کارکنان

روایتی از فِضه سالاری‌مقدم، پرستار پرتلاش بیمارستان قائم (عج) مشهد

پرستاران، بازوان توانمند تیم درمان و ستون‌های اصلی نظام سلامت به شمار می‌روند؛ بی‌تردید سلامت جامعه بدون حضور مؤثر و ایثارگرانه آنان معنایی نخواهد داشت. یکی از این چهره‌های فداکار، فِضه سالاری‌مقدم، پرستار بخش اعصاب سه بیمارستان قائم (عج) مشهد است که سال‌ها با عشق، صبر و تعهد در مسیر مراقبت از بیماران گام برداشته است.

عشق و صبر، دو بال پرواز در حرفه پرستاری

خانم سالاری‌مقدم در گفت‌وگو با وب‌دانا اظهار داشت: صبر، مهم‌ترین ویژگی هر پرستار است. کسی که وارد این حرفه می‌شود باید صبور، دقیق، توانمند و مهربان باشد، چرا که ما هر روز با جان انسان‌ها سر و کار داریم و کوچک‌ترین تصمیم ما می‌تواند تأثیری عمیق بر زندگی بیماران بگذارد.

او که دارای مدرک فوق‌دیپلم هوشبری و لیسانس پرستاری است، پرستاری را رشته‌ای عاشقانه و معنوی توصیف کرده و می‌گوید: «از همان ابتدا به پرستاری علاقه‌مند بودم و امروز پس از سال‌ها خدمت، عشق من به این حرفه روزبه‌روز بیشتر شده است.»

روزهای سخت کرونا؛ امتحانی برای روح و جسم

سالاری‌مقدم با یادآوری دوران همه‌گیری کرونا گفت: کرونا یکی از سخت‌ترین دوره‌های کاری من بود. هیچ‌گاه صحنه‌ای را فراموش نمی‌کنم که بیمار جوانی، معلم بود و در آخرین لحظات زندگی‌اش به مادرش گفت: “مامان، دلم داره تموم میشه”. هنوز هم یاد آن لحظه برایم دردناک است.

او افزود: با وجود سختی‌ها، ما با تمام توان بیماران را به بخش ICU منتقل می‌کردیم و برای نجاتشان از هیچ تلاشی فروگذار نبودیم. دیدن لبخند بیماران بهبود یافته یا قدردانی خانواده‌ها، تمام خستگی‌ها را از تن ما بیرون می‌کرد. حتی پس از مدتی، یکی از بستگان بیماری که در دوران کرونا فوت کرده بود، برای تشکر نزد من آمد و هدیه‌ای آورد؛ همین قدردانی برایم بزرگ‌ترین پاداش بود.

حمایت خانواده؛ پشتوانه‌ای برای ادامه مسیر

این پرستار پرتلاش ضمن قدردانی از حمایت خانواده خود گفت: پدر، مادر و به‌ویژه همسرم در تمام مسیر همراه من بودند. اگر صبوری همسرم نبود، شاید نمی‌توانستم این مسیر را ادامه دهم. پرستاری از نظر جسمی و روحی حرفه‌ای دشوار است و بدون حمایت خانواده، ادامه آن ممکن نیست.

سالاری‌مقدم با تأکید بر نقش کلیدی پرستاران در نظام سلامت اظهار داشت: پرستاران بازوی توانمند تیم درمان هستند و سلامت جامعه بدون آنان معنا ندارد. امیدوارم روزی برسد که پرستاران از نظر روحی، مالی و اجتماعی آن‌قدر مورد حمایت قرار گیرند که دیگر دغدغه معیشتی یا بی‌توجهی به ارزش حرفه‌شان باعث مهاجرتشان نشود.

در دنیایی که انسان‌ها بیش از هر زمان دیگر به همدلی و یاری نیاز دارند، حرفه پرستاری همچون نوری از عشق و خدمت در مسیر سلامت جامعه می‌درخشد. پرستاران با قلب‌هایی سرشار از ایثار و دست‌هایی متعهد، نه‌تنها به درمان جسم بیماران می‌پردازند، بلکه با مهربانی خود، مرهمی برای روح آنان می‌شوند.

در همین راستا، الهه عباسی، سوپروایزر بالینی بیمارستان امید، پرستاری را حرفه‌ای سرشار از عشق به خدمت و یاری انسان‌ها می‌داند. او معتقد است در این شغل، انسان بیش از هر زمان احساس مفید بودن و تأثیرگذاری بر زندگی دیگران را تجربه می‌کند. به باور وی، فعالیت در محیط علمی و انسانی بیمارستان و رشد احترام اجتماعی نسبت به قشر پرستاران، از مهم‌ترین عوامل دل‌گرمی در مسیر خدمت است.

عباسی در گفت‌وگو با وبدا اظهار داشت: فعالیت در محیط علمی و انسانی بیمارستان و رشد احترام اجتماعی به قشر پرستاران، از مهم‌ترین عوامل دل‌گرمی در مسیر خدمت است.

خاطره‌ای ماندگار از روزهای خدمت

وی با یادآوری یکی از خاطرات تأثیرگذار دوران کاری خود گفت: چندین سال پیش، دختر جوان و تازه‌عروسی برای نخستین جلسه شیمی‌درمانی بستری شد. او از ریزش مو، تهوع و عوارض درمان به‌شدت نگران بود. هنگام تکمیل پرونده متوجه شدیم نخستین جلسه درمانی‌اش هم‌زمان با روز تولدش است. با همکاری همکارانم کیک و شیرینی تهیه کردیم و به اتاقش رفتیم. لحظه لبخند و خوشحالی او و خانواده‌اش، پس از آن‌همه نگرانی، برایمان بسیار دل‌گرم‌کننده بود. گاهی یک لحظه کوتاه می‌تواند همه چیز را تغییر دهد.

این سوپروایزر بالینی، پرستار نمونه را فردی توصیف می‌کند که علاوه بر تخصص و مهارت کافی، دارای دقت، مسئولیت‌پذیری و روحیه یادگیری مداوم باشد. از نظر اخلاقی نیز، همدلی، دلسوزی، صبر، شکیبایی، حفظ اعتماد بیمار و روحیه همکاری بالا از ارکان حیاتی این حرفه به شمار می‌آیند. او همچنین اعتمادبه‌نفس، قدرت تصمیم‌گیری و انعطاف‌پذیری در شرایط بحرانی را از ویژگی‌های شخصیتی ضروری برای پرستاران می‌داند.

نقش خانواده در پشتیبانی از پرستاران

عباسی نقش خانواده را در حمایت عاطفی و انگیزشی پرستاران بسیار مهم توصیف کرده و می‌گوید: پدرم با مهربانی و همراهی بسیار از من حمایت کرد و همیشه به این شغل عشق می‌ورزید. خواهر بزرگ‌ترم نیز پرستار است و در حرفه خود موفق عمل کرده است. از همین رو، هنگام ورود به این مسیر، شناخت و آگاهی کافی از دشواری‌ها و مسئولیت‌هایش داشتم.

سوپروایزر بالینی بیمارستان امید در پایان ابراز امیدواری کرد: برای جامعه پرستاری آرزو دارم روزی برسد که پرستاران با آرامش، توانمندی و افتخار، بدون فرسودگی و با رضایت درونی، رسالت انسانی خود را ادامه دهند.

عباسی خطاب به جوانانی که در آستانه انتخاب مسیر پرستاری قرار دارند، تأکید کرد: پیش از هر چیز باید بدانند چرا پرستاری را برگزیده‌اند. در این حرفه، انسانیت را در اولویت بگذارند، بر یادگیری مداوم پایبند باشند، تاب‌آوری و مهارت‌های ارتباطی خود را تقویت کنند و به خود و مأموریت انسانی‌شان افتخار نمایند.

فاطمه قاسمی، کارشناس پرستاری بیمارستان قائم (عج) مشهد، از جمله پرستارانی است که خدمت خالصانه و ایمان به ارزش‌های انسانی را سرلوحه کار خود قرار داده و پرستاری را حرفه‌ای مقدس می‌داند؛ حرفه‌ای که به باور او تنها با نیت خالص و برای رضای خدا معنا می‌یابد.

قاسمی در گفتگو با وبدا، با اشاره به چگونگی ورود خود به این عرصه گفت: پیش از انتخاب رشته پرستاری، شناخت چندانی از این حرفه نداشتم، اما هنگامی که در بیمارستان‌ها پرستارانی را دیدم که عاشقانه به بیماران خدمت می‌کردند، در دلم آرزو کردم روزی من نیز بتوانم همانند آنان، در مسیر خدمت انسان‌دوستانه گام بردارم.

وی دوران همه‌گیری کرونا را یکی از پرچالش‌ترین و در عین حال به‌یادماندنی‌ترین دوره‌های کاری خود توصیف کرد و افزود: روزهای کرونا واقعاً طاقت‌فرسا بود. برخی نزدیکان ما را دلگرمی می‌دادند، امّا عده‌ای از ترس بیماری از ما فاصله می‌گرفتند و حتی از صحبت کردن نیز پرهیز می‌کردند. شرایط به‌قدری دشوار بود که گاهی جرات بوسیدن فرزندمان را هم نداشتیم.

این پرستار با تجربه با تأکید بر جنبه معنوی حرفه پرستاری اظهار داشت: پرستار باید همواره خدا را در نظر داشته باشد و هیچ‌گاه از رعایت حق مردم غافل نشود، چرا که پرستاری کاری است سرشار از قداست و انسانیت است.

وی در ادامه با اشاره به نقش حمایت خانواده در استمرار فعالیت خود گفت: اگر پدر و مادرم نبودند، شاید سال‌ها پیش از کار کناره‌گیری می‌کردم؛ زیرا در آغاز، دیدن رنج بیماران و شاهد بودن لحظه مرگ آنان برایم بسیار دشوار بود.

وی افزود: آرزو دارم روزی فرا برسد که پرستاران دغدغه معیشت نداشته باشند و بتوانند با آسودگی خاطر، تنها برای رضای خدا و آرامش بیماران کار کنند.

او همچنین توصیه‌ای صادقانه به جوانان علاقه‌مند به پرستاری داشت و تأکید کرد: مسیر پرستاری دشوار است و باید از خود و خانواده مایه گذاشت. اگر کسی صرفاً به دنبال جنبه مادی است، باید بداند این حرفه با هیچ شغل درآمدزایی قابل قیاس نیست و ارزش آن در رضایت الهی نهفته است.

فاطمه قاسمی یادآور شد؛ که پرستاری تنها یک شغل نیست، بلکه جلوه‌ای از عشق، صبر و ایثار در خدمت به انسان‌هاست؛ حرفه‌ای که در هر روز کاری، معنای واقعی فداکاری و انسان‌دوستی را در لمس درد بیماران آشکار می‌سازد.

در میان چهره‌های پرتلاش و فداکار حوزه سلامت، نام شکیبا شاکر، پرستار با سابقه‌ بخش اورژانس بیمارستان قائم(عج) وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد، به عنوان پرستار نمونه استانی می‌درخشد؛ بانویی که عشق، صبر و تعهد را در خدمت به بیماران معنا کرده و پرستاری را نه صرفاً یک حرفه، بلکه بخشی از روح و هویت خویش می‌داند.

شاکر در گفت‌وگو با وب‌دا، درباره علاقه خود به رشته پرستاری اظهار داشت: از دوران کودکی علاقه‌ عمیقی به پرستاری داشتم و همین عشق قلبی من را در انتخاب مسیر تحصیلی و شغلی‌ام هدایت کرده است.

او با یادآوری نخستین روزهای کاری خود در بخش اورژانس گفت: در آغاز، با فضایی پرتنش، پر استرس و پر خطر روبه‌رو شدم؛ تجربه‌ای که برایم شوک‌برانگیز بود. حتی خانواده‌ام مرا به انصراف از کار تشویق می‌کردند، اما با ایمان به انتخابم و پشتکار فراوان تصمیم گرفتم بمانم و امروز آن تصمیم را یکی از بهترین انتخاب‌های زندگی‌ام می‌دانم.

این پرستار نمونه استانی درباره ویژگی‌های یک پرستار شایسته گفت: پرستار پیش از هر چیز باید انسانی باشد که بتواند درد، اضطراب و شرایط بیمار و همراهانش را درک کند و خود را به جای آنان بگذارد. تنها در این صورت است که خدمت پرستاری معنا و انسانیت واقعی پیدا می‌کند.

وی ضمن قدردانی از خانواده خود، از پدر، مادر، خواهر و برادرش به عنوان پشتیبانان همیشگی یاد کرد و افزود: حضور خانواده در این مسیر پر فراز و نشیب نقش تعیین‌کننده‌ای داشته است.

شاکر با بیان آرزوهای خود برای آینده‌ پرستاری اظهار داشت: امید دارم روزی برسد که سختی‌های این حرفه از سوی جامعه و مسئولان به درستی درک شود و شرایط کاری پرستاران به گونه‌ای باشد که هیچ‌گاه مجبور نباشیم عشقی را که به این حرفه داریم سرکوب کنیم.

او همچنین به جوانانی که قصد ورود به حرفه پرستاری دارند توصیه کرد: اولین و مهم‌ترین شرط در این راه، عشق به پرستاری است. اگر کسی با عشق وارد این مسیر شود، می‌تواند سختی‌ها و شرایط پیش‌بینی‌ناپذیر آن را تاب بیاورد و به رشد انسانی و حرفه‌ای برسد.

این پرستار پرتلاش در پایان درباره احساس خود نسبت به شغلش گفت: پرستاری، شغلی است که بارها احساسات مرا دگرگون کرده، مرا در آزمون و خطاهای گوناگون قرار داده و انگیزه‌ ادامه‌ زندگی را در من زنده کرده است. هرچند از لحاظ مالی شاید انتظارات جامعه پرستاری را برآورده نسازد، اما از نظر روحی و روانی بی‌تردید انسان را کامل‌تر و مفیدتر می‌سازد. من احساس می‌کنم مسیر زندگی و حرفه‌ای‌ام را درست پیموده‌ام؛ چرا که پرستاری نه تنها شغل، بلکه بخشی از هویت و روح من است.