کارکنان

وب دا: به مناسبت میلاد فرخنده حضرت زینب کبری (سلام‌الله‌علیها) و روز پرستار، روایت مردی را می‌خوانیم که ۱۵ سال از عمرش را در حساس‌ترین نقطه‌ی اتاق عمل، کنار نفس‌های بیماران گذرانده است؛ محسن اکبری، کارشناس بیهوشی بیمارستان امام رضا (ع)، که پرستاری را نه شغل، بلکه عشق، مسئولیت و ایمان می‌داند.

اکبری که دوران کاردانی خود را در دانشگاه علوم پزشکی گناباد و دوره کارشناسی ناپیوسته را در دانشگاه علوم پزشکی مشهد گذرانده است، از سال ۱۳۸۹ پا به عرصه خدمت در نظام سلامت گذاشت. او طرح خود را در بیمارستان امید گذرانده و سپس به مدت ۹ سال در بیمارستان امداد مشهد فعالیت کرده است. پس از آن به‌صورت پیمانی ادامه خدمت داده و از سال ۱۳۹۹ تاکنون در اتاق عمل مرکزی بیمارستان امام رضا(ع) مشغول به کار است؛ جایی که تیم‌های درمان در سه شیفت صبح، عصر و شب، بی‌وقفه در کنار بیماران و زائران حرم مطهر امام هشتم (ع) حاضرند.

او درباره حرفه‌اش می‌گوید: بیهوشی یکی از پرمخاطره‌ترین و پر استرس‌ترین مشاغل دنیاست. کسی که وارد این حوزه می‌شود باید از ثبات هیجانی، دانش علمی و تجربه بالایی برخوردار باشد تا بتواند در بحرانی‌ترین لحظه‌ها درست‌ترین تصمیم را بگیرد. در این کار باید عاشق بود؛ عاشق انسان، عاشق بیمار و عاشق خدمت.

اکبری باور دارد پرستاری چیزی فراتر از یک شغل است: خیلی‌ها پرستاری را فقط یک منبع درآمد می‌دانند، اما من معتقدم پرستار واقعی باید عاشق کارش باشد تا بتواند با دل و جان به بیماران رسیدگی کند و در مسیر بازگشت سلامتی آنان گام بردارد.

او یکی از خاطرات ماندگار خود را چنین روایت می‌کند: اوایل حضورم در بیمارستان امام رضا (ع)، بیماری از بخش مسمومین به اتاق عمل منتقل شد و کد ۹۹ اعلام گردید. تیم بیهوشی بلافاصله حاضر شد و خوشبختانه عملیات احیای قلبی‌ریوی با موفقیت انجام شد. آن لحظه‌ها با هیچ چیز در دنیا قابل مقایسه نیست، چون احساس می‌کنی دوباره به کسی زندگی بخشیدی.

اکبری در کنار عشق به بیماران، نگاهی نقادانه نیز به وضعیت حرفه پرستاری دارد. او می‌گوید: جامعه پرستاری همیشه مطالباتی داشته است. امروز یکی از مهم‌ترین آن‌ها، اجرای فوق‌العاده خاص در احکام پرسنلی و پرداخت عادلانه و به‌موقع تعرفه‌های پرستاری است. باید عدالت و شفافیت بیشتری در نظام تعرفه‌گذاری وجود داشته باشد.

او همچنین به کمبود نیروی انسانی اشاره کرده و خواستار برنامه‌ریزی برای بهبود شرایط کاری پرستاران است: ضروری است تعداد نیروهای پرستاری متناسب با تعداد تخت‌ها و بیماران افزایش یابد. همچنین باید قوانینی تدوین شود تا جذابیت این حرفه بیشتر شود و از مهاجرت نیروهای متخصص جلوگیری گردد. حیف است پرستارانی که سال‌ها تجربه و دانش کسب کرده‌اند، کشور را ترک کنند.

اکبری در پایان می‌گوید: ما در بیهوشی با جان انسان‌ها سر و کار داریم؛ لحظه‌ای که بیمار نفسش را به ما می‌سپارد، لحظه اعتماد است و باید پاسدار این اعتماد باشیم.

در میان خیل پرستارانی که با فداکاری و عشق، بار سنگین خدمت به بیماران را بر دوش می‌کشند، هستند چهره‌هایی که وجدان کاری، مهربانی و تخصص را در هم آمیخته‌اند تا امید را در دل بیماران زنده کنند. مرتضی کارگر، سرپرستار بخش اورژانس بیمارستان امید مشهد از جمله همین پرستاران نمونه است که با سال‌ها تجربه، اخلاق حرفه‌ای را سرلوحه کار خود قرار داده است.

در گفت‌وگو با خبرنگار وب‌دا، مرتضی کارگر با تأکید بر اهمیت ارزش‌های اخلاقی در حرفه پرستاری گفت:امروز بیش از هر زمان دیگری جامعه به پرستارانی با وجدان کاری بالا و روحیه انسان‌دوستی نیاز دارد تا بیماران در مسیر درمان، احساس آرامش و امنیت کنند.

وی با یادآوری یکی از خاطرات ماندگار دوران خدمت خود، از نوجوانی سخن گفت که به سرطان مغز مبتلا بود و در روند درمان با مشکلات فراوانی روبه‌رو می‌شد. خانواده این بیمار تنها در روزهایی به بیمارستان مراجعه می‌کردند که کارگر در شیفت حضور داشت، چرا که به‌دلیل تجربه و دقت بالای او در پیدا کردن رگ، امید تازه‌ای در دل پدر و پسر زنده می‌شد.

به گفته این پرستار دلسوز، آن نوجوان که به‌دلیل شیمی‌درمانی‌های متعدد، توان حرکتی خود را از دست داده بود، پس از دو سال درمان، دوباره توانست راه برود و سخن بگوید؛ لحظه‌ای که آن را «یکی از شیرین‌ترین خاطرات زندگی حرفه‌ای‌اش» می‌داند.

کارگر که به نظم، دقت و صبوری در محیط کار شناخته می‌شود، موفقیت‌های خود را مرهون حمایت خانواده و دعای خیر آنان می‌داند. وی در ادامه با اشاره به چالش‌های اقتصادی پرستاران افزود:پرستاری زمانی به اوج کیفیت می‌رسد که پرستار دغدغه مالی نداشته باشد و بتواند با ذهنی آرام به بیمار خدمت کند.

این سرپرستار پرتلاش همچنین توصیه‌ای به نسل جوان پرستاران داشت و گفت:همیشه تصور کنید بیماری که بر تخت بستری است، عزیز خود شماست؛ همین نگاه انسانی کیفیت خدمت را چند برابر می‌کند.

مرتضی کارگر در پایان سخنان خود، سلامت جامعه را در گرو سلامت جسمی و روانی کادر درمان دانست و خطاب به مسئولان اظهار کرد:زمانی می‌توان از پرستاری پرانرژی و تمام‌وقت انتظار داشت که پرستار در رفاه نسبی و آرامش باشد. اگر امروز برای تأمین نیازهای پرستاران گام برداریم، فردا بیماران خود ما خواهند بود که به تلاش صادقانه‌ی همین پرستاران نیاز دارند.

پرستاری تنها یک شغل نیست، بلکه رسالتی انسانی است که با وجدان کاری، عشق به همنوع و ایمان به خدمت معنا پیدا می‌کند. چهره‌هایی چون مرتضی کارگر یادآور آنند که در پس هر درمان موفق، پرستاری ایستاده است که با صبر، دقت و مهربانی، امید را به زندگی بازمی‌گرداند.

در میان هزاران نیروی تلاشگر نظام سلامت، هستند پرستارانی که خدمت را نه شغل، بلکه عبادتی عاشقانه می‌دانند. لیلا قلاسی، سرپرستار بخش سالمندان بیمارستان ابن‌سینا مشهد، از جمله پرستارانی است که بیش از بیست‌وپنج سال از عمر خود را با عشق، تعهد و انسان‌دوستی وقف بیماران کرده است. او معتقد است: «علم به‌تنهایی پرستار نمونه نمی‌سازد؛ پرستاری واقعی زمانی معنا می‌یابد که قلب انسان با درد بیماران هم‌تپش شود.

لیلا قلاسی، سرپرستار بخش سالمندان بیمارستان ابن‌سینا (وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد)، در گفت‌وگو با وب‌دا اظهار کرد:از آغاز فعالیت حرفه‌ای خود در بیمارستان‌های تخصصی از جمله بیمارستان دکتر شیخ و مراکز اعصاب و روان، همواره تلاش کرده‌ام با عشق، احترام و مسئولیت‌پذیری، بهترین خدمات را به بیماران ارائه دهم و بازگرداندن سلامت آنان را هدف والای کار خود بدانم. انتخاب رشته پرستاری برای من حاصل علاقه‌ای عمیق به یاری انسان‌ها بود، نه صرفاً یک تصمیم شغلی.

وی یکی از خاطرات ماندگار دوران کاری خود را مربوط به شب بیست‌ویکم ماه رمضان دانست و گفت:در آن شب به دلیل حضور در شیفت کاری نتوانستم در مراسم احیاء شرکت کنم و از این موضوع دلم گرفته بود. صبح روز بعد، هنگام گفت‌وگو با همکاران درباره حسرت آن شب، گروهی از خادمین حرم مطهر امام رضا (ع) با حضور در بخش سالمندان، با اهدای چادر مشکی از ما قدردانی کردند و گفتند: «اجر خدمت شما در مراقبت از بیماران سالمند، کمتر از شب‌زنده‌داری در کنار ضریح ائمه اطهار (ع) نیست.» آن لحظه را نشانه‌ای از لطف الهی دانستم که یادآور ارزش خدمت به بندگان خداست.

قلاسی با تأکید بر نقش انسان‌دوستی در حرفه پرستاری افزود:پرستار باید بیماران را همچون اعضای خانواده‌اش دوست بدارد و از جان و دل برای آنان تلاش کند. علم، زمانی معنا دارد که با عشق همراه باشد.

وی در ادامه ضمن قدردانی از حمایت خانواده‌اش گفت:از پدر و مادرم آموختم که دعای خیر بیماران، بزرگ‌ترین پاداش یک پرستار است، نه مزایا و تقدیرهای ظاهری.

وی با اشاره به فشار کاری بالای پرستاران گفت:امیدوارم روزی برسد که هیچ پرستاری مجبور به اضافه‌کاری نباشد و بتواند در یک شیفت کاری، با آرامش به بیماران خدمت کند و در کنار خانواده‌اش باشد.

در پایان، خانم قلاسی با قدردانی از مسئولان بیمارستان ابن‌سینا اظهار داشت:از همراهی و حمایت‌های ریاست محترم بیمارستان ابن‌سینا، آقای دکتر حجازی، دکتر اکبری، دکتر ایروانی و مدیریت پرستاری دکتر مشکین، که همواره برای ارتقای سلامت بیماران و بهبود شرایط کاری پرستاران تلاش می‌کنند، صمیمانه سپاسگزارم. همچنین از مجموعه روابط عمومی دانشگاه برای فراهم‌آوردن فرصت انعکاس دغدغه‌ها و مطالبات جامعه پرستاری تشکر می‌کنم.

داستان زندگی و خدمت لیلا قلاسی نمادی از عشق، صبوری و ایمان در مسیر سخت و در عین حال مقدس پرستاری است؛ مسیری که در آن، هر لحظه لبخند یک بیمار، پاداشی الهی برای سال‌ها تلاش خالصانه است.

ملیحه رنجبر سالانقوچ، سرپرستار بخش آموزش دو زنان در مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی روان‌پزشکی ابن‌سینا و دکتر حجازی، از تجربه‌ها، باورها و ارزش‌های حرفه پرستاری سخن گفت. او که با ۱۷ سال سابقه خدمت و عنوان پرستار نمونه استانی سال ۱۴۰۲ شناخته می‌شود، تأکید کرد:انتخاب پرستاری برای من، انتخاب یک شغل نبود، بلکه انتخاب عمیق‌ترین شکل خدمت انسانی در حیاتی‌ترین لحظات زندگی انسان‌ها بود.

پرستار؛ تجلی کرامت انسانی در بستر مراقبت

رنجبر با بیان اینکه پرستار تنها فردی است که در تمام ساعات شبانه‌روز کنار بیمار حضور دارد، افزود:این حضور مداوم، فرصتی است برای تسکین درد درونی بیماران، فراتر از مدیریت درد فیزیکی. پرستار با گوش‌دادن و همدلی، اضطراب را می‌کاهد و کرامت انسانی را در آسیب‌پذیرترین لحظات حفظ می‌کند.

او ادامه داد: دانش پرستاری در سال‌های اخیر رشد چشمگیری داشته و همین امر، انگیزه ادامه مسیر حرفه‌ای را در من تقویت کرده است. نقش ما نه‌تنها در درمان، بلکه در پیشگیری و آموزش سلامت خانواده‌ها نیز بسیار مؤثر است.

رهایی از سایه بیماری؛ عمیق‌ترین خاطره در قلب پرستاران

این سرپرستار پرتلاش درباره خاطرات خود گفت:از ماندگارترین لحظات پرستاری، زمانی است که شاهد رهایی بیمار از سایه بیماری هستیم. در بیماران روان‌پزشکی، این رهایی اغلب تدریجی و پرچالش است. ما قفل را باز نمی‌کنیم، بلکه کلید را به دست بیمار می‌دهیم تا خودش راه آزادی را بیابد.

وی با اشاره به تجربیات خود در بیش از ۱۲ سال خدمت در بخش روان‌پزشکی افزود: آموخته‌ام که بالاترین سطح مراقبت همیشه در دارو خلاصه نمی‌شود؛ گاهی تنها حضور همدلانه، لمس یک دست و سکوتی محترمانه، بزرگ‌ترین درمان است.

رنجبر در توصیف پرستار ایده‌آل گفت:پرستار واقعی در نگاه و رفتار، مهر و دلسوزی را جاری می‌سازد. او با تسلط علمی، تصمیم‌گیری آگاهانه و پایبندی به اصول اخلاقی، اعتماد و آرامش را به بیماران بازمی‌گرداند. پرستار نسخه‌ای زنده از امید است که حتی در دشوارترین لحظات، جرقه باور به بهبودی را در دل بیماران روشن نگه می‌دارد.

ریشه‌های علاقه به پرستاری؛ ارزش خدمت از کودکی در خانواده

وی درباره انگیزه خود از انتخاب این مسیر گفت:در خانواده‌ای رشد کردم که خدمت به انسان‌ها ارزش والایی داشت. الگوهای زندگی من، پرستاران و معلمانی بودند که مهربانی را معنا می‌کردند. به همین دلیل پرستاری برای من فقط یک حرفه نبود، بلکه ادامه باورها و ارزش‌های خانوادگی‌ام بود.

رنجبر اضافه کرد: این نگرش مثبت باعث شده است که حتی سایر اعضای خانواده و اقوام نیز به انتخاب رشته پرستاری برای فرزندانشان ترغیب شوند.

این پرستار نمونه استانی درباره آینده حرفه خود گفت:آرزو دارم روزی فرا برسد که پرستاری نه صرفاً شغلی برای گذران زندگی، بلکه رسالتی انسانی و علمی شناخته شود؛ جایی که پرستاران با احساس امنیت، احترام و رضایت، نقش واقعی خود را در سلامت جامعه ایفا کنند.

وی همچنین بر ضرورت اجرای کامل تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری تأکید کرد و افزود:اتحاد، همدلی و همبستگی در جامعه پرستاری می‌تواند موتور محرکه‌ای برای احقاق حقوق حرفه‌ای و ارتقای جایگاه این قشر خدوم باشد.

توصیه به نسل جوان: عشق و شفقت، جوهره پرستاری است

رنجبر در توصیه به جوانان گفت:پرستاری علمی برای شفای بدن و هنری برای تسکین روح است. پیش از هر چیز باید عشق به انسان در درون‌تان پرورش یابد. مهارت‌های فنی آموختنی هستند، اما حس مراقبت یک انتخاب قلبی است.

وی افزود: نسل جدید باید بداند که صبر، انعطاف‌پذیری و یادگیری مستمر، کلید موفقیت در این مسیر است. همچنین پرستاران باید به سلامت روان و تعادل زندگی شخصی خود توجه ویژه داشته باشند تا دچار فرسودگی شغلی نشوند.

در پایان، سرپرستار بیمارستان ابن‌سینا تأکید کرد:پرستاری تعهدی ۲۴ ساعته است که احترام ۲۴ ساعته می‌طلبد. حمایت از پرستار، یعنی تضمین کیفیت مراقبت از آسیب‌پذیرترین اعضای جامعه. پرستار توانمند، جامعه‌ای سالم‌تر می‌سازد.وی در پایان از مسئولان دانشگاه علوم پزشکی مشهد و برگزارکنندگان مصاحبه به مناسبت روز پرستار قدردانی کرد.