) مشغول خدمت به جامعه پزشکی کشور می باشد، پایگاه خبری وب دا در راستای آشنایی هر چه بیشتر با اساتید هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و تکریم خدمات ارزنده ایشان، گفتگویی با این استاد با سابقه داشته که شرح آن را در ادامه می خوانید:

وب دا: لطفاً در ابتدا خود را برای مخاطبان این گفتگو معرفی بفرمایید ( نام و نام خانوادگی ، در چه سالی و در کجا متولد شدید ) و شرح مختصری از سوابق تحصیلی دوران مدرسه و دانشگاه بفرمایید که در کجا و چه سالهایی طی شد؟

من دکتر علی اشراقی، متخصص قلب و عروق و عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد هستم. در سال 1354 در شهرستان فردوس که آن زمان جزء خراسان بزرگ و اکنون جزء شهرستان های خراسان جنوبی به شمار می رود، متولد شدم. دوران تحصیل تا مقطع دبیرستان را در شهرستان فردوس سپری کردم و در سال 1372 در کنکور سراسری با رتبه یک در سطح منطقه سه، وارد دانشگاه علوم پزشکی مشهد شدم. دوره پزشکی عمومی را در سال 1379 به پایان رساندم و پس از اتمام این دوره بلافاصله دوره تخصص را با سهمیه یک درصد رتبه برتر در بیمارستان قائم (عج) دانشگاه علوم پزشکی مشهد شروع کردم و نهایتاً در سال 1383 این دوره را هم به پایان رساندم. سال 1383 دوره خدمت سربازی را به عنوان پیام آور بهداشت در شهرستان فردوس آغاز کردم و بعد از دوره سربازی، به عنوان نیروی ضریب K حدود سه ماه در دانشگاه سبزوار خدمت کردم، در ادامه با توجه به اینکه در آن زمان شهرستان فردوس متخصص قلب نداشت، با توافق شبکه سبزوار با فردوس، بنده دوباره به شهرستان فردوس برای ادامه دوره ضریب K برگشتم. البته در ادامه با قراردادی که با شبکه فردوس بسته شد، نیمی از دوره را در شهرستان فردوس و نیمی دیگر را در بیمارستان قائم (ع)به صورت درمانی خدمت کردم؛ ضمن اینکه در حوزه آموزش هم فعالیت داشتم.

وب دا: دوره فلوشیپ را در چه زمان و کجا سپری کردید؟

 در آذرماه سال 1387 تعهدات من، به پایان رسید و فروردین ماه سال 1388 دوره فلوشیپ اینترونشنال کاردیولوژی را در دانشگاه شهید رجایی آغاز و مهرماه سال 1389، به مشهد برگشتم.

 وب دا: پس از بازگشت به مشهد در کجا مشغول فعالیت شدید؟

 با موافقت گروه قلب دانشگاه، به صورت درمانی و قرار داد فضای فیزیکی در بیمارستان قائم (عج)، مجدداً مشغول به خدمت شدم و در واقع تمام تحصیلات دوره پزشکی عمومی و تخصص ام در بیمارستان قائم (عج)، سپری شد.

وب دا: چه زمان به عنوان عضو هیأت علمی فعالیت خود را در دانشگاه مشهد آغاز کردید؟

 در ابتدای سال 1390 در فراخوانی که دانشگاه علوم پزشکی مشهد برای اعضای هیأت علمی جدید، برگزار نمود، بنده پذیرفته شدم و به عنوان عضو هیأت علمی از اردیبهشت ماه سال 1390 با تغییر حکم به عنوان هیأت علمی در بیمارستان امام رضا(ع)، شروع به کار کردم .

وب دا: ارتقاء به دوره دانشیاری در چه زمانی اتفاق افتاد؟

سال 1395 به سطح دانشیاری ارتقاء یافتم و به خدمات خود ادامه دادم و در سال 1402 به رتبه استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی مشهد در آمدم و از آن زمان تا کنون در خدمت همکاران، بیماران و دانشجویان عزیز هستم. در شهریور ماه سال 1390 مسئول کمیته امتحانات گروه قلب و عروق بودم و با توجه به اینکه هم با اساتید گروه بیمارستان قائم (عج)، آشنایی داشتم و هم در بیمارستان امام رضا(ع)، به پیشنهاد مدیر گروه وقت آن سال، من مسئول کمیته امتحانات شدم و تا الان در این پست قرار دارم.  در این فاصله 14 ساله، علاوه بر اینکه مسئول کمیته امتحانات بودم، مسئولیت دستیاران گروه قلب و عروق دانشگاه علوم پزشکی مشهد را هم بر عهده داشته ام و در برگزاری امتحانات از جمله؛ امتحانات فلوشیپ و امتحانات ارتقاء همکاری کردم.  در اکثر اوقات نیز مسئول کمیته امتحانات بودم و در سال 1394 به دلیل اینکه امتحان ارتقاء سال 1393 را تقریباً به تنهایی برگزار کردم، از سوی دانشگاه علوم پزشکی به عنوان عضو برگزیده هیأت علمی گروه قلب در جشنواره شهید مطهری معرفی شدم.

وب دا: با توجه به تجربه‌ای که در فضای شغلی خود در دانشگاه داشته‌اید تصور می‌کنید چه اقدامات و برنامه‌هایی می‌تواند به هرچه بهتر شدن این فضا کمک کند؟

دانشگاه یک مجتمع بسیار بزرگی است و تمام رشته ها و یا اکثر رشته ها را پوشش می دهد؛ بعضی رشته هایی صرفاً تئوریک هستند ( مثل رشته های علوم پایه)، بعضی عمدتاً پژوهشی هستند و بعضی رشته ها همزمان کار بالینی هم دارند. در بین رشته های بالینی بعضی صرفاً بیمار دیدن و انجام پژوهش است و بعضی عمدتاً پروسیجر، کار دست، عمل و ممارست و تمرین و بعضی نیز بینابین هستند و اگر از منظر بالینی بخواهم عرض کنم، رشته های بالینی و رزیدنتی عمدتا و قبل از آن پزشکی عمومی، علاوه بر درس ، کتابخانه ، تجربه ، آموزش و پژوهش است، بخش دیگر آن هم برخورد با مردم است و بیماران و همراهیان که به ما مراجعه می کنند.

 بعضاً افرادی هستند که خسته اند، استرس دارند و در مورد بیماری خود اطلاعات کافی ندارند و نمی دانند که بعد آن چه اتفاقی قرار است بیافتد، اطلاع ندارند که بعضی اوقات ما در اورژانس یا در مطب و کلینیک یک بیمار را زودتر از بیمار دیگر ویزیت می کنیم، لزوماً بر اساس نوبت اسمی که روی چارت ما است ممکن است عمل نکنیم و از نظر ما ممکن است بیماری اورژانسی باشد و او را زودتر ویزیت کنیم و نهایتاً باعث سوء تفاهماتی میشود و برخوردهایی در اورژانس اتفاق می افتد. در همین راستا مهارت هایی که ما باید کسب کنیم، روش برخورد با افراد در جامعه و پرهیز از تنش ها، سرکوب کردن تنش ها تا اینکه برخوردها شدیدتر نشود.

 نکته دوم این است که وقتی دانشجویان رزیدنت و پزشکی وارد بالین می شوند، دوران سخت همراه با خستگی مزمن را دارند و من فکر می کنم که گروه های بالینی باید شرایطی را فراهم آورند که، دانشجویان ما اینجا را خانواده خود بدانند. یعنی در زمان سختی و کار همگی با هم سختی بکشیم و کار کنیم و زمان تفریح جو دوستانه ای داشته باشیم و جشن هایی به صورت داخلی در بین گروه برگزار کنیم تا این مدتی که در کنار هم هستیم یک دوران جذابی باشد و هم اینکه دیسپلین بخش حفظ شود.

 وب دا: با توجه به فعالیت دانشگاه در سه حوزه آموزش، درمان و پژوهش حفظ ارتباط این سه حوزه از نگاه شما تا چه حد اهمیت دارد و اساساً آیا می‌توان این سه حوزه را اولویت بندی کرد ؟

 طبیعتاً کار دانشگاه هم آموزش، پژوهش و هم کاردرمانی است، اما به نظر من افراد مختلف ممکن است در این زمینه مهارت یکسانی نداشته باشند. یک نفر از اعضای هیأت علمی و یا دانشجویان می تواند پژوهشگر برتر و عالی باشد، اما لزوماً معلم خوبی نباشد و نتواند مفاهیم را به خصوص در فعالیت های عملی به دستیاران، سال پایین و یا پزشک عمومی خود آموزش دهد و از طرف دیگر یک نفر ممکن است، معلم خیلی خوب و با حوصله و با جدیت باشد، اما پژوهشگر خیلی خوبی نباشد. بنابراین من فکر می کنم، که اگر بتوانیم وزن های مختلفی را برای این امر داشته باشیم نتایج بهتری حاصل خواهد شد.

مثلاً کسی که کار اجرایی انجام می دهد و به دانشگاه و بخش کمک می کند، سهم پژوهش را برای ارتقاء شغلی او کمتر در نظر بگیرند یا کسی که، در آموزش خیلی موفق، به روز و کارآمد و با سلیقه است، ممکن است خیلی پژوهش نداند و بهتر است سهم پژوهش او را کمتر در ارتقاء شغلی نظر بگیرند. با این روش همه با هم به صورت متوازن می توانند، به استعدادهای خود بپردازند.

 وب دا: با توجه به نقش مهم و اثرگذار اساتید در فضاهای مختلف آموزشی و پژوهشی و درمانی دانشگاه ، از نگاه شما یک استاد موفق در این حوزه‌ها چه شاخصه‌هایی دارد؟

 به نظر من استاد موفق، کسی است که صرف نظر از دانشجویانش و رزیدنت ها که می توانند به سواد و کار عملی ایشان اعتماد داشته باشند، بتواند برخورد و زندگی در جامعه را آموزش دهد. همچنین معتقدم استاد خوب، استادی است که با عمل خود، احترام به بیماران را آموزش دهد و بداند با بیمارانی که از طبقات پایین جامعه هستند چگونه برخورد کند تا بیمار احساس امنیت کند . یک استاد با تجربه، با عمل خود به دانشجو آموزش می دهد که در شرایط سخت مثل اورژانس چطور عمل کند و یا اینکه درمورد اخبار ناگوار از جمله عوارض پزشکی، فوت و.. چگونه با همراهیان صحبت و آنها را آنالیز کند... آرام کند.

 در مجموع یک استاد باید با عمل خود، زندگی ،کار و تمرین را به دانشجوی خود نشان دهد و از سویی دیگر برای دانشجوی خود نقش منتورشیپ داشته باشد و مثل یک پدر و مادر، خواهر و برادر بزرگتر باشد. یعنی به موقع قاطع باشد تا نظم و دیسپلین آموزش حفظ شود و به موقع متوجه باشد که با دانشجو پدرانه برخورد کند و این یک ایده الی است که یک استاد باید از آن برخوردار باشد.

وب دا: نقش خانواده را در این مسیر چطور می بینید؟

همه می دانیم که خانواده نقش بسزایی دارند و بویژه درمورد کار ما که مربوط به رشته های بالینی است و در اکثر اوقات پروسیجرهایی خارج از برنامه مشخص می شود همراهی خانواده بسیار مهم است.

به عنوان مثال در مواقع تفریح ، مراسم تولد و... موارد زیادی پیش آمده که باید به دلیل آنکالی مراسم را ترک و در بیمارستارن حضور پیدا می کردیم، همه این موارد می طلبد که خانواده درک کنند و همکاری داشته باشند و این مسئله برای من و همکاران قاعدتاً وجود داشته است. بنابراین همراهی خانواده، باعث شده تنش های ذهنی ما کمتر شود.