آموزش

روایت الهام‌بخش از مسیر ایمان، تلاش و علم؛ گفت‌وگو با دکتر محمدامین نجف‌نژاد، رتبه برتر بورد تخصصی جراحی مغز و اعصاب

در روزگاری که تلاش، ایمان و دانش سه رکن اصلی پیشرفت جامعه پزشکی به شمار می‌رود، نام دکتر محمدامین نجف‌نژاد به عنوان نمونه‌ای درخشان از پزشک متعهد و جراح جوان دانشگاه علوم پزشکی مشهد می‌درخشد. او مسیری را پیموده که از آغاز تحصیل در هجده‌سالگی تا کسب رتبه برتر بورد تخصصی در سی‌سالگی، سرشار از پشتکار، ایمان و عشق به خدمت است.

تلفیق تعهد انسانی، دانش تخصصی و توکل بر خداوند، از او چهره‌ای ساخته که نه‌تنها مایه‌ی افتخار دانشگاه علوم پزشکی مشهد، بلکه الگویی الهام‌بخش برای نسل جوان جامعه پزشکی کشور است.

آغاز تعهدی 12 ساله و تغییر مسیر زندگی

دکتر نجف ‌نژاد، متولد استان مازندران، مهرماه سال ۱۳۹۲ در رشته پزشکی عمومی دانشگاه علوم پزشکی مشهد وارد عرصه آموزش پزشکی شد. وی در گفتگو با وب دا گفت:ورود به دانشکده پزشکی در سن ۱۸ سالگی، آغاز یک تعهد دوازده ‌ساله بود که مسیر زندگی‌ام را تغییر داد.

جراح جوان رشته مغز و اعصاب دانشگاه علوم پزشکی مشهد، دوران پزشکی عمومی خود را با تلاش مستمر به پایان رساند و موفق شد با کسب معدل ممتاز، خود را به ‌عنوان یکی از برترین دانشجویان دوره معرفی کند. این عملکرد تحصیلی درخشان منجر شد که در آزمون دستیاری تخصصی در سال ۱۳۹۹ شرکت کند.

وی پس از کسب موفقیت در آزمون دستیاری، با رتبه ۵۲۱ در رشته جراحی مغز و اعصاب (نوروسرجری) در دانشگاه علوم پزشکی مشهد پذیرفته شد.

در حال حاضر، دکتر نجف ‌نژاد با ۳۰ سال سن، به‌عنوان یکی از جوان‌ترین جراحان مغز و اعصاب در سطح کشور شناخته می‌شود. این امر نشان‌دهنده‌ی سرعت بالای پیشرفت و توانمندی او در طی کردن مراحل طولانی و سنگین آموزش تخصصی پزشکی است.

محیط آموزشی و اهمیت بالینی در مشهد

در ادامه، رتبه برتر بورد تخصصی جراحی مغز و اعصاب دانشگاه به ارزیابی محیط آموزشی خود پرداخت و نقاط قوت دانشگاه علوم پزشکی مشهد را برشمرد.

نخستین نقطه قوت که دکتر نجف ‌نژاد برای دوران آموزشی خود ذکر کرد، جنبه‌ی معنوی و محیطی شهر مشهد بود. وی گفت:در طی ۱۲ سال تحصیل در دانشگاه علوم پزشکی مشهد، از ۱۸ تا ۳۰ سالگی، همجواری با بارگاه حرم مطهر امام رضا (ع) نخستین نقطه قوت آموزش در مشهد است. این ارتباط معنوی، نیروی محرکه‌ی پایداری در مسیر سخت طبابت ایجاد می‌کند.

علاوه بر این، از لحاظ علمی نیز دانشگاه علوم پزشکی مشهد از برترین مراکز علمی در سطح کشور به ‌شمار می‌آید؛ به‌ویژه به ‌واسطه‌ی اساتید با تجربه و امکانات گسترده و پیشرفته‌ای که دارد.

جراح و متخصص جوان مغز و اعصاب دانشگاه علوم پزشکی مشهد تأکید کرد که وجود اساتید مجرب و فرهیخته در طول سال‌های متمادی، فرصت بی‌نظیری برای یادگیری تکنیک‌ها و روش‌های پیشرفته‌ی جراحی فراهم آورده است.

وی عامل مهم دیگری را در ارتقای کیفیت آموزش خود دانست که فراتر از محیط آکادمیک صرف است و آن حجم بالای بیماران می‌باشد.

دکتر نجف‌نژاد در ادامه نقاط قوت دانشگاه علوم پزشکی مشهد اظهار داشت:شهر مشهد دومین شهر پرجمعیت و کلان‌شهر ایران شناخته می‌شود، بنابراین جمعیت بالای آن، به عنوان عامل مهمی در افزایش مواجهه دانشجویان با بیماران و ارتقای سطح کیفیت آموزشی است؛ چرا که در نظام آموزش پزشکی، تجربه‌ی بالینی نقش تعیین‌کننده‌ای دارد.

این حجم بالای مراجعه‌کنندگان، به‌ویژه در رشته‌های حاد و اورژانسی مانند جراحی مغز و اعصاب، این اجازه را می‌دهد تا دانشجویان و رزیدنت‌ها با طیف وسیعی از مشکلات مرتبط با پاتولوژی‌ها و چالش‌های درمانی روبه‌رو شوند که شاید در شهرهای کوچک‌تر کمتر قابل دسترسی باشد.

انتخاب رشته تخصصی و انگیزه درونی

انتخاب رشته جراحی مغز و اعصاب (نوروسرجری) یکی از دشوارترین و پرفشارترین مسیرهای تخصصی در پزشکی به شمار می‌رود.

متخصص جوان دانشگاه درباره علت ورود خود به این رشته اظهار داشت:از ابتدا، شیفته‌ی مباحث مرتبط با تروما، حوادث و تصادفات بودم. همین علاقه سبب شد تا رشته‌ی جراحی مغز و اعصاب را انتخاب کنم؛ زیرا کمک به بیماران در این رشته، بیش از بسیاری از حوزه‌های دیگر احساس رضایت و انگیزه در پزشک ایجاد می‌کند.

متخصص جراحی مغز و اعصاب دانشگاه علوم پزشکی مشهد افزود:رشته‌ی جراحی مغز و اعصاب به ‌طور مستقیم با نجات جان انسان‌ها در لحظات بحرانی و بازیابی عملکرد حیاتی در پی آسیب‌های شدید مغزی یا نخاعی در ارتباط است.

رتبه برتر بورد تخصصی رشته جراحی مغز و اعصاب دانشگاه اذعان داشت که محدودیت‌ها و چالش‌های درمانی در این رشته وجود دارد، اما تمرکز بر نتایج موفقیت‌آمیز، نیروی محرکه‌ی اصلی به شمار می‌رود.

وی گفت:البته درصدی از بیماران نیازمند این نوع جراحی‌ها ممکن است با محدودیت در درمان مواجه شوند، اما بخش بزرگی از موارد با نتیجه‌ی مطلوب همراه است و همین امر جراح را به ادامه مسیر امیدوار می‌سازد.

برنامه‌ریزی مدون و منسجم برای آزمون بورد تخصصی

دکتر نجف‌نژاد بر این باور است که موفقیت در آزمون‌های سطح بالا نیازمند دید بلندمدت است.کسب رتبه برتر در آزمون بورد به برنامه‌ریزی بلندمدت نیاز دارد. دوره‌ی تحصیل در رشته جراحی مغز و اعصاب پنج‌ساله است و باید از اوایل سال سوم پایه‌ی علمی خود را تقویت کرد تا در سال‌های بالاتر دید دقیق‌تری نسبت به بیماری‌ها و نکات علمی کتاب‌های مرجع به‌دست آید.

وی افزود:امسال آزمون گواهینامه و بورد به طور همزمان برگزار شد، بنابراین تمام فارغ‌التحصیلان ملزم به شرکت بودند.

جراح و متخصص مغز و اعصاب دانشگاه بر اهمیت تمرکز بر منابع اصلی آموزشی تأکید کرد و گفت:هیچ نسخه‌ی واحدی برای موفقیت وجود ندارد و تنها اصل مشترک، تسلط کامل بر منابع معرفی‌شده از سوی وزارت بهداشت است.

برنامه‌ی مطالعاتی این جراح جوان دانشگاه، ترکیبی از مطالعه‌ی عمیق متون اصلی و مرور پرسش‌های امتحانی گذشته بود، لذا در مسیر آمادگی برای آزمون، علاوه بر مطالعه‌ی کتاب‌های اصلی، مرور سؤالات سال‌های گذشته را در برنامه‌ی خود داشته است.

عوامل مؤثر در پیشرفت متخصص جوان رشته مغز و اعصاب

دکتر نجف‌نژاد در ادامه به نقش بسیار مهم عوامل بیرونی حمایتی در موفقیت و پیشرفت خود اشاره کرد و افزود:حمایت خانواده، همراهی اساتید، تعیین اهداف دقیق برای آینده و مهم‌تر از همه، علاقه‌ی قلبی به رشته‌ای که انتخاب می‌کنیم، از عناصر اساسی پیشرفت و موفقیت به شمار می‌روند.

او ادامه داد:انگیزه‌ی درونی و عشق به درمان بیماران مهم‌ترین عامل حرکت در مسیر علمی است. کسانی که صرفاً به ‌دلیل کسب درآمد یا فشار خانواده وارد رشته‌ی پزشکی می‌شوند، مسیر متفاوتی را طی خواهند کرد. بنابراین بین کسی که از روی علاقه و اشتیاق برای خدمت وارد این رشته می‌شود با کسی که از روی اجبار این رشته را انتخاب می‌کند، قطعاً تفاوت چشمگیری وجود دارد.

این جراح جوان در بیان احساس خود نسبت به شغل و رشته تخصصی‌اش گفت:من واقعاً عاشق رشته‌ی جراحی مغز و اعصاب و خدمت به بیمارانم هستم.

وی درباره‌ی عوامل موفقیت خود اظهار داشت:در موفقیت هر فرد، پیش از هر چیز خود او نقش دارد؛ انگیزه‌ شخصی مهم‌ترین عامل است. البته حمایت اساتید و خانواده نیز در این مسیر نقش اساسی ایفا می‌کند. از جمله مواردی که در انگیزه‌ فرد تأثیر بسیاری می‌گذارد، قدردانی است. قدردانی حتی اگر مادی نباشد، حس ارزشمند و عمیقی در پزشک ایجاد می‌کند.

او افزود:برای من، در بیمارستان‌های قائم(عج)، امداد و اکبر، همواره این احساس وجود داشته است. بیماران محبت‌های فراوانی داشته‌اند؛ این تجربه برایم بسیار ارزشمند است. من همیشه بیماران را جزئی از خانواده‌ی خود می‌دانم و تمام تلاشم را برای درمان‌شان به‌کار می‌گیرم.

برنامه‌ی آینده جراح جوان مغز و اعصاب دانشگاه

من برای عضویت در هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران درخواست داده‌ام. خوشبختانه مرحله‌ نخست که تأیید اساتید بود، موافقت شده است. تنها با توجه به اینکه در حال خدمت سربازی هستم، منتظر تأییدیه‌ی وزارت بهداشت می‌باشم.

جراح جوان مغز و اعصاب دانشگاه علوم پزشکی مشهد افزود:من علاقه‌مند و مصر هستم که دوره‌ی فلوشیپ جراحی مغز و اعصاب را دریافت کنم و تمام تلاش خود را در این راستا به کار خواهم گرفت. ان‌شاءالله از سال آینده دانشگاه علوم پزشکی ایران قصد دارد دوره‌ی فلوشیپ تروماتولوژی را اضافه کند.

چالش‌های آموزشی دانشگاه

رتبه برتر بورد تخصصی دانشگاه ضمن اشاره به وجود چالش‌های آموزشی در کشور افزود:در آموزش پزشکی کشور، تعداد رزیدنت‌ها و دانشجویان رشته‌ی پزشکی افزایش یافته و فضای آموزشی با ظرفیت موجود هماهنگی ندارد، بنابراین بر اساس ظرفیت فعلی، دانشگاه‌ها در آینده با مشکلات جدّی روبه‌رو خواهند شد.

دکتر نجف‌نژاد تأکید کرد:به عنوان نمونه، در بیمارستان امداد، تعداد عمل‌ها با تعداد رزیدنت‌ها همخوانی ندارد که امیدواریم ساختمان اتاق عمل جدید بیمارستان امداد راه‌اندازی و این مشکل برطرف شود و با گسترش ظرفیت بیمارستان‌ها و برنامه‌ریزی بهتر، کیفیت آموزش ارتقاء یابد.

او افزود:من با توکل بر خدا، برای آینده‌ی حرفه‌ای‌، به‌ویژه دوره‌ی فلوشیپ تروماتولوژی برنامه‌ریزی کرده‌ام و امیدوارم در مسیر خدمت به بیماران بهترین باشم.

در پایان، دکتر نجف‌نژاد اظهار داشت:از اساتیدبسیار فرهیخته‌ی گروه جراحی مغز و اعصاب دانشگاه علوم پزشکی مشهد کمال تشکر و قدردانی را دارم، چرا که بدون حمایت‌های آنان، این موفقیت‌ها به دست نمی‌آمد.

در دل تاریخ پزشکی مشهد، نام‌هایی هستند که نه‌فقط در کتاب‌ها، بلکه در ذهن و دل شاگردان و بیمارانشان جاودانه مانده‌اند. نام دکتر جعفر امینی، استاد پیشکسوت، جراح حاذق و یکی از بنیان‌گذاران گروه ارتوپدی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، در شمار این چهره‌هاست؛ مردی که بیش از هفت دهه از عمر پربار خود را صرف آموزش، درمان، تربیت نسل‌های پزشک و خدمت صادقانه به بیماران کرده است.

او را نه فقط به‌عنوان پزشک، بلکه به‌عنوان انسانی نیک‌نهاد می‌شناسند؛ کسی که پزشکی را تنها علمِ جراحی و استخوان نمی‌داند، بلکه آن را پلی می‌بیند میان دانش و وجدان، میان تخصص و انسانیت.

کودکی در تربت، آرزویی برای درمان

دکتر جعفر امینی در گفت‌وگو با وب‌دا از آغاز مسیر خود چنین می‌گوید:در سال ۱۳۱۵ در تربت حیدریه متولد شدم. کودکی‌ام در روزگاری گذشت که امکانات درمانی محدود بود. همیشه دیدن رنج بیماران در شهر کوچکمان مرا متأثر می‌کرد و از همان دوران نوجوانی تصمیم گرفتم پزشک شوم؛ پزشکی که بتواند درد مردم را کم کند.

او ادامه می‌دهد:پس از پایان تحصیلات ابتدایی در زادگاهم، برای ادامه تحصیل به مشهد آمدم و وارد دانشکده پزشکی شدم. آن زمان فضای دانشگاه پر از شور، علم و انسانیت بود. استادان بزرگی چون دکتر قریب و دکتر ادیب‌زاده برای ما الگوهای اخلاقی بودند.

سفر به مونترال کانادا و بازگشت با رسالتی بزرگ

دکتر امینی با لبخندی آرام به یاد سال‌های جوانی می‌گوید:در دهه ۴۰ شمسی، برای ادامه تحصیل در رشته ارتوپدی به دانشگاه مونترال کانادا رفتم. آنجا با تازه‌ترین روش‌های جراحی آشنا شدم. اما در ذهنم همیشه مشهد بود؛ می‌خواستم آموخته‌هایم را به وطن برگردانم.

او پس از بازگشت به ایران، با چالشی بزرگ روبه‌رو شد:در آن سال‌ها در مشهد تخصص ارتوپدی به‌صورت مستقل وجود نداشت. جراحان عمومی عمل‌های استخوان و مفصل را انجام می‌دادند. من و همکارم دکتر اعرابی‌نژاد تصمیم گرفتیم گروه ارتوپدی را پایه‌گذاری کنیم. کار آسانی نبود، نه امکانات کافی بود، نه حمایت اداری گسترده‌ای. اما ایمان داشتیم که این شهر، سزاوار رشد علمی است.

از صفر تا قطب علمی شرق کشور

با تلاش شبانه‌روزی دکتر امینی و همکارانش، نخستین بخش تخصصی ارتوپدی در بیمارستان امام رضا(ع) شکل گرفت. به‌تدریج، این بخش به مرکزی علمی و آموزشی تبدیل شد که بعدها نسل‌های زیادی از پزشکان از آن برخاستند.

استاد با یادآوری آن روزها می‌گوید:در آغاز، هر عمل جراحی تجربه‌ای تازه بود. ما باید هم آموزش می‌دادیم، هم یاد می‌گرفتیم، هم خدمت می‌کردیم. اما شور جوانی و ایمان به هدف، خستگی را از ما می‌گرفت. دیدن لبخند بیمار، بزرگ‌ترین پاداش بود.

روایت روزهای جنگ؛ اتاق عمل در خدمت وطن

دکتر امینی وقتی به دوران دفاع مقدس می‌رسد، سکوت می‌کند. صدایش آرام‌تر می‌شود، اما درخشش نگاهش بیشتر.آن سال‌ها، دانشگاه مشهد به مرکز درمان مجروحان جنگی تبدیل شد. هر روز ده‌ها مجروح از جبهه‌ها به بیمارستان امام رضا(ع) می‌آمدند. کار ما فقط جراحی نبود. باید روحیه می‌دادیم، امید می‌دادیم. مجروحان جوانی که از مرزهای کشور دفاع کرده بودند، با درد و افتخار وارد اتاق عمل می‌شدند. خدمت به آنان، بزرگ‌ترین افتخار زندگی‌ام بود.

او لحظه‌ای مکث می‌کند و اضافه می‌کند:من همیشه باور داشته‌ام که پزشک اگر دلش با مردم باشد، در سخت‌ترین شرایط هم می‌تواند اثرگذار باشد.

اولین جراحی تعویض مفصل در مشهد

از میان خاطرات حرفه‌ای، دکتر امینی با افتخار به یاد اولین جراحی تعویض مفصل در مشهد می‌افتد:این عمل در زمانی انجام شد که امکانات بسیار اندک بود. اما با همکاری تیم درمانی و استفاده از تجارب علمی، توانستیم نخستین تعویض مفصل را با موفقیت اجرا کنیم. آن روز، نه فقط برای من، بلکه برای کل مجموعه دانشگاه، روزی تاریخی بود.

او با لبخند می‌گوید:آن عمل برای من یادآور این حقیقت بود که وقتی ایمان، دانش و کار گروهی در کنار هم قرار گیرند، هیچ محدودیتی مانع پیشرفت نمی‌شود.

پزشکی؛ رسالتی اخلاقی و انسانی

در بخش دیگری از گفت‌وگو، استاد امینی از فلسفه شخصی خود در پزشکی سخن می‌گوید:پزشکی برای من هرگز فقط یک حرفه نبود. پزشکی یعنی نگاه کردن به انسان در تمام ابعادش ، جسمی، روانی و اجتماعی. من همیشه به شاگردانم می‌گویم: علم بدون اخلاق، ناقص است. شما می‌توانید بهترین جراح باشید، اما اگر به بیمار احترام نگذارید، رسالت‌تان را انجام نداده‌اید.

او ادامه می‌دهد: من همیشه بیماران محروم را در اولویت قرار می‌دادم. به دستیارانم هم می‌گفتم: تخصص‌تان را فدای انسانیت نکنید، بلکه آن را در خدمت انسان‌ها به کار بگیرید.

شاگردان درباره استاد چه می‌گویند؟

در این گفت‌وگو، چند تن از شاگردان برجسته دکتر امینی نیز در سخنانی از تأثیر اخلاق، منش و دلسوزی استاد خود یاد کردند.

دکتر محمدحسین ابراهیم‌زاده، مدیر گروه ارتوپدی دانشگاه علوم پزشکی مشهد گفت:استاد امینی برای همه ما الگویی از دقت، صبر و مهربانی است. او همواره در کنار دانشجویان بود، با آنان به مطب می‌رفت و آموزش را در عمل معنا می‌کرد. برخورد انسانی او با بیماران، درسی ماندگار برای نسل ما بود.

دکتر فرشید باقری، استاد گروه ارتوپدی و از شاگردان ایشان نیز گفت:اولین برخورد من با استاد امینی زمانی بود که خودم بیمار ایشان بودم. با وجود ازدحام مطب، با محبت و احترام من را معاینه کردند. همان روز فهمیدم پزشکی یعنی انسان بودن. همین رفتار، مسیر زندگی من را تغییر داد.

دکتر هادی مخملباف، استاد دیگر گروه ارتوپدی، نیز افزود:استاد امینی همیشه حامی شاگردانش بود. پس از هر موفقیتی ما را تشویق می‌کرد و روحیه خدمت به مردم را در ما تقویت می‌نمود. سال گذشته افتخار داشتم زانوی ایشان را جراحی کنم. برای من آن روز نماد یک چرخه انسانی بود ؛ شاگردی که فرصت خدمت به استادش را پیدا کرد.

تجلیل از یک عمر خدمت 

در پایان این گفت‌وگو، مراسمی با حضور اعضای هیأت علمی گروه ارتوپدی و رئیس دانشکده پزشکی مشهد برگزار شد.در این مراسم از مقام علمی و انسانی دکتر جعفر امینی، به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران ارتوپدی در شرق کشور، تجلیل به عمل آمد.

رئیس دانشکده پزشکی مشهد در سخنان خود اظهار داشت:اساتید پیشکسوت، شالوده‌های ماندگار دانشگاه هستند. استاد امینی با تلاش علمی، تربیت شاگردان و اخلاق حرفه‌ای، نام خود را در تاریخ پزشکی مشهد جاودانه کرده‌اند. نسل امروز پزشکی، میراث‌دار نگاه انسانی و علمی ایشان است.

پایان سخن؛ پیام استاد برای آینده

وقتی گفت‌وگو به پایان می‌رسد، استاد امینی لحظه‌ای سکوت می‌کند، سپس با لبخندی پدرانه می‌گوید:من فقط یک جمله برای نسل جوان دارم:اگر علم با اخلاق همراه شود، جهان جای بهتری خواهد بود. تخصص، همراه با انسانیت، می‌تواند دنیا را تغییر دهد.

دکتر جعفر امینی، نامی که با جراحی، آموزش، ایمان و عشق به مردم در تاریخ پزشکی مشهد ماندگار شده است ،الگویی زنده از اینکه چگونه علم، وقتی با قلبی مهربان همراه شود، می‌تواند مسیر یک جامعه را روشن کند.

دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سوگ مردی نشست که عمر خود را بی‌وقفه در راه سلامت، دانایی و خدمت سپری کرد.دکتر محمود روحانی، استاد پیشکسوت، پژوهشگر برجسته و از پایه‌گذاران بهداشت نوین کشور، بیستم مهر ماه 1404 دعوت حق را لبیک گفت و در میان بدرقه‌ای باشکوه از استادان، مسئولان، همکاران، کارکنان و دانشجویان، به سوی خانه ابدی‌اش رهسپار شد.

به گزارش وب دا، دکتر روحانی، متولد ۱۳۱۵ در مشهد، از نخستین پزشکان متعهد کشور در حوزه بهداشت عمومی بود که با تلاش‌های خستگی‌ناپذیر خود در استان‌های مختلف، از جمله سیستان و بلوچستان و خوزستان، نقش مؤثری در کنترل بیماری‌های واگیردار ایفا کرد و همکاری او با سازمان جهانی بهداشت (WHO) برگ زرینی در تاریخ سلامت کشور است.

او پس از سال‌ها خدمت، با اخذ فوق‌تخصص اپیدمیولوژی و آمار زیستی از دانشگاه بروکسل، به مشهد بازگشت و در دانشگاه علوم پزشکی مشهد به تربیت نسل‌های فراوانی از پزشکان پرداخت.

در کنار دانش، ایمان و اخلاق، از چهره‌های فرهنگی و مذهبی کشور بود و حضورش در مجلس خبرگان قانون اساسی و وزارت بهزیستی دولت شهیدان رجایی و باهنر نشانگر روحی متعهد و خدمت‌گزار داشت.

از آثار ماندگار او، کتاب گرانسنگ «المعجم الاحصائی لألفاظ القرآن الکریم» است که حاصل دوازده سال تلاش و بیش از سی‌هزار ساعت پژوهش قرآنی است.

دکتر روحانی در طول عمر پربرکت خود، نشان‌های افتخاری بسیاری از جمله «پزشک نمونه کشور»، «چهره ماندگار سلامت» و «استاد پیشکسوت دانشگاه علوم پزشکی مشهد» را دریافت کرد.

پیکر پاکش امروز در میان اشک و اندوه شاگردان و همراهانش، از مقابل دانشگاه علوم پزشکی مشهد تا خانه ابدی اش تشییع و به خاک سپرده شد.

نام و یاد او، تا همیشه در دل استادان، دانشجویان و مردم قدرشناس این سرزمین، زنده و جاوید خواهد ماند.

در روزگاری که علم و تعهد، معیار افتخارند، یکی از پزشکان پرتلاش و فرهیخته دانشگاه علوم پزشکی مشهد، نام خود را در تاریخ افتخارات علمی کشور ثبت کرد.دکتر لادن پرنگ، متخصص پزشکی خانواده و عضو برجسته دانشگاه علوم پزشکی مشهد، در هفتاد و دومین دوره آزمون دانشنامه بورد تخصصی پزشکی خانواده در شهریورماه ۱۴۰۴ موفق به کسب رتبه یک کشوری شد.

این موفقیت چشمگیر نه‌تنها حاصل پشتکار و نظم مثال‌زدنی اوست، بلکه مهر تأییدی است بر جایگاه علمی، آموزشی و انسانی دانشگاه علوم پزشکی مشهد.

دکتر لادن پرنگ دارای سوابق تحصیلی برجسته‌ای در حوزه سلامت و پزشکی خانواده است. وی ابتدا پس از اخذ دکترای حرفه‌ای در مقطع پزشکی عمومی، در مقطع کارشناسی ارشد آموزش بهداشت (MPH) گرایش پزشکی خانواده تحصیل کرده و در سال ۱۳۹۲ این دوره را با موفقیت به پایان رسانده است. پس از آن، مسیر تخصصی خود را در رشته پزشکی خانواده دنبال کرده و در سال ۱۳۹۷ موفق به اخذ مدرک تخصص پزشکی خانواده از دانشگاه علوم پزشکی مشهد شد.

در حال حاضر، دکتر پرنگ به عنوان یکی از متخصصان متعهد پزشکی خانواده در مرکز آموزشی خدمات جامع سلامت شهید جمشیدیان طرقبه مشغول خدمت‌رسانی به جامعه است.

علاوه بر تعهد شغلی، وی در سال ۱۴۰۴ به عنوان کارمند نمونه شبکه بهداشت و درمان طرقبه شاندیز نیز معرفی شده که این امر گویای عملکرد ممتاز و اثرگذار ایشان در محیط کار است.

فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی

تجربه ارزشمند دکتر پرنگ در حوزه آموزش بالینی نیز قابل توجه است. وی طی دو سال گذشته، یعنی از اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۳ تاکنون، به طور فعال در زمینه تدریس به دانشجویان پزشکی عمومی در مقطع کارورزی پزشکی خانواده در همان مرکز آموزشی خدمات جامع سلامت شهید جمشیدیان طرقبه نقش‌آفرینی کرده است.

در دوران دستیاری تخصصی، پروژه‌ای تحقیقاتی با اهمیت بالینی بالا را به سرانجام رساند. عنوان پایان‌نامه ایشان «بررسی تأثیر توانمندسازی روان‌تنی مادران در طول دوره بارداری بر ارتقاء سلامت روان مادر و پیامدهای مادری و جنینی» بود.

این پژوهش با طراحی دقیق و علمی به‌صورت کارآزمایی بالینی تصادفی (RCT) اجرا شد. اهمیت این تحقیق تا حدی بود که نتایج آن پس از داوری در یکی از مجلات معتبر ISI به چاپ رسید. همچنین، پوستر مربوط به این مطالعه در کنگره تحقیقات نظام سلامت (HSR) مورد پذیرش قرار گرفت و ارائه شد که نشان‌دهنده اعتبار بین‌المللی یافته‌های وی است.

مشارکت در بانک مدرسین دانشگاه

دکتر پرنگ، فراتر از وظایف بالینی، به عنوان عضوی فعال در جامعه علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد شناخته می‌شود.

وی عضو بانک مدرسین دانشگاه علوم پزشکی مشهد است و به‌صورت مستمر در برگزاری کلاس‌ها و کارگاه‌های آموزشی برای گروه‌های مختلف حرفه‌ای، شامل پزشکان، پرستاران و سایر کارکنان حوزه سلامت، به عنوان مدرس همکاری می‌کند.

دکتر لادن پرنگ با افتخار از دوران تحصیل خود در دانشگاه علوم پزشکی مشهد یاد می‌کند. او این دانشگاه را در زمره دانشگاه‌های پیشرو کشور از نظر علمی و آموزشی می‌داند.

نقاط قوت اصلی دانشگاه از نگاه وی شامل وجود اساتید با تجربه و متعهد، بهره‌مندی از اعضای هیأت علمی مجرب، تنوع محیط‌ های آموزشی و دسترسی به مراکز درمانی و بهداشتی گوناگون است که امکان یادگیری در طیف وسیعی از شرایط بالینی را فراهم می‌آورد.

او همچنین از فرصت‌های متعدد پژوهشی، فراهم بودن زیرساخت‌ها و حمایت‌های لازم برای انجام تحقیقات علمی کاربردی و فضای علمی پویا سخن گفت و تأکید کرد که دانشگاه محیطی برای نوآوری و تبادل دانش است.

با این حال، دکتر پرنگ به چالش‌های موجود نیز اشاره کرده و بر ضرورت افزایش ارتباط میان آموزش نظری و نیازهای واقعی جامعه تأکید نمود. او افزود:هدف از این امر، طراحی آموزش‌هایی است که کاربردی‌تر و مبتنی بر شواهد بومی (متناسب با نیازهای منطقه‌ای) باشند.

راز موفقیت در آزمون بورد تخصصی

او درباره استراتژی مطالعه خود چنین گفت:کسب رتبه اول کشوری در آزمون دانشنامه بورد تخصصی نیازمند برنامه‌ریزی استثنایی است، به‌ویژه زمانی که فرد مسئولیت‌های شغلی، خانوادگی و آموزشی سنگینی بر دوش دارد.

دکتر پرنگ برنامه مطالعه خود را منظم و منعطف طراحی کرده بود تا بتواند میان کار، زندگی و تحصیل تعادل برقرار کند. نکته قابل توجه این است که او بدون استفاده از مرخصی و در کنار انجام مسئولیت‌های شغلی و زندگی روزمره، توانست مدیریت زمانی مؤثر داشته باشد.یکی از ویژگی‌های بارز روش مطالعه وی، سناریو‌محور بودن بود.

به‌جای حفظ مطالب، بر درک عمیق مکانیزم‌ها و راهبردهای مدیریت بیماری تمرکز داشت و برای هر مبحث، نمونه سؤالات امتحانی طراحی می‌کرد تا نحوه کاربرد دانش را بسنجد.

او افزود:مطالعه را در سه مرحله انجام می‌دادم: مرور پایه، مرور دقیق منابع اصلی و مرحله تثبیت و کاربرد بالینی با تمرین سناریو. پس از مرور اولیه، نقاط ضعف و قوت خود را ارزیابی کرده و بر اساس اولویت، برنامه مرور دقیق را پیش می‌بردم.

دکتر پرنگ برای حفظ انگیزه در مسیر طولانی آماده‌سازی آزمون، از تکنیک‌های روان‌شناختی مؤثر بهره برد؛ از جمله تقسیم اهداف بزرگ به اهداف کوچک‌تر و سیستم پاداش‌دهی شخصی. او با دستیابی به هر مرحله کوچک، به خود پاداش‌های کوچکی می‌داد تا احساس پیشرفت و رضایت درونی تقویت شود.

با توجه به تغییر منابع امتحانی نسبت به دوران دستیاری، بخش مهمی از مطالعه شامل مرور منظم مطالب و تحلیل مفاهیم بر اساس منابع جدید بود تا از نظر علمی در سطح کاملاً به‌روز باقی بماند.

نتیجه‌گیری و افتخارآفرینی

این تلاش‌های مستمر، برنامه‌ریزی دقیق و تعهد راسخ، در نهایت موجب شد تا دکتر لادن پرنگ در آزمون بورد تخصصی پزشکی خانواده سال ۱۴۰۴ با اقتدار رتبه نخست کشوری را کسب کند.

او ضمن اشاره به نقش عوامل معنوی در مسیر موفقیت گفت:واقعاً خداوند کمکم کرد که بتوانم در کنار مسئولیت‌های خانوادگی، شغلی و آموزشی، همه امور را پیش ببرم. امسال علاوه بر مسئولیت در مرکز آموزش، کارمند نمونه نیز بودم و در کنار حمایت‌های همسرم توانستم هماهنگی میان کار، زندگی و تحصیل را حفظ کنم.

وی لطف خدا، دعاهای پدر و مادر، حمایت همسر، انگیزه فردی، ورزش منظم، انضباط در مطالعه و برنامه‌ریزی دقیق را کلید موفقیت دانست و افزود:برنامه‌ریزی درسی‌ام از مهرماه ۱۴۰۳ آغاز شد و همین نظم باعث شد که مشکلات متعدد از جمله عدم امکان مرخصی قبل از امتحان بر مسیر درس و تلاشم اثر منفی نگذارد. اگر برنامه‌ریزی نباشد و همه چیز را به ماه‌های آخر موکول کنیم، موفقیت غیرممکن است.

او درباره مهم‌ترین عامل مؤثر در کسب رتبه برتر اظهار داشت:برنامه‌ریزی منظم و هدفمند، تمرکز بر نقاط ضعف، مرور فعال و تمرین بالینی با سناریوهای فرضی برای من حیاتی بود. ارزیابی مستمر پیشرفت، ثبات در مطالعه و پشتکار باعث شد مسیر رتبه برتر را طی کنم.

نقش خانواده و اساتید در موفقیت

دکتر پرنگ درباره نقش خانواده گفت:حمایت خانواده بسیار تأثیرگذار بود. پدر و مادرم همواره مشوق من بودند و حتی گاهی بیماری خود را پنهان می‌کردند تا تمرکزم به‌هم نخورد. همسرم نیز در تمام مراحل مرا یاری کرد و خانواده‌هایمان با درک شرایط سخت آمادگی آزمون، محدودیت‌های رفت‌وآمدهای خانوادگی را پذیرفتند.

او حمایت اساتید را نیز از ارکان موفقیت خود دانست و افزود:از اردیبهشت ۱۴۰۳ که دوره کارورزی پزشکی خانواده آغاز شد، اساتید گرانقدری همچون آقای دکتر مصطفی جعفری و آقای دکتر مهدی طالبی از من پشتیبانی کردند. همچنین آقای دکتر علمداران، معاون آموزشی و خانم دکتر محرری با تشویق‌های خود انگیزه فراوانی بخشیدند. در مرکز بهداشت استان نیز آقای دکتر جعفری‌نژاد، آقای دکتر رجب‌پور (مدیر شبکه) و خانم دکتر جلایر (معاون بهداشتی شبکه طرقبه) مشوق من بودند.

وی با اشاره به تغییر منابع علمی و حجم بالای کار و تدریس افزود:با وجود تمام چالش‌ها، حمایت اساتید و همکاران، آرامش محیط کار و لطف الهی موجب شد بتوانم این مسیر دشوار را با موفقیت پشت سر بگذارم.

تعهد حرفه‌ای و نگاه علمی

دکتر پرنگ با اشاره به دشواری‌ها و ناملایمات مسیر تحصیل تخصصی اظهار داشت:با وجود این شرایط سخت، انگیزه اصلی من تعهد به ارتقای کیفیت مراقبت از بیماران، خدمت مؤثر به جامعه، پیشگیری از بیماری‌ها و ارتقاء سلامت جامعه در سطح یک خدمات بوده است.

او تأکید کرد که همواره دغدغه‌اش درمان بر اساس شواهد علمی (Evidence-Based Medicine) بوده است.در دوران کووید با تغییرات سریع راهنماهای درمانی، اهمیت به‌روز بودن برایم ملموس‌تر شد. می‌خواستم به‌عنوان یک پزشک خانواده توانمند، تصمیمات بالینی صحیح و به‌موقع بگیرم و نقشی مؤثر در آموزش دانشجویان و همکاران داشته باشم؛ چراکه برای آموزش درست، باید خودمان بر پایه منابع معتبر و به‌روز عمل کنیم.

هدف‌گذاری، یادگیری و آینده حرفه‌ای

او در ادامه افزود:هدف شخصی من رسیدن به بالاترین سطح علمی و کسب تجربه بوده است؛ از این‌رو هر سختی را فرصتی برای یادگیری می‌دیدم. اگر دانشجویی سؤالی می‌پرسید یا کارگاهی برگزار می‌کردم، آن را فرصتی برای مطالعه و تحقیق می‌دانستم.

دکتر پرنگ در توضیح دیدگاه خود نسبت به برنامه‌ریزی مؤثر جهت دستیابی به اهداف علمی و حرفه‌ای گفت:نخست باید اهداف روشن و قابل اندازه‌گیری تعیین کرد و سپس آن‌ها را اولویت‌بندی نمود. اهداف بزرگ باید به بخش‌های کوچک‌تر تقسیم شوند تا روند انجام امور قابل‌پیگیری و لذت‌بخش گردد. تخصیص بهینه زمان و منابع نیز ضروری است؛ منابع برای هر فرد می‌تواند معنوی، مالی، عاطفی یا جسمی باشد. علاوه بر این، باید بازخورد مستمر داشت و موقعیت کنونی خود را نسبت به مسیر هدف ارزیابی کرد.

وی افزود:یادگیری نظری بدون کاربرد عملی سودی ندارد. تا زمانی که فایده یک مطلب را ندانیم، یادگیری عمیق حاصل نخواهد شد.

این متخصص درباره برنامه‌های آینده علمی و حرفه‌ای خود اظهار داشت:علاقه زیادی به ارتقای مهارت‌های بالینی، دانش تخصصی و فعالیت‌های آموزشی دارم. آموزش برایم جذاب است؛ دوست دارم تدریس کنم و دانش را به دیگران منتقل نمایم. برای بیماران نیز همیشه توضیحات کامل ارائه می‌دهم تا به آگاهی برسند. همچنین علاقه‌مندم در عرصه پژوهش و تولید علم فعال باشم، هرچند تحقق آن نیازمند همکاری گروهی است. توسعه شبکه حرفه‌ای و ارتباط با اساتید از آرزوهای من است؛ حتی گاهی آرزو می‌کنم دوباره در درمانگاه اساتیدم حضور یابم، چون یادگیری از آنان همیشه برایم انگیزه‌بخش بوده است.

تأکید پایانی بر آموزش مهارت‌محور

وی در جمع‌بندی سخنان خود تأکید کرد:هدف نهایی من تداوم یادگیری، ارتقای مهارت‌های بالینی، آموزش مؤثر نسل بعدی پزشکان و مشارکت در برنامه‌های پژوهشی و آموزشی کاربردی است.

در بخش پایانی گفت‌وگو، دکتر پرنگ بر اهمیت آموزش بالینی مهارت‌محور تأکید کرد و خاطرنشان ساخت:دانشجویان باید در محیط بالین آموزش ببینند؛ تجربه شخصی من نشان داد که بدون مهارت عملی، دانش نظری کافی نیست. به عنوان مثال، روز نخست کاری‌ام با یک مادر باردار سرماخورده مواجه شدم؛ با آن‌که دانشجوی عالی بودم، لحظه‌ای دچار استرس شدم، زیرا با موقعیت جدیدی روبه‌رو بودم. از همین‌رو معتقدم آموزش بالینی باید در فیلد انجام شود.

او افزود:باید توجه بیشتری به پژوهش‌های کاربردی داشت، نه پژوهش‌هایی صرفاً آماری و بی‌نتیجه. راهنماها و دستورالعمل‌ها باید به‌روز و جامع باشند، زیرا کمبود آن‌ها محسوس است.

در پایان گفت:ضروری است از فناوری‌های نوین آموزشی به‌گونه‌ای استفاده شود که در خدمت آموزش، پژوهش و ارتقای سلامت جامعه باشند، نه آن‌که ما وابسته به فناوری شویم. بهره‌گیری هوشمندانه از ابزارهای نوین آموزشی می‌تواند موجب پیشرفت در آموزش‌های بالینی و توسعه علمی کشور گردد.